Surfen in bikini en dansen op crocs

Terwijl ze op de boot druk bezig (lijken te) zijn, zijn Ties en ik (Meike) afgelopen twee weekjes de Pacifische kust op gaan zoeken. Hoewel het zwembad bij de Río Dulce heerlijk is, werd de ocean-calling steeds groter en zochten we een plek om te gaan surfen. We bekeken de forecast en die zag er uit goed uit voor El Paredón: een klein surfersdorpje helemaal aan de andere kant van Guatemala.

helemaal de andere kant van het land

De dag van vertrek eten we eerst burgers bij Sundog en van de werknemers mogen Ties en ik daar wachten terwijl ze al dicht zijn, onze bus ging namelijk pas om 00.00. Eenmaal in de bus schiet het gelukkig erg op, we doen er zo’n 5 uur over om naar de hoofdstad te reizen. Daar lopen we met al onze bagage door de stad om naar de volgende shuttle te gaan. In de shuttle ontmoeten we een jongen uit Canada die in Nederland heeft gewoond. Voor hem de eerste keer sinds jaren dat hij weer Nederlands kan praten, voor ons een interessant gesprek. Na een kleine stop van een uurtje in la Antigua rijden we door naar El Paredón. Rond 2 uur ’s middags komen we aan bij het hostel. Mocht je ooit daar heen gaan, raden wij Casa Austera zeker aan! Het is een surf/party dorp maar wij hebben gelukkig gekozen voor dit rustige hostel met twee katten, genoeg hangmatten en aardige volunteers en eigenaars. Daar ontmoeten we Floor en Romee, twee nederlandse meiden die daar vrijwilligerswerk doen om gratis te verblijven. Dat is heel populair onder backpackers om geld te besparen.

onze hostel dorm

Speaking about geld besparen, Ties en ik gingen op zoek naar een plek om goedkoop surfboards te huren. Uiteindelijk vinden we een school waar we voor 1200Q twee boards kunnen huren voor de hele week. Dat is zo’n 65 euro per board. De eerste dagen vermaken we ons vooral door te surfen, siësta’s in de hangmat te doen en te eten bij ons favoriete straatrestaurantje. We zijn daar geloof ik in totaal 6x geweest. Je kan er namelijk taco’s halen voor 25Q (3 euro). Daar kan je haast niet eens voor koken.

De tijd vliegt voorbij en ineens is het zaterdag 14 februari, Valentijnsdag én de dag voor mijn verjaardag. Aangezien ze hier wel van een feestje houden, en al helemaal in het weekend, gaan we naar Driftwood. Dat is een hostel aan het strand waar de leukste feestjes worden gegeven. We tellen af tot 00.00 en ik word door bijna iedereen gefeliciteerd. Dat is nog eens een leuke manier om je verjaardag te beginnen. Ties gaat terug naar het hostel (boring), en ik feest nog door op de afterparty met een aantal mensen van Driftwood en Floor en Romee (de volunteers van ons hostel). Dansen kunnen ze hier wel, en met een goede dj wordt het snel laat. Dansen op crocs is goedgekeurd want ik heb geen pijn gehad aan mn benen. De ochtend daarna word ik verrast met slingers en gebak en de rest van de dag bestaat uit surfen, zonnen en lekker eten. Favoriete verjaardag ooit.

De surf forecast was al goed, maar het bleek nog beter dan verwacht. Een aantal dagen hebben we kunnen genieten van barrels, a-frames en geen wind. Dat zijn ongeveer de surfers-termen die perfectie beschrijven. Hoewel dit type golven ons niveau een beetje te boven gaat, is het erg motiverend en indrukwekkend om te zien. De dagen erna worden de golven iets kleiner en perfect voor ons om beter te oefenen! De locals zijn erg aardig en het water is 29 graden dus je houdt het zo 4 uur lang vol in het water.

perfecte golven

de mooiste strand zonsondergangen

Oorspronkelijk zouden we de 16^e alweer terug gaan naar de boot, maar dit hebben we verlengd tot 19 februari. De extra dagen staan er nog veel feestjes op de planning, die worden hier elke dag gegeven. We hebben vrijwel elk feestje in elk hostel geprobeerd maar komen toch elke keer terug bij Driftwood en Mi casa en la playa. Daar wordt de beste reggeaton gedraaid en komen de leukste mensen. Op onze laatste avond gaan we met iedereen van het hostel voor de laatste keer helemaal los. Ties is verstandig en gaat om 11 uur terug naar het hostel. Ik vond het te leuk om al te gaan en bleef nog op de afterparty. Ik lag pas om 7 uur ’s ochtends op bed (oeps). De zonsopgang en gezelligheid was het zeker waard, al weet ik niet of ik dat nog steeds vond toen mijn wekker alweer ging om 7.30. We beginnen onze reis met een shuttle naar de hoofdstad. Naast een huilende baby (een Franse….) was het een goede rit. Eenmaal in de hoofdstad moeten we de tijd overbruggen en besluiten we om dat heel culinair bij de McDonald’s te doen. Om 4 uur gaat de volgende bus. Tot onze grote schrik zien we de oudste bus op aarde aan komen rijden en ja hoor, daar mogen wij in. De verwachte reisduur was ongeveer 5 uur. We hadden dan ook gehoopt om rond 9/10 uur aan te komen. Dit werd helaas 00.30. Een goede 16 uur zijn we dus onderweg geweest.

El Paredón is 100% een van mijn favoriete plekken waar ik ben geweest en ik kan niet wachten om er weer een keer terug heen te gaan. Zeker een aanrader dus!!! Voor nu eerst maar even bijkomen van de zon, bad bunny op repeat en bijslapen.