Grutte Grize net mear ûnderweis

 Met deze titel sloten we in 2017 ook af en inderdaad dit is de laatste 'aflevering' van deze wederom prachtige reis. Hoewel, twee van onze reisgenoten zijn nog onderweg: Teiger en Fireball vieren nog heerlijk het bootleven in de Dominicaanse Republiek en komen iets later terug naar huis. Daarover later meer.

Zoveel als we al van de wereld hebben gezien, er is één ding wat we nog nooit eerder hebben gedaan en dat ons later verwennen in een all-inclusive. Aan de Noordkust waar wij zijn wemelt het ervan en we trakteren ons op een kleine week onbeperkt eten, drinken en activiteiten. Een vakantie in een vakantie..

Catzeilen in Grand Ventana

In Grand Ventana beach resort is het goed toeven. Het eten is prima, naar believen a la carte of in buffetvorm en zelfs de uitgebreide cocktailkaart is inbegrepen. In het weekend wordt het wel duidelijk drukker omdat het resort in het laagseizoen daypasses verkoopt.

Meike en Iris op de bruiloft van Myrthe

Op ons resort ligt ook een catamaran klaar om mee te zeilen. We melden ons aan dat we willen zeilen en volgens afspraak ligt de boot op het afgesproken tijdstip klaar. De medewerker die ons het water op helpt blijft maar benadrukken waar we moeten zitten en hoe we de joystick vast moeten houden. De beste man weet natuurlijk niet dat Anneke en ik al heel veel cat hebben gezeild en zijn hulp echt niet nodig hebben. Op enig moment dringt het tot hem door dat we ons echt wel redden, vermoedelijk in tegenstelling tot veel andere gasten die geen idee hebben. We scheuren heerlijk voor het strand heen en weer en gaan de dag erna opnieuw. Wel hebben we wat zorgen of alles heel blijft, de boot verkeert niet in de beste conditie.

Eten aan het strand

We maken ook kennis met de iets mindere kant van een all-inclusive. 's ochtends om 10.00 zit een groepje mannen al cocktails te slempen aan de poolbar. Om 12.00 wordt één van hen naar een strandstoel begeleid waar hij vervolgens achteruit begint te drinken. Lekker fris.

Irish Coffee !

We mogen tijdens ons verblijf ook gebruik maken van de tennisbaan dus Amarins en Robert gaan regelmatig een balletje slaan. Wel vroeg in de ochtend omdat het anders veel en veel te warm is om je in te spannen. Als we per ongeluk een bal over het hek slaan is er meteen een team van 5 man die naar de bal gaat zoeken, voornamelijk omdat de bal dan bij de technische ruimte landt waar ze liever niet hebben dat je zelf gaat lopen zoeken tussen alle machines en chemicalien.

Met een bakje koffie op de tennisbaan

Inmiddels is ook het WK voetbal begonnen en het resort regelt dat we de wedstrijd van Oranje op groot scherm kunnen kijken. Onbeperkt gratis drank tijdens het voetballen kijken, dat is toch goed geregeld. Toch merken we dat na een dag of wat de lol wat van het all-inclusive gebeuren af gaat. Ja, het eten en drinken is goed, ja, er is genoeg te doen maar de haast verplichte overdaad en alle mensen om je heen is op enig moment ook wel genoeg. Gelukkig is er ook een quiet pool op het park, met bar. Hier maken we dankbaar gebruik van. Leuk om dit soort vakantie een keer mee te maken maar als we na 5 dagen weer terug naar Luperon gaan is het ook mooi geweest.

Ver genoeg verwijderd van deze verwaarloosde boot

Onderweg naar 'huis' gaan we nog even shag kopen voor Rebecca en haar man die op onze katten hebben gepast. Dit is alleen te krijgen bij de tabakswinkel in Puerto Plata. Nino, onze taxichauffeur wacht geduldig en brengt ons daarna veilig terug naar de boot.

Nog zo'n 'pareltje'

Terug op de boot vervallen we weer in het ritme van af en toe wat werk doen, een uitstapje naar de wal voor de Captains Table, New Amsterdam of het kijken van een WK wedstrijd in een bar naar keuze. Met het aanstaande vertrek van Anneke en Amarins naar Nederland beginnen we ook wat bagage bij elkaar te zoeken: hoeveel moeten we nog bijboeken en past het allemaal in de tassen en koffers die we hebben. En hoe krijg je de stapel spullen bij de check-in balie op het vliegveld, maar dat is van later zorg.

Hessel is ook op het WK

We plannen nog één laatste uitstapje. We hebben nog weinig gezien van het noordwesten van het land terwijl dit ook heel mooi moet zijn en we zijn nu nog in de buurt. Nino voorziet ons weer van een overgespoten Koraanse taxi, we boeken een paar overnachtingen en we gaan onderweg. Eerst naar La Isabela, en dan door naar Montechristi, dicht bij de grens met Haiti.

Onderweg naar la Isabela

La Isabela is de plek waar Colombus als eerste voet aan wal zette in dit land. Er is een musuem aan gewijd en we zijn de enige gasten. Het is hier nooit druk behalve op dagen dat er een lading cruisegasten hierhen gebracht wordt, maar vaak gebeurt dat niet. De gids is blij dat hij wat te doen heeft vandaag en neemt ons op sleeptouw langs de resten van de nederzetting. Leuk om te zien en het decor is prachtig hier aan de kust.

In de eerste nederzetting

Na een uurtje hebben we het wel gezien en rijden we door naar Playa La Ensenada voor wat strandvermaak. Hier weer de inrichting die typische is voor het land: een lange strook langs het strand helemaal vol met tientallen eettentjes, barretjes en terrassen en overal rokende barbeques en houtgestookte buitenkeukens. Om het af te maken overal hele luide muziek maar omdat we vroeg zijn én op een doordeweekse dag valt het nu mee.

Aan het strand

Na nog een keer anderhalf uur rijden komen we aan bij Montecristi. Hier lunchen we bij Restaurant Cocomar aan het water zo uitgebreid dat we de rest van de dag ook niet meer hoeven te eten. We rijden de laatste paar kilometer naar het El Morro hotel waar we overnachten.  Dit hotel heeft een heerlijk buitenzwembad en dat laten we ons geen twee keer zeggen. Met een drankje genieten we van een duik in frist zoet water.

Blauw, blauwer, blauwst

Tegen het einde van de middag lopen we naar de overkant van de straat waar Playita is: een openbaar strand met wat restaurantjes en barrtjes, populair ook bij de lokale bevolking.  

In het zwembad van El Morro

Het is er druk met jeugd en gezinnen en als het donker is worden we getrakteerd op mooie avondluchten en weerlicht boven zee. 

Sfeerbeeld bij Playita

Ook komt er een groep mannen met onder hen een goede (bekende ?) zanger die met een soundblaster en microfoon lekker muziek gaan maken. We moesten eerst goed luisteren of ze werkelijk live aan het zingen waren, zo goed was het. Het was ook voor ons, aan de naastgelegen tafel een mooi afsluiter van de avond: muziek, weerlicht, een drankje, mooi weer. Heerlijk.

Mooi mozaiek onderweg

Na een goede nacht en een lekker ontbijt gaan we naar El Morro en El Zapata (de rots genoemd naar de vorm van een schoen).

Bijna onder

Het is nog redelijk koel als we de wandeling beginnen de berg op voor het uitzicht op El Zapata wat je niet mag missen en eenmaal boven steekt er een heerlijk windje op. Het is hier prachtig en we zijn ook hier weer alleen. Beneden bij het strand zijn er meer toeristen maar die nemen de moeite niet omhoog te klimmen. Wel komt er even een drone voor onze neus hangen maar also Robert doet alsof hij een steen pakt vliegt deze snel weg. We werden dus wel degelijk bekeken. Misschien de marine, of een fotoverkoper beneden ? We stelden er in ieder geval geen prijs op.

Bij El Morro

El Zapato

Na de afdaling stappen we in de auto en rijden naar het stadje montechristi om even te sightseen én een boodschap te doen. Het stadje is snel bekeken, de supermarkt is aardig groot . Een medewerker loopt nog even ons boodschappen naar de auto, dat doen ze hier wel meer. Superfijn, vooral als je wat meer boodschappen hebt.

De belltower in Montechristi

El Zapato

We rijden weer terug naar Luperon en deze keer over een iets andere route. Weliswaar ook een hoofdroute maar toch zit er een stuk van 25km onverharde weg in. Dit is typisch voor dit deel van het land: enkele jaren terug waren er sowieso geen verharde wegen en nu wordt in vlot tempo weg-voor-weg het wegennet verbeterd. 

Niet van de schommel springen

De huurauto hotst en knots over het kiezelpad en langs af en toe lelijk diepe kuilen. Gelukkig blijft de auto heel, dit is niet de plek om pechhulp te moeten zoeken. Iets voor La Isabela komen we weer op de andere weg en kunnen we weer 'verhard' verder.

El Morro

Eenmaal terug op de boot schakelen we over op 'logistieke modus'. Anneke en Amarins vliegen 8 juli naar Nederland dus het wordt nu echt tijd om te gaan pakken. Nino rijdt ze naar Punta Cana, een rit van zeven uur. En met de grote bus: alle bagage past niet in een personenwagen.

Ties in Spanje aan het kiten

 We pakken de surfboards in, de kitspullen en zoveel mogelijk kleren en andere persoonlijk spullen en wonder boven wonder past alles in de tassen die we hebben. Er is dan ook geen enkele tas of koffer meer over, maar dat lost Robert later wel op als hij terug gaat met de katten. Met nog wat herverdelen om niet boven de 32kg per tas uit te komen is op enig moment alles ingepakt, een wonder. Het bijboeken bij TUI is zo gepiept en we zijn klaar om te gaan,

Ze willen al mee geloof ik

Er zijn twee ritjes met de dinghy nodig om alles de volgende dag om 06.00 op de gemeentesteiger te krijgen waar de chauffeur van Nino al met de bus klaar staat. 

Met alle spullen in de taxi naar Punta Cana

Na een vlotte rit (van toch nog zes uur) en met vereende krachten van wat sterke mannen op het vliegveld staan Anneke en Amarins met hun  (bji letterlijk) hele hebben en houden bij de check-in en niet veel later is alles gescanned en ingechecked. Geen gezeur of formaat of gewicht en tot in Amsterdam.

Bij de check-in

In Amsterdam staat Taxi Laanstra wee voor ons klaar om de overdaad aan spullen naar Stiens te brengen. We hebben ons huis in Beetsterzwaag nog tot 1 augustus verhuurd dus Anneke en Amarins moeten nog even uit logeren bij Heit en Mem. Dit is ook wel gezellig natuurlijk.

Drachtster courant vindt ons interessant

Bij aankomst in Stiens vliegt Amarins gelijk de garage in naar haar scooter. Deze heeft braaf het hele jaar op haar gewacht. Heit heeft de banden al opgepompt, de accu geladen en de motor al even laten lopen, ready to go.

Hij staat er nog

Ondertussen is Robert alleen (met twee katten dan) in Luperon. Los van het onvermijdelijke zuipen en gokken wat nu kan (grapje) is het even bekijken wat er zoal verder nog te doen is. De pokeravonden staan op het lijstje (met een inleg van omgerekend 5 euro per avond, dus erg onschuldig en vooral gezellig) en ook de dierenkliniek kan wel wat hulp gebruiken. En daarbij zijn er nog steeds de vaste nummers.

Vereende krachten bij de dierenkliniek

Ook is er altijd wel wat werk aan de boot te doen, hoewel we de meest vervelende klus uitbesteden. Hier in Luperon groeit je onderwaterschip aan met de snelheid van tuinkers in je vensterbank. Elke 4 tot 6 weken schoon maken is absoluut noodzakelijk als je de boot vaarklaar wil houden. En vaarklaar houden is nodig om in geval van hurricanedreiging of om een ander reden te moeten verplaatsen.

De ompressor van de duiker die het OWS schoon maakt

Gelukkig bieden zovel Papo als Domingo onderwaterschipschoonmaakdiensten (3x woordwaarde) aan en klaren ze de klus voor je voor ongeveer 90 dollar. 

Marktkoopman

Robert vermaakt zich verder prima in Luperon met een afwisseling van nuttig en aangenaam; wat voorbereiding voor projecten in Nederland, bootwerk en vermaak. 

Het verlaten resort

Eén van de leuke activiteiten hier is het bezoeken van het verlaten resort bij Playa Grande. Dit grote resort is 20 jaar gelden failliet gegaan en sindsdien onbeheerd. Je kunt er heerlijk doorheen struinen. Door lege zwembaden, de restaurants, de appartementen. Alles is, hoewel gestripped, nog heel herkenbaar. Zelf het kantoor bij de hoofdingang heeft nog kasten staan met administratie van gasten. Hoezo privacywetgeving.

De supermarkt leeggekocht

Ook millieu is ondergeschikt: op sommige plekken liggen er grote hoeveelgheden gebroken dakplaat wat verdacht veel op asbest lijkt. Als je er langs wil lopen loopt je door de scherven, er ligt zoveel dat je er niet omheen komt. Wat zoeken op internet levert op dat er ook hier veel asbestplaats gebruikt is tijdens de bouw in de 70-er jaren. Van dit deel van het complex maar wegblijven.

elke zondag paardrijden op Playa Grande

Ondertussen houden we ook scherp berichtgeving van de dierenarts in de gaten. We wachten nog op een positieve titertest voor Fireball. Teiger was al voldoende resistent bevonden maar de uitslag van Ballie was onvoldoende. Gelukkig krijgen we ook voor Fireball groen licht. Beide katten mogen nu na 15 augustus het land uit reizen. Een 'go' waar Robert op moest wachten om ook naar huis te kunnen.

WK-Kampioensfeest in Spanje

Wel moeten de dierenarts de originele certificate nog ontvangen, maar het is ook nog lang geen 15 augustus dus er is tijd.

Wat vind ik nu in mijn jaszak

Anneke en Amarins genieten ondertussen volop van het terug zijn in Nederland. De sportschool, vrienden en vriendinnen, weer langs op het werk én de nabijheid van de Waddeneilanden. Samen met Heit en Mem gaan ze een paar dagen naar Schiermonnikoog, naast Terschelling ons favoriete Waddeneiland.

Het Wad bij Schier

Er worden jaloersmakende plaatjes naar de Dominicaanse Republiek gestuurd. We hebben de Waddenzee echt gemist: de kleuren, het getij, de kleur, het geluid van de vogels vij laag water, de drooggevallen jachten, de sfeer. We maken ons geen zorgen: ook in Nederland is er genoeg te zien en te genieten. Je hoeft niet altijd naar de andere kant van de wereld.

Aan de kust in Luperon

Op 24 juli is Robert jarig. Als hij binnen in de boot aan het werk is komen er klanken van zingen door. Hé, dat lijkt wel Nederlands, en het wordt steeds luider. 'Lang zal hij leven...'. Snel naar buiten en verrrek er komen drie dinghies aangevaren van de andere Nederlandse boten hier. Ze hebben koffie bij zich én gebak. Een verrassingsvisite, totaal onverwacht maar ontzettend leuk. Mede mogelijk gemaakt door Anneke die Hilde in had gefluisterd dat Robert jarig was.

Bij de Karaoke, beelden van Robert zijn niet vrijggegeven

In de avond gaan we naar Wendy's voor de vrijdagavond Karaoke. Het is reuzegezellig en achteraf hoort Robert dat ze twee keer hebben geprobeerd ons uit de bar te werken omdat ze wilden sluiten. Eenmaal terug op de boot is het kwart voor drie. Dat is lang niet voorgekomen. En de mist en lichte hoofdpijn op zaterdag verraden een leuke avond.

Boatwatching

Snel maar weer in nuttige modus: Robert past op Zephyr, het schip van Dorrit en Harry die een paar maanden in Nederland zijn. Het schip ligt er keurig bij in de haven van Las Velos. Wel hebben ze hun eigen havenbootje er dwars achter geparkeerd wat niet zo handig is om het tegen hun windvaanautomaat drijft. Het toont maar weer aan dat een oogje in het zeil houden altijd goed is.

Thuis in Beetsterzwaag

In Nederland krijgen Anneke en Amarins inmiddels het huis weer overgedragen door onze verhuurmakelaar. Het huis is schoon en heeft niet geleden onder het afgelopen jaar, of in ieder geval niet maar dan wanneer we er zelf gewoond hadden. Nu zijn ze pas echt thuis. De vijver verdient wel wat aandacht, deze hadden we voor vertrek aangeplant en dat is vrij goed gelukt. Zo goed dat er wel wat uitgedund mag worden,

De vijverbeplanting moet wat getemd worden

Met vereende krachten van Heit, Johan en Hessel zetten we onze eigen spullen weer op de plek en in no-time is het alsof we niet weg zijn geweest.

Met vereende krachten

Dan komt er op 31 juli een verontrustend bericht uit Son en Breugel. Robert's moeder laat weten dat zijn vader erg achteruit gaat en dat er met de huisarts is gesproken over een palliatief  traject. 

Zonsondergangen zijn thuis ook mooi

Het is vanaf de andere kant van de wereld lastig in te schatten hóe slecht het gaat maar het gevoel zegt: 'Nu naar huis'. Robert boekt een ticket naar Nederland, bergt zeilen en ruimt de dinghy op. Hilde en Rob van de Happy Hour willen wel op de katten passen. Op zondagmorgen vertrekt Robert vanuit Luperon en maandagavond om 20.30, geen moment te vroeg, is Robert in zijn ouderlijk huis in Brabant. 

Oost West, Thuis Best

Eenmaal thuis komt alles in een stroomversnelling. Robert's vader overlijdt op woensdagavond thuis, gelukkig in het bijzijn van zijn geliefden. Bijna 93 jaar, een gezegende leeftijd. Maar toch, je vader waar je zo trots op was en die alles voor je heeft gegeven is er niet meer. Bedankt voor alles Pap !

Hoe het nu verder gaat ? Door deze omstandigheden zijn we ineens allemaal thuis. De boot ligt nog in de Dominicaanse Republiek met de katten aan boord. Robert gaat op enig moment terug om de kattten op te halen en dan is deze reis definitief ten einde gekomen. Er komt misschien nog wel een retrospectief en anders; tot de volgende !