Geen kinderen meer

 Op 3 januari hebben we ineens geen kinderen meer: Amarins is 18 jaar geworden en daarmee zijn we ineens officieel met 5 volwassenen aan boord. Amarins heeft inmiddels bijna meer verjaardagen in het buitenland gevierd dan thuis, en dus deze mijlpaal in Guatemala.

18 ! Of eigenlijk 17jr, 364dgn en 17 uur.

Anneke en Robert vinden bij de China Bazar (uiteraaard) de nodige decoraties om de boot te versieren. Al op de avond van 2 januari worden de rode cijfers uitgepakt. Amarins moet natuurlijk op de foto voor de Nederlandse vrienden en vriendinnen en daar lopen ze 7 uur voor op ons. Vanaf 17.00 bij ons is ze eigenlijk al jarig. Een verjaardag die dan ook 31 uur mag duren.

De eerste toegestane cocktail

We gaan 's avonds lekker uit eten en Amarins mag voor het eerste een cocktail bestellen. Niet dat er de laatste maanden ook maar ergens om haar leeftijd is gevraagd, maar nu mág het écht. De Sundog doet weer waar ie bekend om is: lekker eten en drinken in een ongedwongen sfeer.

Geen kinderen meer

Ze mag nu ook autorijden zonder begeleiding maar dat moet nog even wachten tot we ergens zijn waar je op je 18e in huurauto's mag rijden of tot in Nederland. Het verkeer in Guatemala leent zich niet echt voor nog niet heel ervaren bestuurders. De weg door Frontera blijft daar een mooi voorbeeld van: een lange continue stroom van brullende vrachtwagens, tuktuks, motorfietsen, en dat allemaal over asfalt van uiterst magere kwaliteit.

Personal Jezus

De dag erna kunnen we ons niet langer bedwingen: we hebben een  Rosca del Rey gekocht. Een brood wat met 3-koningen gegeten wordt en waar een baby-Jesus in verstopt zit en normalite ook een boon. Wie de boon vindt moet het brood betalen. Wie het beeldje vindt is deze dag de Rey (koning). Deze keer vinden we 1 personal Jezus, en niet zoals in Mexico een stuk of 10. Wel is ook deze geheel in de tijdsgeest van plastic.

Ons huis staat er nog

In Nederland is het ondertussen aardig winters aan het worden. Er valt veel sneeuw in Friesland, scholen gaan een dag dicht, bussen rijden niet, echt even lekker winter. We krijgen van een vriendin een foto van ons huis in de sneeuw. De huurders hebben het maar mooi daar. Terwijl wij hier in het buitenzwembad liggen genieten we van de foto's vanuit Nederland. Een klein beetje jammer is het wel dat we dit moois missen maar ruilen willen we zeker niet. Ander moois wat wordt gemist is de traditionele Krekt ski-trip. Gelukkig (en uiteraard) lukt het Irish Coffees maken even goed zonder Robert.

Irish Coffee uit les Trois Vallees

In de tweede week van Januari begint het werk aan onze boot. We hebben met Orlando, de onderhoudsmanager van de haven, afgesproken dat ze de dek-romp verbinding open slijpen, opnieuw kitten met MS Polymeer, opnieuw schroeven en daarna inpakken in 3 lagen glasvezel. Vervolgens wordt dit op de juiste kleur geschilderd, gepolijst en kan alle dekbeslag er weer op terug. En de stootlijst natuurlijk. We hadden zelf alle beslag al verwijderd, ook een beste klus: alle scepters, hekstoelen, arch, etc.etc. 

We konden het hier laten oplappen of écht laten repareren. Gezien de hoogte van het arbeidsloon in vergelijking met Nederland hebben we ervoor gekozen het hier echt te laten repareren. Een klus van 5 weken waardoor we hier wel wat langer zijn dan eerst gedacht. Dit is echter totaal geen straf: heerlijk weer, mooie omgeving, zwembaden in de haven, goede en betaalbare restaurants. Best uit te houden.

Ontbijtje aan de hoofdweg

Anneke en de kinderen maken van de gelegenheid gebruik om een week naar Antigua te gaan (niet het eiland maar de stad in Guatemala). Robert blijft op de boot om het werk in de gaten te houden en zelf gelijk maar wat onderhoud en verbetering te doen. Over de reis naar Antigua is een apart blog geschreven.

Familiekiekje

Eén van de dingen waar we aan boord mee beginnen is het weghalen van het behang. Behang ?  Ja behang. De vorige eigenaar had de boot van binnen behangen en vervolgens dit behang wit geschilderd. Dit om samen met de lichtblauwe kastjes een 'Scandinavische' sfeer aan de boot te geven. Onze vrees was dat het onderliggende houtwerk in slechte staat zou zijn, ondanks de bevestiging van de verkopers dat dit niet het geval was. 

Vers gelakt

Eraf dus. En op een paar wat mindere panelen na komt er mooi houtwerk onder vandaan. Toch bijzonder, het behangen en schilderen is ook een beste klus geweest dus ze hebben dit echt mooi gevonden. Waar de panelen door de lijm wat zijn beschadigd schuurt Robert deze op om ze van een nieuw laklaagje te voorzien. Dit knapt er zo van op dat we ook maar de niet beschadigde panelen één voor één meenemen. De tijd is er nu voor en het zal de boot bij terugkomst ook beter / makkelijker verkoopbaar maken.

Teiger volgt ons als een hondje

In de tussentijd wordt er door de werf buiten hard gewerkt. Er wordt een tent gemaakt, en geboord, geschuurd en geslepen. Alle polyester schuursel en schraapsel verdwijnt zo het water in: rondom de boot drijf een witte laag aan polyestervervuiling. Niet fraai maar wel hoe het hier gaat kennelijk. In Nederland was je enorm de sigaar geweest als je zo'n verontreiniging in het oppervlaktewater veroorzaakt. 

work in progress door de werf

Terwijl er prachtige foto's en filmpjes uit Antigua komen wordt er in de Rio Dulce hard doorgewerkt. Verschil moet er zijn. Eén klusje wat nog op de lijst stond was het aansluiten van stuurautomaat op de plotter. De vorige eigenaar had hiervoor al een halve NMEA2000 naar SeatalkNg installatie gemaakt maar werken deed het niet. Omdat onze 'nieuwe' ST60 Graphic een NMEA0183 ingang heeft kunnen we nu de plotter 0183 uitgang op de ST60 aansluiten waarmee de stuurautomaat ook via de Seatalk bus de data van de plotter krijgt. Job done. De windset krijgen we nog steeds niet aan de praat: daarvoor zullen we de mast in moeten om de transducer te controleren.

We hebben plotter data

Ook in de Rio Dulce is een kleine excursie gepland. Robert gaat met 3 kennissen van andere boten op bezoek bij 'Captain John'. Een Amerikaan die hier inmidddels 20 jaar woont en middenin de jungle een werkplaats heeft gebouwd met een lasersnijtafel en een plasmasnijtafel. Ook deze apparatuur heeft hij zelf gebouwd, inclusief de besturingselectronica en de installaties om het in de jungle te kunnen gebruiken (anti-condensatie, koeling, etc.). Indrukwekkend. We krijgen een rondleiding en een demonstratie en weten vanaf nu waar we moeten zijn om iets te laten snijden (of buigen of draaien, lassen of wat dan ook, hij heeft alles). John is inmiddels 80, activiteit houdt je jong.

Captain John bij de laser snijtafel

Op hetzelfde terrein ontmoeten we Eric, ook een lokale beroemdheid. Hij is hier ooit beland tijdens een zeilreis en werd door een Guatemalteekse vrouw gevraagd of hij iets kon betekenen voor een kind wat een hand miste. Na veel geexperimenteer wist hij een eenvoudige mechanische prothese te maken met 3D-geprinte onderdelen. Inmiddels heeft hij honderden protheses gemaakt voor de lokale bevolking. Hij maakt ze gratis, waar een 'officiele' prothese onbetaalbaar en onbereikbaar is. Een echte life-changer. Minder dronken gevechten met machetes en motorongelukken zouden zorgen dat hij wat minder klandizie had maar mooi dat hij voor zoveel mensen het verschil kan maken. Er is geen sociaal vangnet hier. Als je niet kunt werken moet je familie voor je zorgen of je bent veroordeeld tot de bedelstaf

205: PRINTING PROSTHETIC LIMBS FOR FREE - NEED A HAND?

Eric met zijn werk

Na een fijne tijd in Antigua komt eerst Meike terug naar Rio Dulce en dan de rest: we zijn weer compleet en het grofstoffelijke werk op de boot is zo'n beetje klaar dus er is ook weer fatsoenlijk aan boord te wonen. 

Da's pech, riem weg.

In het kader van tijdverdrijf. Reparaties stoppen nooit op een boot. Heb je iets gerepareerd gaat er meestal weer iets nieuws stuk. Deze keer is het iets serieus. Als we even de motor willen laten lopen komt er geen water uit de uitlaat maar wel rook uit de motorruimte. De buitenwaterpomp van de motor heeft een vastgelopen lager. Als gevolg slipt de aandrijfriem tot deze verbrand en breekt. 

Nieuwe lagers voor de waterpomp

Een nieuwe waterpomp kost 950 euro bij Volvo, of 450 als aftermarket part. maar deze in Guatemala laten bezorgen kan weken duren én er komt zomaar 30% invoerrechten bij (Tarifs ;) ). Robert waagt een poging de pomp te reviseren. Dit lukt.  Voor nog geen 20 euro aan lagers en een paar uur werk is de pomp weer als nieuw. Wél moeten we nog 2 nieuwe aandrijfriemen zien te bemachtigen, we hebben alleen nog een oude, versleten, riem en daar kunnen we niet op vertrouwen. De nieuwe die verbrand is zat er net een week op. Met 2 weken zouden de riemen hier moeten zijn. Aangezien de werf nog ongeveer 2 1/2 week werk heeft vertraagd dit ons niet. 

Teiger en Ballie op de mini-tennisbaan