Surfen in bikini en dansen op crocs

Terwijl ze op de boot druk bezig (lijken te) zijn, zijn Ties en ik (Meike) afgelopen twee weekjes de Pacifische kust op gaan zoeken. Hoewel het zwembad bij de Río Dulce heerlijk is, werd de ocean-calling steeds groter en zochten we een plek om te gaan surfen. We bekeken de forecast en die zag er uit goed uit voor El Paredón: een klein surfersdorpje helemaal aan de andere kant van Guatemala.

helemaal de andere kant van het land

De dag van vertrek eten we eerst burgers bij Sundog en van de werknemers mogen Ties en ik daar wachten terwijl ze al dicht zijn, onze bus ging namelijk pas om 00.00. Eenmaal in de bus schiet het gelukkig erg op, we doen er zo’n 5 uur over om naar de hoofdstad te reizen. Daar lopen we met al onze bagage door de stad om naar de volgende shuttle te gaan. In de shuttle ontmoeten we een jongen uit Canada die in Nederland heeft gewoond. Voor hem de eerste keer sinds jaren dat hij weer Nederlands kan praten, voor ons een interessant gesprek. Na een kleine stop van een uurtje in la Antigua rijden we door naar El Paredón. Rond 2 uur ’s middags komen we aan bij het hostel. Mocht je ooit daar heen gaan, raden wij Casa Austera zeker aan! Het is een surf/party dorp maar wij hebben gelukkig gekozen voor dit rustige hostel met twee katten, genoeg hangmatten en aardige volunteers en eigenaars. Daar ontmoeten we Floor en Romee, twee nederlandse meiden die daar vrijwilligerswerk doen om gratis te verblijven. Dat is heel populair onder backpackers om geld te besparen.

onze hostel dorm

Speaking about geld besparen, Ties en ik gingen op zoek naar een plek om goedkoop surfboards te huren. Uiteindelijk vinden we een school waar we voor 1200Q twee boards kunnen huren voor de hele week. Dat is zo’n 65 euro per board. De eerste dagen vermaken we ons vooral door te surfen, siësta’s in de hangmat te doen en te eten bij ons favoriete straatrestaurantje. We zijn daar geloof ik in totaal 6x geweest. Je kan er namelijk taco’s halen voor 25Q (3 euro). Daar kan je haast niet eens voor koken.

De tijd vliegt voorbij en ineens is het zaterdag 14 februari, Valentijnsdag én de dag voor mijn verjaardag. Aangezien ze hier wel van een feestje houden, en al helemaal in het weekend, gaan we naar Driftwood. Dat is een hostel aan het strand waar de leukste feestjes worden gegeven. We tellen af tot 00.00 en ik word door bijna iedereen gefeliciteerd. Dat is nog eens een leuke manier om je verjaardag te beginnen. Ties gaat terug naar het hostel (boring), en ik feest nog door op de afterparty met een aantal mensen van Driftwood en Floor en Romee (de volunteers van ons hostel). Dansen kunnen ze hier wel, en met een goede dj wordt het snel laat. Dansen op crocs is goedgekeurd want ik heb geen pijn gehad aan mn benen. De ochtend daarna word ik verrast met slingers en gebak en de rest van de dag bestaat uit surfen, zonnen en lekker eten. Favoriete verjaardag ooit.

De surf forecast was al goed, maar het bleek nog beter dan verwacht. Een aantal dagen hebben we kunnen genieten van barrels, a-frames en geen wind. Dat zijn ongeveer de surfers-termen die perfectie beschrijven. Hoewel dit type golven ons niveau een beetje te boven gaat, is het erg motiverend en indrukwekkend om te zien. De dagen erna worden de golven iets kleiner en perfect voor ons om beter te oefenen! De locals zijn erg aardig en het water is 29 graden dus je houdt het zo 4 uur lang vol in het water.

perfecte golven

de mooiste strand zonsondergangen

Oorspronkelijk zouden we de 16^e alweer terug gaan naar de boot, maar dit hebben we verlengd tot 19 februari. De extra dagen staan er nog veel feestjes op de planning, die worden hier elke dag gegeven. We hebben vrijwel elk feestje in elk hostel geprobeerd maar komen toch elke keer terug bij Driftwood en Mi casa en la playa. Daar wordt de beste reggeaton gedraaid en komen de leukste mensen. Op onze laatste avond gaan we met iedereen van het hostel voor de laatste keer helemaal los. Ties is verstandig en gaat om 11 uur terug naar het hostel. Ik vond het te leuk om al te gaan en bleef nog op de afterparty. Ik lag pas om 7 uur ’s ochtends op bed (oeps). De zonsopgang en gezelligheid was het zeker waard, al weet ik niet of ik dat nog steeds vond toen mijn wekker alweer ging om 7.30. We beginnen onze reis met een shuttle naar de hoofdstad. Naast een huilende baby (een Franse….) was het een goede rit. Eenmaal in de hoofdstad moeten we de tijd overbruggen en besluiten we om dat heel culinair bij de McDonald’s te doen. Om 4 uur gaat de volgende bus. Tot onze grote schrik zien we de oudste bus op aarde aan komen rijden en ja hoor, daar mogen wij in. De verwachte reisduur was ongeveer 5 uur. We hadden dan ook gehoopt om rond 9/10 uur aan te komen. Dit werd helaas 00.30. Een goede 16 uur zijn we dus onderweg geweest.

El Paredón is 100% een van mijn favoriete plekken waar ik ben geweest en ik kan niet wachten om er weer een keer terug heen te gaan. Zeker een aanrader dus!!! Voor nu eerst maar even bijkomen van de zon, bad bunny op repeat en bijslapen.

Geduld is een schone zaak

Warme sokken, fleecetruien, zelfs de ver weggestopte dekbedden worden opgegraven om het 's nachts een beetje comfortabel te houden. Het is ongewoon koud in Guatemala, vooral 's nachts. Er waait nu letterlijk een koude wind uit de Verenigde Staten: een voor de winter verder normaal front brengt deze keer extreem koude lucht. Overdag halen we net de 20 graden en 's nachts wordt het niet warmer dan 12 graden. Voor Nederlandse begrippen acceptabel maar als je al een tijd in de tropen verblijft, brrrr.  

Hutspot, want het is koud. Met gemengd enthousiasme

Het werk aan de boot vordert gestaag maar het gaat ook weer niet heel snel. Ze leveren wel goed en zorgvuldig werk. Omdat we wat geduld moeten uitoefenen en volgens de werkverdeler er volgende week ook aan de binnenkant van de dekrand wordt gewerkt gaan uren we Meike en Ties op binnenlandse vakantie: ze gaan surfen in El Paredon. Dit ligt aan de Pacifische kust en is een surfersparadijs. Amarins blijft in Rio Dulce hoewel die later bij het horen van de leuke verhalen wel spijt heeft.

Onderweg naar de bushalte in de ondergaande zon

De thuisblijvers vermaken zich ondertussen in de Rio. Zwemmen, naar het stadje aan de overkant voor boodschappen, iets technisch voor de boot, of even sneupen bij de MegaPaca, een tweedehands kledingoutlet. Ergens lunchen of dineren staat ook hoog in de activiteitenlijst: er zijn veel goede en goedkope plekken om te eten, je kunt er zelf bijna niet voor koken. We maken hier dankbaar gebruik van. 

Bij de Sundog, onze favoriete plek

Nu er aan de buitenkant van de boot nog volop werk is maken we onszelf ook maar nuttig. Technisch zijn de meeste klusjes wel gedaan maar het lakken van enkele panelen in de boot maakt wel heel duidelijk hoe dankbaar een lakje is over het hele interieur. Dus zo gezegd zo gedaan: we pakken alle panelen en deuren aan.

We schuren de 'gang'

Enige onderdeel wat we niet kunnen doen is de kajuittrap: we kunnen in de avond lakken, maar dan is de lak nog niet droog genoeg om de volgende morgen overheen te lopen. Dus dat moet even wachten. De trap steekt nu dus pijnlijk af bij de rest van het interieur.

Dankbare cursist

Ondertussen komen er mooie beelden en verhalen uit El Paredon. Meike en Ties zitten in een supergezellig hostel en de golven zijn goed. 's avonds zijn er altijd wel feestjes. Meike geeft nog een dagje surfles aan één van de Nederlandse medewerkers van het hotstel. Het hostel heeft nog plek vrij dus ze boeken nog een aantal nachten extra. Gelijk hebben ze. Maar ze moeten wel 22 februari terug zijn: dan halen we Froukje van het vliegveld. 9 jaar geleden voer ze een paar weken mee vanuit Guadeloupe en nu komt ze hier op bezoek. Superleuk. Zondag halen we haar op in Porto Barrios, na een forse reis.

Maken meteen misbruik ervan om een pakje vanuit NL mee te laten nemen

We zetten nog wat extra druk op de werf om écht op te schieten zodat we ook echt kunnen gaan varen. Het argument 'bezoek' is niet zo sterk, maar het argument 'visum en cruising permit verloopt' maakt zeker indruk dus deze gebruiken we. Ga je te laat het land uit dan moet je boetes betalen. Deze zijn voor Europese begrippen niet zo hoog, maar voor hier wel aanzienlijk. De visumboete is ongeveer 2 euro per persoon per dag, de boete voor de boot kan oplopen tot ongeveer 200 USD, toch zondegeld. Daarbij, het is niet gelogen: 14 maart loopt onze termijn af en moeten we weg zijn, en we willen slack houden om ook nog op een goed weerwindow te wachten. 4 maart moeten ze klaar zijn.

stuurboord vordert aardig

Voorbereidend op een (hopelijk) aanstaand vertrek doen we alvast wat groter boodschappen zodat we houdbare spullen in huis hebben. Hier in de Rio Dulce is veel te krijgen. Belize en Caymans zijn in verhouding erg duur. We slaan de basics vast in zodat we vlak voor vertrek alleen nog om groente, fruit, vlees en kaas hoeven. Daarbij is het ook weer een reden om even naar de overkant te gaan, een soort bezigheidstherapie naast het zwemmen en klusjes doen.

In de Rio Dulce Faceboek groep wordt een sextant aangeboden. Dit instrument stond nog op Robert zijn lijstje qua uitrusting. Voor de niet zeelui: met een sextant kun je de hoek meten tussen zon, maan, planeet of een ster, en de horizon. Met wat tabellen en rekenwerk stelt dit je in staat om zonder electronica je positie op open zee te bepalen. Leuk vermaak maar ook potentieel nuttig wanneer om wat voor reden dan ook het GPS systeen niet werkt. Robert kent de werking en berekeningen wel, maar is niet geoefend genoeg om tot voldoende accurate posities te komen: dat wordt nu dus anders. 

Het sextant wordt verkocht door iemand die in Marina el Relleno ligt en door familie-omstandigheden boot en inventaris verkoopt. Deze Marina laat een heel ander beeld zien dan Nanajuana waar wij liggen. Rio Dulce is een goede hurricanehole, goedkoop en makkelijk te bereizen. Veel zeilers blijven hier hangen of laten hun boot hier achter om veel later of nooit meer terug te keren. In wat luxere marinas met werf en stalling zoals Nanajuana is e.e.a zo goed geregeld (en verhoudingsgewijs duur) dat er geen boten verwaarloosd worden. El Relleno is wat we noemen 'long stay'. Alleen maar verwaarloosde, vieze, oude boten mede omdat de haven dit dus toe staat en de lage tarieven andere zeilers aantrekt. Er zijn meer van dit soort plekken in de Rio. Ook in de havenbar zie je het verschil terug: geen cruisers op doorreis, maar meer hippie-achtige zeezwervers. De dame die het sextant verkoopt moet na 3 jaar reizen door omstandigheden terug naar haar moederland Brazilie. Ze probeer zoveel mogelijk te ontspullen voor vertrek. Wij nemen haar Davis 25 sextant over voor een nette prijs: allebei blij.

Niet druk in het zwembad

We komen ook met de gezondsheidszorg in Guatemala in aanraking. Anneke heeft sinds de griep eind vorig jaar nog steeds last van een hoest en af en toe een pijnlijke keel. We bezoeken de kliniek in Fronteras. Na een consult wordt direct bloed geprikt en een longfoto gemaakt. Twee uur later is de uitslag er, lopen we weer binnen, blijkt het een bacteriologische keelonsteking en staan we snel daarna met een recept voor o.a. antibiotica weer buiten. De antibiotica krijgen kost iets meer tijd: de lokale apotheek heeft geen vooraad dus er stapt in een stadje een uur verderop iemand in de bus met 'onze' medicijnen. Uiteindelijk hebben we aan het eind van de middag de antibiotica. Het valt wel op dat medicijnen (zeker voor hier) duur zijn: de kuur kost 40 euro wat een vermogen is voor de lokale inwoners. Mogelijk en hopelijk betalen zij minder voor geneesmiddelen. De kuur slaat gelukkig vlot aan zodat Anneke snel van de klachten af is.

Lachen als een boer met keelpijn

Tijdens het wachten op de uitslagen moeten we ergens wat tijd doden en dit doen we met wat fris en een snack bij de Sundog. Tot onze stomme verbazing lopen we daar één van de havenmeesters van Hindeloopen en zijn vriendin tegen het lijf (Ronald). We weten dat zij in de winter in de Carieb zeilen en dan voor het zomerseizoen de boot achterlaten. Om ze dan hier tegen te komen is wel verrassend en vooral ook leuk,

Jullie ook hier ?

Zijn op de boot de technische klusjes een beetje op geraakt, de buitenboordmotor heeft wel nog wat liefde nodig. Om onduidelijke redenen krijgt de motor te veel brandstof waardoor deze soms spontaan tijdens het draaien verzuipt. We hebben de carburateur al twee keer uit elkaar gehaald en gereinigd en gecontroleerd. Next suspect is de brandstofpomp die bezine uit een eventuele externe tank oppompt en  door slijtage teveel druk opbouwd waardoor de carburatuer 'overstroomt'.  Robert bypassed deze pomp en sindsdien loopt de motor als een zonnetje. Probleem opgelost (of omheen gewerkt).

Dan maar aan de bbm sleutelen

Want het interieur is wel klaar zo

Glimmieglimmie

De katten lopen nog gezellig op en af en hebben een hele grote 'tuin' vol met interessante beesten. Teiger komt 's nachts met een Mexicaanse graafkikker (nee, geen grafkikker) de boot op. Vol trots met veel gemauw. Gelukkig wordt de kikker niet opgegeten maar het leven gegund. De volgende morgen kunnen we 'm even niet vinden maar dan zien we hem: op de boekenplank. Stoicijns alsof hem niets overkomen is. Eén van de buurmeisjes is gek op kikkers, vangt hem en zet het beestje een eind verderop onder de bomen weer uit. Die kan daar aan een tweede leven beginnen.

Ongenode gast

Op dinsdag (17 februari) wordt de stuurboordzijde van de boot gespoten. In één dag brengen ze 6 lagen gelcoat aan. Direct daarna beginnen ze de bakboordzijde schilderklaar te maken. We hebben goede hoop dat het werk nu echt begint op te schieten en we binnenkort verder kunnen varen. Het leven is goed hier in Guatemala maar met elke week die we hier langer zijn missen we tijd op verderop liggende bestemmingen. Belize, Mexico (zijn we al geweest), Cuba, Caymans, Jamaica, Dominicaanse Republoek. Er ligt nog veel in het verschiet en ons ons window om de Atlantic over te steken (vertrek mei) kent geen uitstel. Geduld.

Mooie zonsondergang