Grutte Grize net mear ûnderweis

 Met deze titel sloten we in 2017 ook af en inderdaad dit is de laatste 'aflevering' van deze wederom prachtige reis. Hoewel, twee van onze reisgenoten zijn nog onderweg: Teiger en Fireball vieren nog heerlijk het bootleven in de Dominicaanse Republiek en komen iets later terug naar huis. Daarover later meer.

Zoveel als we al van de wereld hebben gezien, er is één ding wat we nog nooit eerder hebben gedaan en dat ons later verwennen in een all-inclusive. Aan de Noordkust waar wij zijn wemelt het ervan en we trakteren ons op een kleine week onbeperkt eten, drinken en activiteiten. Een vakantie in een vakantie..

Catzeilen in Grand Ventana

In Grand Ventana beach resort is het goed toeven. Het eten is prima, naar believen a la carte of in buffetvorm en zelfs de uitgebreide cocktailkaart is inbegrepen. In het weekend wordt het wel duidelijk drukker omdat het resort in het laagseizoen daypasses verkoopt.

Meike en Iris op de bruiloft van Myrthe

Op ons resort ligt ook een catamaran klaar om mee te zeilen. We melden ons aan dat we willen zeilen en volgens afspraak ligt de boot op het afgesproken tijdstip klaar. De medewerker die ons het water op helpt blijft maar benadrukken waar we moeten zitten en hoe we de joystick vast moeten houden. De beste man weet natuurlijk niet dat Anneke en ik al heel veel cat hebben gezeild en zijn hulp echt niet nodig hebben. Op enig moment dringt het tot hem door dat we ons echt wel redden, vermoedelijk in tegenstelling tot veel andere gasten die geen idee hebben. We scheuren heerlijk voor het strand heen en weer en gaan de dag erna opnieuw. Wel hebben we wat zorgen of alles heel blijft, de boot verkeert niet in de beste conditie.

Eten aan het strand

We maken ook kennis met de iets mindere kant van een all-inclusive. 's ochtends om 10.00 zit een groepje mannen al cocktails te slempen aan de poolbar. Om 12.00 wordt één van hen naar een strandstoel begeleid waar hij vervolgens achteruit begint te drinken. Lekker fris.

Irish Coffee !

We mogen tijdens ons verblijf ook gebruik maken van de tennisbaan dus Amarins en Robert gaan regelmatig een balletje slaan. Wel vroeg in de ochtend omdat het anders veel en veel te warm is om je in te spannen. Als we per ongeluk een bal over het hek slaan is er meteen een team van 5 man die naar de bal gaat zoeken, voornamelijk omdat de bal dan bij de technische ruimte landt waar ze liever niet hebben dat je zelf gaat lopen zoeken tussen alle machines en chemicalien.

Met een bakje koffie op de tennisbaan

Inmiddels is ook het WK voetbal begonnen en het resort regelt dat we de wedstrijd van Oranje op groot scherm kunnen kijken. Onbeperkt gratis drank tijdens het voetballen kijken, dat is toch goed geregeld. Toch merken we dat na een dag of wat de lol wat van het all-inclusive gebeuren af gaat. Ja, het eten en drinken is goed, ja, er is genoeg te doen maar de haast verplichte overdaad en alle mensen om je heen is op enig moment ook wel genoeg. Gelukkig is er ook een quiet pool op het park, met bar. Hier maken we dankbaar gebruik van. Leuk om dit soort vakantie een keer mee te maken maar als we na 5 dagen weer terug naar Luperon gaan is het ook mooi geweest.

Ver genoeg verwijderd van deze verwaarloosde boot

Onderweg naar 'huis' gaan we nog even shag kopen voor Rebecca en haar man die op onze katten hebben gepast. Dit is alleen te krijgen bij de tabakswinkel in Puerto Plata. Nino, onze taxichauffeur wacht geduldig en brengt ons daarna veilig terug naar de boot.

Nog zo'n 'pareltje'

Terug op de boot vervallen we weer in het ritme van af en toe wat werk doen, een uitstapje naar de wal voor de Captains Table, New Amsterdam of het kijken van een WK wedstrijd in een bar naar keuze. Met het aanstaande vertrek van Anneke en Amarins naar Nederland beginnen we ook wat bagage bij elkaar te zoeken: hoeveel moeten we nog bijboeken en past het allemaal in de tassen en koffers die we hebben. En hoe krijg je de stapel spullen bij de check-in balie op het vliegveld, maar dat is van later zorg.

Hessel is ook op het WK

We plannen nog één laatste uitstapje. We hebben nog weinig gezien van het noordwesten van het land terwijl dit ook heel mooi moet zijn en we zijn nu nog in de buurt. Nino voorziet ons weer van een overgespoten Koraanse taxi, we boeken een paar overnachtingen en we gaan onderweg. Eerst naar La Isabela, en dan door naar Montechristi, dicht bij de grens met Haiti.

Onderweg naar la Isabela

La Isabela is de plek waar Colombus als eerste voet aan wal zette in dit land. Er is een musuem aan gewijd en we zijn de enige gasten. Het is hier nooit druk behalve op dagen dat er een lading cruisegasten hierhen gebracht wordt, maar vaak gebeurt dat niet. De gids is blij dat hij wat te doen heeft vandaag en neemt ons op sleeptouw langs de resten van de nederzetting. Leuk om te zien en het decor is prachtig hier aan de kust.

In de eerste nederzetting

Na een uurtje hebben we het wel gezien en rijden we door naar Playa La Ensenada voor wat strandvermaak. Hier weer de inrichting die typische is voor het land: een lange strook langs het strand helemaal vol met tientallen eettentjes, barretjes en terrassen en overal rokende barbeques en houtgestookte buitenkeukens. Om het af te maken overal hele luide muziek maar omdat we vroeg zijn én op een doordeweekse dag valt het nu mee.

Aan het strand

Na nog een keer anderhalf uur rijden komen we aan bij Montecristi. Hier lunchen we bij Restaurant Cocomar aan het water zo uitgebreid dat we de rest van de dag ook niet meer hoeven te eten. We rijden de laatste paar kilometer naar het El Morro hotel waar we overnachten.  Dit hotel heeft een heerlijk buitenzwembad en dat laten we ons geen twee keer zeggen. Met een drankje genieten we van een duik in frist zoet water.

Blauw, blauwer, blauwst

Tegen het einde van de middag lopen we naar de overkant van de straat waar Playita is: een openbaar strand met wat restaurantjes en barrtjes, populair ook bij de lokale bevolking.  

In het zwembad van El Morro

Het is er druk met jeugd en gezinnen en als het donker is worden we getrakteerd op mooie avondluchten en weerlicht boven zee. 

Sfeerbeeld bij Playita

Ook komt er een groep mannen met onder hen een goede (bekende ?) zanger die met een soundblaster en microfoon lekker muziek gaan maken. We moesten eerst goed luisteren of ze werkelijk live aan het zingen waren, zo goed was het. Het was ook voor ons, aan de naastgelegen tafel een mooi afsluiter van de avond: muziek, weerlicht, een drankje, mooi weer. Heerlijk.

Mooi mozaiek onderweg

Na een goede nacht en een lekker ontbijt gaan we naar El Morro en El Zapata (de rots genoemd naar de vorm van een schoen).

Bijna onder

Het is nog redelijk koel als we de wandeling beginnen de berg op voor het uitzicht op El Zapata wat je niet mag missen en eenmaal boven steekt er een heerlijk windje op. Het is hier prachtig en we zijn ook hier weer alleen. Beneden bij het strand zijn er meer toeristen maar die nemen de moeite niet omhoog te klimmen. Wel komt er even een drone voor onze neus hangen maar also Robert doet alsof hij een steen pakt vliegt deze snel weg. We werden dus wel degelijk bekeken. Misschien de marine, of een fotoverkoper beneden ? We stelden er in ieder geval geen prijs op.

Bij El Morro

El Zapato

Na de afdaling stappen we in de auto en rijden naar het stadje montechristi om even te sightseen én een boodschap te doen. Het stadje is snel bekeken, de supermarkt is aardig groot . Een medewerker loopt nog even ons boodschappen naar de auto, dat doen ze hier wel meer. Superfijn, vooral als je wat meer boodschappen hebt.

De belltower in Montechristi

El Zapato

We rijden weer terug naar Luperon en deze keer over een iets andere route. Weliswaar ook een hoofdroute maar toch zit er een stuk van 25km onverharde weg in. Dit is typisch voor dit deel van het land: enkele jaren terug waren er sowieso geen verharde wegen en nu wordt in vlot tempo weg-voor-weg het wegennet verbeterd. 

Niet van de schommel springen

De huurauto hotst en knots over het kiezelpad en langs af en toe lelijk diepe kuilen. Gelukkig blijft de auto heel, dit is niet de plek om pechhulp te moeten zoeken. Iets voor La Isabela komen we weer op de andere weg en kunnen we weer 'verhard' verder.

El Morro

Eenmaal terug op de boot schakelen we over op 'logistieke modus'. Anneke en Amarins vliegen 8 juli naar Nederland dus het wordt nu echt tijd om te gaan pakken. Nino rijdt ze naar Punta Cana, een rit van zeven uur. En met de grote bus: alle bagage past niet in een personenwagen.

Ties in Spanje aan het kiten

 We pakken de surfboards in, de kitspullen en zoveel mogelijk kleren en andere persoonlijk spullen en wonder boven wonder past alles in de tassen die we hebben. Er is dan ook geen enkele tas of koffer meer over, maar dat lost Robert later wel op als hij terug gaat met de katten. Met nog wat herverdelen om niet boven de 32kg per tas uit te komen is op enig moment alles ingepakt, een wonder. Het bijboeken bij TUI is zo gepiept en we zijn klaar om te gaan,

Ze willen al mee geloof ik

Er zijn twee ritjes met de dinghy nodig om alles de volgende dag om 06.00 op de gemeentesteiger te krijgen waar de chauffeur van Nino al met de bus klaar staat. 

Met alle spullen in de taxi naar Punta Cana

Na een vlotte rit (van toch nog zes uur) en met vereende krachten van wat sterke mannen op het vliegveld staan Anneke en Amarins met hun  (bji letterlijk) hele hebben en houden bij de check-in en niet veel later is alles gescanned en ingechecked. Geen gezeur of formaat of gewicht en tot in Amsterdam.

Bij de check-in

In Amsterdam staat Taxi Laanstra wee voor ons klaar om de overdaad aan spullen naar Stiens te brengen. We hebben ons huis in Beetsterzwaag nog tot 1 augustus verhuurd dus Anneke en Amarins moeten nog even uit logeren bij Heit en Mem. Dit is ook wel gezellig natuurlijk.

Drachtster courant vindt ons interessant

Bij aankomst in Stiens vliegt Amarins gelijk de garage in naar haar scooter. Deze heeft braaf het hele jaar op haar gewacht. Heit heeft de banden al opgepompt, de accu geladen en de motor al even laten lopen, ready to go.

Hij staat er nog

Ondertussen is Robert alleen (met twee katten dan) in Luperon. Los van het onvermijdelijke zuipen en gokken wat nu kan (grapje) is het even bekijken wat er zoal verder nog te doen is. De pokeravonden staan op het lijstje (met een inleg van omgerekend 5 euro per avond, dus erg onschuldig en vooral gezellig) en ook de dierenkliniek kan wel wat hulp gebruiken. En daarbij zijn er nog steeds de vaste nummers.

Vereende krachten bij de dierenkliniek

Ook is er altijd wel wat werk aan de boot te doen, hoewel we de meest vervelende klus uitbesteden. Hier in Luperon groeit je onderwaterschip aan met de snelheid van tuinkers in je vensterbank. Elke 4 tot 6 weken schoon maken is absoluut noodzakelijk als je de boot vaarklaar wil houden. En vaarklaar houden is nodig om in geval van hurricanedreiging of om een ander reden te moeten verplaatsen.

De ompressor van de duiker die het OWS schoon maakt

Gelukkig bieden zovel Papo als Domingo onderwaterschipschoonmaakdiensten (3x woordwaarde) aan en klaren ze de klus voor je voor ongeveer 90 dollar. 

Marktkoopman

Robert vermaakt zich verder prima in Luperon met een afwisseling van nuttig en aangenaam; wat voorbereiding voor projecten in Nederland, bootwerk en vermaak. 

Het verlaten resort

Eén van de leuke activiteiten hier is het bezoeken van het verlaten resort bij Playa Grande. Dit grote resort is 20 jaar gelden failliet gegaan en sindsdien onbeheerd. Je kunt er heerlijk doorheen struinen. Door lege zwembaden, de restaurants, de appartementen. Alles is, hoewel gestripped, nog heel herkenbaar. Zelf het kantoor bij de hoofdingang heeft nog kasten staan met administratie van gasten. Hoezo privacywetgeving.

De supermarkt leeggekocht

Ook millieu is ondergeschikt: op sommige plekken liggen er grote hoeveelgheden gebroken dakplaat wat verdacht veel op asbest lijkt. Als je er langs wil lopen loopt je door de scherven, er ligt zoveel dat je er niet omheen komt. Wat zoeken op internet levert op dat er ook hier veel asbestplaats gebruikt is tijdens de bouw in de 70-er jaren. Van dit deel van het complex maar wegblijven.

elke zondag paardrijden op Playa Grande

Ondertussen houden we ook scherp berichtgeving van de dierenarts in de gaten. We wachten nog op een positieve titertest voor Fireball. Teiger was al voldoende resistent bevonden maar de uitslag van Ballie was onvoldoende. Gelukkig krijgen we ook voor Fireball groen licht. Beide katten mogen nu na 15 augustus het land uit reizen. Een 'go' waar Robert op moest wachten om ook naar huis te kunnen.

WK-Kampioensfeest in Spanje

Wel moeten de dierenarts de originele certificate nog ontvangen, maar het is ook nog lang geen 15 augustus dus er is tijd.

Wat vind ik nu in mijn jaszak

Anneke en Amarins genieten ondertussen volop van het terug zijn in Nederland. De sportschool, vrienden en vriendinnen, weer langs op het werk én de nabijheid van de Waddeneilanden. Samen met Heit en Mem gaan ze een paar dagen naar Schiermonnikoog, naast Terschelling ons favoriete Waddeneiland.

Het Wad bij Schier

Er worden jaloersmakende plaatjes naar de Dominicaanse Republiek gestuurd. We hebben de Waddenzee echt gemist: de kleuren, het getij, de kleur, het geluid van de vogels vij laag water, de drooggevallen jachten, de sfeer. We maken ons geen zorgen: ook in Nederland is er genoeg te zien en te genieten. Je hoeft niet altijd naar de andere kant van de wereld.

Aan de kust in Luperon

Op 24 juli is Robert jarig. Als hij binnen in de boot aan het werk is komen er klanken van zingen door. Hé, dat lijkt wel Nederlands, en het wordt steeds luider. 'Lang zal hij leven...'. Snel naar buiten en verrrek er komen drie dinghies aangevaren van de andere Nederlandse boten hier. Ze hebben koffie bij zich én gebak. Een verrassingsvisite, totaal onverwacht maar ontzettend leuk. Mede mogelijk gemaakt door Anneke die Hilde in had gefluisterd dat Robert jarig was.

Bij de Karaoke, beelden van Robert zijn niet vrijggegeven

In de avond gaan we naar Wendy's voor de vrijdagavond Karaoke. Het is reuzegezellig en achteraf hoort Robert dat ze twee keer hebben geprobeerd ons uit de bar te werken omdat ze wilden sluiten. Eenmaal terug op de boot is het kwart voor drie. Dat is lang niet voorgekomen. En de mist en lichte hoofdpijn op zaterdag verraden een leuke avond.

Boatwatching

Snel maar weer in nuttige modus: Robert past op Zephyr, het schip van Dorrit en Harry die een paar maanden in Nederland zijn. Het schip ligt er keurig bij in de haven van Las Velos. Wel hebben ze hun eigen havenbootje er dwars achter geparkeerd wat niet zo handig is om het tegen hun windvaanautomaat drijft. Het toont maar weer aan dat een oogje in het zeil houden altijd goed is.

Thuis in Beetsterzwaag

In Nederland krijgen Anneke en Amarins inmiddels het huis weer overgedragen door onze verhuurmakelaar. Het huis is schoon en heeft niet geleden onder het afgelopen jaar, of in ieder geval niet maar dan wanneer we er zelf gewoond hadden. Nu zijn ze pas echt thuis. De vijver verdient wel wat aandacht, deze hadden we voor vertrek aangeplant en dat is vrij goed gelukt. Zo goed dat er wel wat uitgedund mag worden,

De vijverbeplanting moet wat getemd worden

Met vereende krachten van Heit, Johan en Hessel zetten we onze eigen spullen weer op de plek en in no-time is het alsof we niet weg zijn geweest.

Met vereende krachten

Dan komt er op 31 juli een verontrustend bericht uit Son en Breugel. Robert's moeder laat weten dat zijn vader erg achteruit gaat en dat er met de huisarts is gesproken over een palliatief  traject. 

Zonsondergangen zijn thuis ook mooi

Het is vanaf de andere kant van de wereld lastig in te schatten hóe slecht het gaat maar het gevoel zegt: 'Nu naar huis'. Robert boekt een ticket naar Nederland, bergt zeilen en ruimt de dinghy op. Hilde en Rob van de Happy Hour willen wel op de katten passen. Op zondagmorgen vertrekt Robert vanuit Luperon en maandagavond om 20.30, geen moment te vroeg, is Robert in zijn ouderlijk huis in Brabant. 

Oost West, Thuis Best

Eenmaal thuis komt alles in een stroomversnelling. Robert's vader overlijdt op woensdagavond thuis, gelukkig in het bijzijn van zijn geliefden. Bijna 93 jaar, een gezegende leeftijd. Maar toch, je vader waar je zo trots op was en die alles voor je heeft gegeven is er niet meer. Bedankt voor alles Pap !

Hoe het nu verder gaat ? Door deze omstandigheden zijn we ineens allemaal thuis. De boot ligt nog in de Dominicaanse Republiek met de katten aan boord. Robert gaat op enig moment terug om de kattten op te halen en dan is deze reis definitief ten einde gekomen. Er komt misschien nog wel een retrospectief en anders; tot de volgende !

In een warm bad

We genieten volop van het havenleven in Samana. De sportschool wordt elke dag met een bezoek verblijd, evenals het zwembad en de bijbehorende bar. Tussen al dit vermaak door doen we ook nog wat noodzakelijk onderhoud aan de boot en regelen we met een lokale dierenarts dat de katten een titertest wordt afgenomen. Ook tellen we (snel)  af tot Amarins terug komt uit Nederland, en langzaam af tot daarna Ties naar Spanje vertrekt.

Onderweg naar Santa Barbara

We gaan even in Santa Barbara de Samana kijken, de redelijk grote plaats die via een mooi wandeling door het bos en langs de kust te bereiken is. Het lijkt heel toeristisch maar op dit moment zeker niet druk. Veel bars en disco zijn dicht. Wel zijn er een aantal kleinere supermarkten en een groentemarkt waar we heerlijk vers in kunnen kopen. 

Doorkijkje tijdens de wandeltocht

We combineren weer eens het nuttige met het aangename. Het wordt tijd weer eens wat groter boodschappen te doen en we hebben wat plaatmateriaal nodig om een aantal zijwanden en plafonds in de boot weer te herstellen: in Guatemala moesten we e.e.a. verwijderen om bij het dekbeslag te kunnen komen. Omdat in deze regio ook nog niet veel van de omgeving hebben gezien huren we een auto bij Freddy om te gaan toeren én de nodige spullen te gaan halen.

Froukje en Amarins bij Harry Styles

Amarins vermaakt zich ondertussen nog volop in Nederland. Ze wordt heerlijk vertroeteld bij Froukje, geniet van alle concerten en is weer tussen al haar vrienden en vriendinnen. Op 20 mei gaan Amarins en Froukje naar Harry Styles, een superconcert, en supergezellig met zijn 2-en op pad.

Salto de Limon

Freddy brengt de huurauto in de haven en we gaan op pad. Eerst naar de Salto de Limon, prachtige watervallen middenin de bossen, te bereiken na een prachtige wandeling, een aantal steile trappen en het doorwaden van een (kleine) rivier. De route gaat daarna verder naar de kust en naar Las Terrenas: een van toeristischer kustplaatsen. Tot onze stomme verbazing zien we een uithangbord voor Nederlandse stroopwafels. Na snel de auto geparkeerd te hebben lopen we een koffie- en broodjeszaak in gerund door twee Nederlanders. 

Say no more

We trakteren ons op vers gemaakte stroopwafels. Wat we niet wisten is dat om dit bord te mogen voeren je dus ook het beslag en de stroop uit Nederland moet laten komen. We krijgen dus 'echte' stroopwafels en dat hier in de Dominicaanse Republiek. Gelukkig niet tegen 'echte' Amsterdamse prijzen maar ook nog goed betaalbaar. We praten wat langer door met de eigenaren over hoe is om hier te wonen en te ondernemen en los van de bureaucratie om dingen geleverd en geregeld te krijgen bevalt het hen reuze goed. Ze weten ons ook nog naar een bouwmarkt te wijzen die de beste kans geeft om plaatmateriaal te vinden.

Lekker !

Bij de houtboer aangekomen hebben ze inderdaad allerlei soorten multiplex en ook in de diktes die wij nodig hebben. Het kost nog wat moeite om e.e.a, gezaagd te krijgen. Overal in de houtstellingen liggen mensen te slapen en het is onduidelijk wie hier nu werkt (of zou moeten werken) en wie hier gewoon wat rondhangt. We kunnen ons niet voorstellen dat het allemaal werknemers zijn want zoveel klandizie hebben ze hier niet dat dat nodig is. Uiteindelijk hebben we onze stroken 3mm okumé en nog wat klein gereedschap, ligt alles in de auto en kunnen we weer verder op pad.

Hoe werkt dat hier 

We vervolgen onze route langs de kust om daarna onderlangs via Sanchez weer terug naar Santa Barbara te rijden. De noordkust is prachtig met steeds mooie uitzichten op de heuvels en op de oceaan. Hier varen we straks langs onderweg naar Luperon, leuk om het ook eens van de 'landrottenzijde' te bekijken.

Uitzicht voorbij Las Terrenas

Een grote hypermarkt kwamen we onderweg niet tegen dus we halen nog wat basics in Santa Barbara en vragen aan Freddy of we de auto daar aan hem terug kunnen geven in plaats van in de haven. We kunnen dan uit eten in Santa Barbara en vervolgens zien we aan het eind van de avond wel hoe we terug in de haven komen. Freddy vindt dit geen enkel probleem, en brengt ons later op de avond terug naar de haven. Topservice. 

Klimmen voor de foto

Weer terug op de boot gaat Robert aan de slag met het timmerwerk binnen. We willen als we straks in Luperon zijn de boot ook 'fotowaardig' hebben dus werk aan de winkel. Bovendien is Amarins nog niet aan boord dus er is ook nog wat meer ruimte om spullen te verplaatsen en zo ruimte te maken om overal goed bij te kunnen. In twee dagen zitten alle panelen er netjes in en is alles 2 of zonodig 3 keer geschilderd. Laat de jachtmakelaar maar komen met de camera. Anneke is weer een keer op Omrop Fryslan te horen. Deze keer niet als de vaste omroeppsycholoog die ze inmiddels een beetje is geworden, maar over onze reis. Reuze leuk: op dinsdag op de radio en later in de week ook op de webside van de omroep. Er zit wel een klein foutje in: Anneke en Amarins gaan niet 8 juni al terug naar Nederland, maar 8 juli. Eind juni komt er een bezorgd bericht uit Nederland: waar zijn ze, en waarom is er nog geen nieuw blog. Mea Culpa, bij deze. 

Klusserdeklus

Op woensdag 27 mei hebben we weer een auto van Freddy nodig, deze keer om Amarins op te halen in Punta Cana, een dikke 4 uur rijden vanuit Samana. De rit heen gaat in verhouding vlot en we zijn mooi op tijd op de luchthaven. Na een uurtje wachten komt Amarins door de uitgang gelopen, met een extra koffer met wat bootonderdelen en Nederlandse lekkernijen, maar vooral ook veel verhalen over de afgelopen paar weken in Nederland. En een beetje moe van de lange reis: eerst met Pake en Beppe naar Schiphol, en toen een heel eind vliegen. We bezoeken de Pollo Victorina vlakbij het vliegveld en daarna is het licht snel uit bij Amarins.

Toch maar niet de heuvel raken

De terugreis verloopt wat minder vlot. Na Santo Domingo wordt het al snel donker en het is regenachtig weer. Auto's en vrachtwagens in de Dominicaanse Republiek hebben bijna zonder uitzondering altijd groot licht op, en vaak veel extra en erg felle verlichting, al dan niet knipperend. Je wordt dus continu verblind en als het dan ook nog regent zie je helemaal geen zier. Op de koop toe zijn de wegen meest onverlicht en tweebaans. Voorzichtig en langzaam rijden dus. Op enig moment komen we achter iemand te rijden die nog voorzichtiger is en vaak niet boven de 40km/u rijdt en dan weer sneller en dan weer langzamer. Inhalen willen we niet op onbekende wegen dus het duurt en duurt. Uiteindelijk zijn we om ongeveer 22.00 weer in Samana, knap laat maar heelhuids en dat is het belangrijkste.

Weer 'thuis'

Amarins kan bijslapen van de lange reis maar de volgende dag gaan we toch even op pad met zijn 4-en. We hebben de auto voor meerdere dagen omdat Ties vrijdag naar Santo Domingo gebracht moet worden. Donderdag gaan we daarom toeren naar Las Galeras en Playa Rincon. Leuk om te bekijken maar allebei aardig uitgestorven. op Playa Rincon ligt enorm veel Sargassowier, zonde want verder is het een prachtig strand in een heel mooie omgeving. Hier komt voorlopig niemand recreeren. Wel worden we (als enige) hartelijk begroet door de lokale politie en krijgen een parkeerkaart om op de verder uitgestorven parkeerplaats te parkeren.

Veel sargasso bij Playa Rincon

Vrijdag hebben we weer een behoorlijk rit op het programma. Ties vliegt vandaag naar Spanje voor het (kite-)surfseizoen én voor een sollicitatiegesprek in Nederland. Hij heeft gesolliciteerd voor een opleidingsplaats in de keuken van de Heeren van Harinxma, een top (en Michelinster-)restaurant in Beetsterzwaag. Ze willen hem graag spreken maar dan wel in persoon. Ties laat deze kans niet lopen en vliegt vanuit Spanje voor een paar dagen terug naar Nederland. Niet helemaal optimaal maar dat wisten we nog niet toen we de tickets naar Spanje boekten. En het is voor de goede zaak, dus het is het als het goed is allemaal waard. 

Strand bij Las Terrenas

Heen en terug naar het vliegveld van Santo Domingo gaat vlot. We gaan ook hier langs de Pollo Victorino als een soort afscheid. Bij de immigratiebalie betalen we de overstay-penalty van 40 euro. Als je langer dan 30 dagen in de Dominicaanse Republiek bent is er op zich niets aan de hand behalve dat je bij vertrek een boete betaalt die afhangt van hoe lang je (te lang) in het land was. We zwaaien Ties uit: pas begin Augustus zien we hem weer terug in Nederland. Op de terugweg naar Samana gaan  we nog langs de Ole hypermarkt: hier kunnen we nog groot boodschappen doen voordat we naar Luperon zeilen.

Visfuiken

 

We zijn mooi op tijd terug in Samana en appen Freddy dat hij de auto weer kan komen ophalen. In de ochtend hadden we al havengeld betaald en morgenvroeg kunnen we bij de Armada onze despacho ophalen en dan zijn we 'good-to-go' om naar Luperon te varen. We willen graag zo vroeg mogelijk weg maar dat lijkt niet te lukken: de dame van immigratie kan pas om 08.00 op de haven zijn. Er is hier heel veel dagelijks gang in de wind en we willen de baai van Samana uit zijn voordat de middagwinden opsteken en we tegen harde wind in op moeten. Als we zaterdagmorgen opstaan is er net een andere boot bezig af te varen mét Armada en Immigration op de steiger. Snel melden we ons dat we ook nu weg willen het uiteindelijk varen we toch om 06.30 af zoals we wilden. Geen idee wat er nu anders was maar mooi dat we er van konden profiteren.

Laatste nachtwacht voorlopig

De reis naar Luperon is verder voorspoedig. Het eerste stuk de baai uit is kalm en daarna is het langs de Noordkust scherp uitkijk houden voor visfuiken en de boeien en jerrycans waarmee ze gemarkeerd zijn. Deze liggen in grote getale tot soms wel in 4 kilometer diep water en als je over eentje heen vaart kun je aardig vast komen zitten of roer of schroefas beschadigen. Allemaal niet handig op open zee.

Prachtige natuur

We zeilen heerlijk de voorlopig laatste nacht van de reis in. Met een kalme zee en een rustig windje krijgen we een fijne uitsmijter. Bij het eerste daglicht zijn we al bij Puerto Plata voor de deur dus we zijn zoals gepland mooi in de ochtendkalmte bij Luperon. In de appgroep van Luperon zien we wel berichten van jachten die voor ons varen en in visfuiken verstrikt zijn geraakt. Nog steeds goed opletten dus de laatste mijltjes, maar we varen zonder problemen de baai in. Ondertussen krijgen we van Ties berichten dat hij goed in Muros is aangekomen. Mooring baas Papo kan ons vandaag (zondag) nog niet naar een mooring brengen dus we brengen de dag en eerste nacht door voor anker aan het begin van de baai. Helemaal prima. Niels en Berny en hun 3 kids van een andere Nederlandse boot komen met de rib langs om kennis te maken. De AIS verraadt onze aankomst.

Mooi weer

Op maandagmorgen komt Papo ons voorvaren naar onze mooring. Deze ligt echter zo dicht bij een grote catamaran dat wij met onze 50 voet niet vrij kunnen zwaaien (of hij niet, net hoe je het bekijkt). Het is wel typisch voor hier: er liggen hier zo veel boten in het hurricaneseizoen dan je, vooral er geen wind is en iedereen in een random richting ligt, soms bijna bij elkaar aan boord kunt stappen. Wij vragen een andere plek en krijgen een balletje op een plek met wat meer zwaairuimte. 

Ook Salto de Limon

Eenmaal op de plek kunnen we all-in in Luperon: we maken kennis met wat cruisers waaronder een aantal Nederlandse boten. Robert etaleert zijn technische kennis in de 'onderhouds' appgroep wanneer iemand een roerprobleem heeft en kan prompt op twee boten aan de slag die problemen met de stuurinrichting hebben. We hebben contact met Erica over de verkoop van de boot en gaan een aantal van de vaste zeilersactiviteiten af: de Captains Table bij Las Velas op donderdag, Pizza en Gyros bij Bart van New Amsterdam op zondag,  en zo nog wat. Elke dag is er wel wat te doen. Anneke heeft geluk: er is elke dinsdag Jamnight bij de Chillout op dinsdag maar wij hebben geen instrumenten mee aan boord. Op een oproep of iemand een accordeon heeft komt vrijwel direct respons. Hilde en Rob van de Happy Hour hebben een accordeon die we mogen lenen. 

De oude turbo. Amarins had een nieuwe in de koffer

Het is een warm bad waar we in terecht komen. Iedereen helpt elkaar waar het kan, let op elkaars boten en spullen en er is altijd ergens wel wat te doen. Het is ook letterlijk een warm bad: het water in Luperon is erg beschut en ververst door de nauwe doorgang naar zee niet zo snel. Dit is één van de redenen dat Luperon zo'n goeie hurricane hole is, maar hierdoor is het water ook warm en vies.

Onweer boven de baai

 Zwemmen is er niet bij, watermaken alleen maar als je heel vaak je filters vervangt en goed oplet dat er geen olie of diesel op het water drijft maar vooral: je onderwaterschip groeit net zo snel aan als tuinkers groeit in de vensterbank. Snel dus. Eén keer per maand of twee maanden je onderwaterschip laten schoonmaken is echt nodig wil je niet tot een grote schelpenbank verworden. Gelukkig zijn er hier meerdere locals die dit voor je kunnen doen.

Een laadbak vol geiten, sommige al dood :(

Ties is op dinsdag ondertussen naar Nederland gevlogen voor zijn sollicitatie. Een vriend haalt hem op van Schiphol en hij mag, net als Amarins, bij Froukje logeren. Superfijn. Het gesprek gaat top en hij mag op vrijdag direct een dag proefdraaien in de keuken. Aan het eind van een lange maar vooral heel leuke dag in de topkeuken komt het verlossende woord: je bent aangenomen. De beste start die je je kunt wensen voor de opleiding en het heen en weer vliegen meer dan waard. Na nog een nacht Drachten onveilig gemaakt te hebben vliegt Ties op zaterdag weer terug naar Spanje om zich vol te storten op het surfen en natuurlijk een boel gezelligheid tot het schooljaar in Nederland begint.

Het monument in Santiago

Ondertussen hebben Robert, Anneke en Amarins in Luperon ook een uitje. We huren voor een paar dagen een auto om naar Santiago te gaan. de twee-na-grootste stad van het land. We boeken de auto bij Nino maar deze appt dat hij de beloofde auto zelf niet terug heeft gekregen van de vorige huurder en Franklin één van zijn auto's komt brengen. Helemaal prima, en zo makkelijk gaat dat hier kennelijk. De auto staat klaar met de sleutel onder de mat en zet hem na gebruik daar maar weer terug. Ook deze witte Hyundai Sonata is vroeger oranje geweest; dit is duidelijk te zien aan onder de verschillende krassen en schrammen die er op zitten. De zoveelste, we hebben al zoveel oranje Sonata's gezien dat we toch maar eens vragen hoe dit zit. 

Schilderij in het museum bij het momument

Wat blijkt: het zijn oude afgeschreven Koreaanse taxi's die hier een tweede leven krijgen. Ze kosten een prikkie, en soms worden ze overgespoten. Dat verklaart ook direct de kilometerstand: we begrepen al niet hoe je een huurauto in Luperon op een kilometerstand van 550.000 kon krijgen. Maar dit zijn vooral Koreaanse taxi kilometers, mysterie opgelost. Overigens rijden en schakelen de (LPG-)autos nog wonderwel goed en zit er onder de butsen en schrammen nog een technisch best aardige auto. Misschien toch eens in Nederland naar een Hyundai kijken.

 Proeven. Lang geleden

In Santiago boeken we een appartement met wasmachine en droger en ook nog een gym en rooftop zwembad. Lekker luxe. De rit naar de stad is mooi. We lunchen bij een hippe koffie-/broodjeszaak en bezoeken het centrale monument. Anneke en Amarins vermaken zich ook nog een paar uur in de enorme mall met zaken als de Stradivarius en Berschka. 's avonds kijken we de eerste WK2026 wedstrijd van Hessel onder het genot van een heleboel ovensnackjes. Bij gebrek aan bitterballen laven we ons aan kipvingers en kaassouffleetjes of wat er op moet lijken.

In de sigarenfabriek

De dag erop brengen we een bezoek aan de Aurora sigarenfabriek. We krijgen hier een zeer uitgebreide toer door de verschillende afdelingen waar sigaren worden gemaakt en verpakt, en waar tabak wordt gefermenteerd. Natuurlijk mogen we ook proeven maar daar maken Amarins en Anneke begrijpelijkerwijs geen gebruik van. Al proevend lopen we als groep door de fabriek: uit een groep van ongeveer 30 bezoekers zijn er zeker 15 een dikke sigaar aan het roken en zo lopen we paffend en stomend langs alle medewerkers waarvan er een groot deel ook gewoon tijdens het werk sigaren rookt. Heel bijzonder dat dit kan en mag qua gezondheid en brandgevaar maar daarom niet minder leuk.

Onze rokende gids

We vermaken ons hierna nog wat in de stad en gaan na een paar leuke dagen weer op Luperon aan. Fijn om weer in een grote stad geweest te zijn maar ook fijn om nu weer terug naar de boot te gaan. We rijden een andere route terug: de meer scenic route kronkelt door heuvels en bergen en brengt ons uiteindelijk in Puerto Plata vanwaar het nog een goed anderhalf uur rijden is naar Luperon. 

Ook in de stad een mooie zonsondergang

Bij aankomst in Luperon wacht ons er een iets minder leuke verrassing. Als we met de rib terugvaren zien we stootwillen aan onze boot hangen die er eerst niet hingen. Onze Duitse buren komen langs om te vertellen dat de verlaten boot die aan onze andere kant ligt in het weekend van zijn hekanker is geslagen en tegen ons aan is gewaaid. De buren hebben toen ze het zagen stootwillen bij ons opgehangen de losgeslagen boot opnieuwe geankerd. Wij hebben wat (kleine) gelcoatschade. Niet ernstig maar wel vervelend op je pas gespoten romp. Het is als een eerste kras op een nieuwe auto: extra jammer.

Robert met Miles en Allison de buurman aan het verslepen

Robert doet een oproep in de Luperon groepsapp of iemand weet van wie de boot is en het blijkt dat Allison en Miles bootoppasser zijn van ook dit jacht. Ze komen direct langs we proberen de boot verder weg voor anker te leggen wat maar half lukt omdat het hoofdanker enorm vast zit. De eigenaar van de boot is hoogbejaard, wat verward, en niet verzekerd dus laten het er maar bij. De schade is ook maar klein en Robert repareert het snel. Wel verzoeken we Papo ons later naar een andere mooring te brengen. Als we in Augustus naar Nederland zijn en de boot is niet verkocht liggen we hier liever niet naast als er een tropische storm over komt en het jacht nog eens los slaat.

Bij de vet

Weer ondergedompeld in het relaxte zeilerswereldje hier valt ons op dat Tijger erg lusteloos is. Er zit lang niet zoveel energie in als normaal en dat baart ons wat zorgen. We maken een afspraak bij een dierenarts in Puerto Plata, huren weer een auto bij Nino, en gaan met hem op consult. De dierenarts snap eerst niet wat er loos is: zijn poot is goed genezen, organen voelen goed. Uit 'bloedwerk' blijkt dat Tijger ernstige bloedarmoede heeft maar ook dat moet een oorzaak hebben. Een ontsteking is het niet, maar een paar tests later wordt het duidelijk: hij heeft FIV (kattenaids). Fireball heeft het dan waarschijnlijk ook omdat ze dicht op elkaar leven. Ze kunnen er normaal oud mee worden (zijn ze al) maar het advies is om extra vitamienen en ijzer te geven en ze wat wij te voeren met kippelevers.

Kippelevertjes uitzoeken

De opvolgende dagen volgen we trouw het advies van de dierenarts en elke dag gaat het beter met Tijger: meer energie, meer interactie en niet veel later springt hij bij elke kookbeweging op het aanrecht en in- en uit de boot door luiken. Fijn dat hij zo snel weer opknapt en zijn gretigheid is weer bijna op het niveau dat je hem af en toe weer in slaapstand zou willen zetten. Fireball die in principe nergens last van heeft profiteert lekker mee van extra lekkers.

Omnomnom

Zo onderhand zijn ook al weer een paar weken in Luperon en het moment dat Anneke en Amarins terug nar Nederland gaan (8 juli) komt steeds dichterbij. Het lijkt ons leuk om nog als een soort van een laatste 'vakantie-in-een-vakantie' heel luxe naar een nabijgelegen resort te gaan. Dit hebben we nog nooit gedaan maar een airconditioned kamer, all inclusive eten en drinken, catamaran zeilen en allerlei andere activiteiten klinkt aanlokkelijk en nu we hier toch al zijn.... We vinden een mooie resort in Puerto Plata en nadat we zeker zijn van oppas voor de katten boeken we het voor een kleine week, we gaan het meemaken.

Mooi uitzicht bij Playa Rincon

Ondertussen maakt Meike zich klaar om naar Nederland te gaan. Vriendin Mirthe gaat vrijdag 26 juni trouwen en daarvoor gaat Meike natuurlijk heen en weer uit Spanje. Ze zou dit met de auto kunnen doen: surfschoolschool eigenaar Abel heeft voor Meike in Spanje een autootje geregeld zodat ze niet altijd de surfbus hoeft te gebruiken. Ze is (terecht, want het is een mooi wagentje) superblij met haar eerste eigen auto. Uiteraard gaat ze wel met het vliegtuig heen en weer en ze mag ook weer bij Froukje logeren nadat Heit en Mem haar van Schiphol hebben opgehaald. Superfijn en lief weer.