Pitstop

We hebben snel onze draai gevonden in Guatemala. Letterlijk en figuurlijk: we zijn hier voor de feestdagen, om het land te bezoeken maar vooral ook om wat onderhoud en reparaties aan de boot te doen. De eerste schroeven zijn al snel uit het berghout gedraaid om één meter voetlijst weg te halen. De werkplaatschef van de haven gaat een offerte maken en wil graag aan boord zien wat het werk omvat. 

Bij de beste bakker van Frontera, een oase vlak aan de weg

Naast het reguliere onderhoud aan motor, zeilen en wat kleine reparaties gaan we ook de lekkende dek-romp-verbinding herstellen. Dat is geen kleine klus en omdat arbeid hier erg betaalbaar is besteden we het werk zo mogelijk graag uit.

Frontera, een lintdorp aan een doorgaande weg

Terwijl we wachten op de offerte van de haven beginnen we vast aan de simpele klussen. De kinderen halen vast het dekrandbeslag weg, Robert geeft de motor een servicebeurt, vervangt een ankerol en zet de handgreep bij de kajuitingang opnieuw vast. Anneke maakt binnen schoon schip, ook belangrijk als je met vijf volwassenen aan boord woont in dit klimaat.

De Deinde is ook aangekomen en komt gezellig voor ons liggen

Vlijtig als we zijn is het zomaar kerstavond. Traditioneel zijn hier dan de meeste festiviteiten en diners. Kunnen wij mooi van twee walletjes eten, of drie eigenlijk, met tweede kerstdag erbij. Meike en Amarins verzorgen 24 december een kerstdiner aan boord en Robert en Anneke worden om boodschappen gestuurd voor het menu. Gelukkig is in Frontera nagenoeg alles te krijgen. Alleen op de pijnboompitten en verse basilicum vangen we bot.

Eerst een ontbijtje, dan boodschappen doen

Een voor de kenners toepasselijke bootnaam

Tussen al het kerstgeweld door plannen we ook onze eerste binnenlandse trip. We gaan een paar dagen naar Isla Flores in het noorden van het land. Van daaruit kunnen we dagtochten maken naar Tikal en Yaxha. Tikal wordt gezien als de voornaamste / grootste stad van het oude Maya rijk. De stad is in de 19e eeuw bij toeval gevonden en ongeveer 10% is vrijgegraven en te bezichtigen. Yaxha is een andere oude Maya stad vlakbij Tikal.

Amarins demonteert de scepters

We kunnen met de chicken-bus (het lokale openbaar vervoer) maar dat is net wat te primitief voor een rit van 4 uur. Daarom boeken we 4 plekken in een toeristen-shuttlebus, iets meer ruimte en luxe en nog steeds goed te betalen. 4 plekken: Ties gaat niet mee. Hij stapt op 25 december om 12 uur 'nachts op de bus naar Antigua om een vriend op te zoeken die daar in een hostel werkt. Dat is toch wel handig met oudere kinderen: die kunnen als ze willen ook hun eigen gang gaan.

Meike en Ties doen de bakboordzijde

Traditie: kerstdinghy-optocht

Op 24 december is het druk buiten de boot met onderhoudswerk maar ook ín de boot waar Meike en Amarins het kerstdiner voorbereiden. Het resultaat mag er zijn: een amuse, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Alles vers en heerlijk. En dat uit een kleine bootkombuis. Petje af en we eten er heerlijk van.

Meike tovert het hoofdgerecht uit de oven

Crumble toetje met munt en verste frambozen

Op eerste kerstdag gaan we uit eten bij Sundog, een bij zeilers en locals heel populair restaurant. Uit eten met kerst is hier niet vergelijkbaar met Nederland: los van de versiering en lichtjes hanteren ze de standaard kaart. Druk is het wel, we bemachtigen nog net de een-na-laatste tafel en kort daarna moet je wachten op een tafel.

Voorgerecht om te smullen

'toetje' bij de Sundog

We nemen de tijd. Niet alleen omdat het gezellig en lekker is maar ook omdat Ties vanuit hier op de bus stapt die pas om middernacht vertrekt.Wij laten hem rond 21.00 uur achter aan de bar bij Sundag en krijgen later appjes dat hij in de juiste bus zit en onderweg is naar Guatemala stad.

Tweede kerstdag doen we geheel volgens lokale traditie niets aan kerst. Behalve dan naar Brabant videobellen. De hele familie Hol (behalve wij dan) is bij Opa en Oma dus we kletsen even lekker bij.We vermaken ons verder weer met het bootwerk wat moet gebeuren, afgewisseld met een duik in het zwembad en natuurlijk de snackytime rond 16.00 uur. En we moeten onze spullen pakken omdat we morgen naar Flores vertrekken. 

Olie, filters, impellor, aandrijfriem. Check.

Op derde kerstdag gaan we met de tuktuk vanuit de haven naar Frontera waar onze bus vertrekt. Normaliter gaan we met de dinghy naar de stad aan de overkant van de rivier. Alleen is dat nu niet niet handig omdat we een paar dagen weg blijven. In de tuktuk dus.

In de tuktuk

De busreis naar Flores gaat relatief vlot: 4 uur over een afstand van ongeveer 200 kilometer met een koffiepauze halverwege. Voor hier best snel, ook dankzij het feit dat de 'carretera a Peten' een van de beste wegen van Guatemala is. We zijn in de bus omringd door backpackers: Flores en Tikal is een must-see voor de meeste reizigers.

Hoog water in Flores

Aan het einde van de middag zijn we in Flores, checken in in ons hotel en gaan lekker eten in de stad. We moeten met een omweggetjes naar het restaurant dat we hebben uitgezocht. Het water in het meer staat zo hoog dat de randen van Flores-eiland zijn overstroomt.

Dit restaurant moet even dicht

Omdat we in Panama, Costa Rica en Honduras ook al abnormaal veel regen hadden (terwijl het droge seizoen is begonnen) zoeken we op of hier wat over geplubliceerd is en verrek, NOAA heeft er een volledig artikel aan gewijdt. Het is de laatste 3 maanden ook objectief veel (véél) natter dan normaal in dit deel van Centraal Amerika. Het wordt geweten aan onder andere verzwakte / afwezige bovenwinden waardoor buiensystemen en fronten bijna niet verplaatsen en de voeding van vochtige warme lucht door het relatief warme zeewater. Het ligt dus niet aan ons.

Om 02.40 wachten op de bus naar Tikal

We gaan na het eten op tijd naar bed: om 02.40 (nee, dit is geen typfout) moeten we klaar staan voor de bus naar Tikal. We hebben een sunrise tour geboekt: we komen dan voor zonsopgang bij één van de tempels aan om het oerwoud te horen ontwaken en de zon op te zien komen. Daarna gaan we met een gids verder het park bezoeken. 

Aapjes luisteren (en kijken)

De zon laat zich niet zien helaas maar het is wel leuk de brulapen en vogels wakker te horen worden, hoewel voor ons niet bijzonder: met de boot lig je vaak midden in de natuur en maak je dit elke ochtend mee. Wel apart is dat je met ongeveer 150 man/vrouw samen dit zit te beleven. Iedereen is muisstil en als er toch per ongeluk iemand iets fluistert naar een buurman wordt er gelijk door een gids 'sssst' gesist. Duidelijk. We zijn hier om naar het oerwoud te luisteren en nergens anders naar.

Bovenop één van de Maya tempels, in de mist

Het verdere bezoek aan het park is wel prachtig. We waren een paar jaar terug in Chichen Itza in Mexico. Chichen Itza is ongeveer 5 eeuwen nieuwer en kleiner. Tikal is vele malen groter en minder gerestaureerd en ligt middenin de jungle. In de hoogtijdagen woonden in Tikal 300.000 Mayas. In tegenstelling tot andere Maya steden zijn ze niet door de Spaanse kolonisten verdreven maar zelf vertrokken als reactie op uitputting van de bodem. Velen vertrokken naar de vulkanische berggebieden in het zuiden van Guatemala. Nu nog maakt het Maya volk 44% uit van de bevolking.

Tikal

Het weer werkt een groot deel van de ochtend nog niet mee: het is mistig en dampig. Vrij gebruikelijk in een regenwoud natuurlijk en ook wel lekker fris. In Chichen Itza liepen we in de verzengende hitte in open terrrein. De gids, zelf half Maya, onderwijst ons uitgebreid over de Maya cultuur en de geschiedenis van de stad en het volk wat hier leefde.

Prachtig bewaard gebleven masker

Helaas gaat Anneke zich gedurende de tour steeds minder lekker voelen: hoofdpijn, keelpijn en bij terugkomst in ons hotel ook koorts. We eten snel wat in de buurt en besluiten de volgende dag al weer terug te reizen naar de Rio Dulce. De bustickets zijn snel omgezet en na een voor Anneke beroerde rit zijn we de 29e weer terug op de boot. Er gaat hier in Guatemala kennelijk influenza-type-k rond en alles lijkt erop dat Anneke deze heeft weten op te lopen. Niets aan.

Tikal

Terug op de boot gaan we terwijl Anneke onder de wol kruipt weer verder in klusjesmodus. Ondanks een aantal reminders hebben we nog geen offerte van de haven dus we gaan maar gewoon zelf verder met het werk tot het punt waarop we het uit handen geven.

Tikal

Ook nadert oud en nieuw. Ties blijft nog tot 2 januari in Antigua, dus we zijn met zijn vieren (of drie en één zieke). Robert gaat met de meiden boodschappen doen in Frontera en we hebben een kar vol verzadigd vet en suiker. Was het idee eerst om zelf bitterballen te gaan maken (wat je zoals mist tijdens een reis), omdat een paar key-ingredienten missen hebben we lokale snacks uit de vriezer gevist. En voor Anneke veel vers fruit en yoghurt, die moet voorlopig nog niet denken aan bruin fruit of wat daarop lijkt,

Tikal

Gelukkig gaat het op oudjaarsdag al weer een klein beetje beter, hoewel nog ver van 'fris en fruitig'. Robert klust verder aan de boot en Meike en Amarins studeren en lezen. Dit alles onder muzikale begeleiding van de Top2000. Het is wel vreemd dat je alle grote classics in de middag hoort en niet in de avond en dat je om 16.55 afsluit met Bohemian Rapsody. 7 uur tijdverschil hebben we nu en wij hebben het feestje nog tegoed.

Met zijn 4-en in de tuktuk terug naar de Marina

We gaan halverwege de avond op de Deinde hitster spelen en hebben het reuze gezellig en het is zomaar 2026. Anneke wordt op onze boot wakker van het vuurwerk dus we gaan even snel heen-en-weer om elkaar gelukkig (en een hopelijk snel weer gezond) 2026 te wensen. Om ons heen gaat er voor een vermogen aan grote pijlen en cakes de lucht in. Daar wordt hier in Guatemala niet op bezuinigd.

Spitsuur bij de dinghydock, 31 december inkopen

Op 1 januari vervallen we weer in ons ritme van werken aan de boot, studeren en af en toe een duik in het zwembad. Anneke is weer een beetje beter dan gisteren dus met wat geluk is ze met een paar dagen weer op de been. Ze heeft een echte griep te pakken, hopelijk zijn wij niet aangestoken.

Bij gebrek aan doos maar op een rolletje tape

De offerte van de haven hebben we, ondanks meerdere toezeggingen van het type 'manana' nog steeds niet. En dit terwijl het werk al op 2 januari had kunnen starten qua beschikbaarheid van de medewerkers. Robert heeft ondertussen al aan beide zijden de voet- en stootlijsten verwijderd. Alweer stap 2 van het werk waarvoor we een quote hebben gevraagd. Zo verliezen ze hun eigen handel. 2 januari maar weer erheen en eens vragen waarom het zo lang moet duren.

Cake met personal Jesus, voor 3-koningen

Ach, het is heerlijk hier te zijn: een superfijne haven met zwembaden, goede winkels. En we willen nog in ieder geval twee binnenlandse trips doen van bij elkaar opgeteld twee weken. Dus we hebben geen haast.

Natuurlijk de top2000 erbij.

De eerste duik van 2026 in het zwembad is een bijzondere. Gaat de nieuwjaarsduik in Nederland niet door vanwege de harde wind / hoge golven, hier is dat allemaal geen probleem. Zonnetje, rond de 25 graden en een heerlijk buitenzwembad. Beter geregeld zeg maar, hoewel iets minder een 'prestatie'.  

Drielandenpunt

 Het inklaren op San Andres vrijdagmorgen gaat mooi vlot: alle officials verzamelen op  de steiger bij Nene marina, samen met onze Agent. Agriculture and Health wil weten wanneer onze boot voor het laatste gedesinfecteerd/gesprayed is en heeft nog wat voor jachten niet ter zake doende vragen. 

Het blijft mooi

Met de immigratieofficer hebben we wat (vriendelijke) discussie of we nu wel of niet de 30 dollar p.p. fee moeten betalen. Blijft je bezoek onder de 24 uur dan hoeft dit niet maar we zijn eigenlijk gisteravond al aangekomen. We weten terug te onderhandelen naar 150 dollar voor beide boten (50% korting) maar het is ook nog onduidelijk of we dát nog moeten betalen. We gaan het aan het einde van de dag zien als onze Agent terug komt met onze exit-Zarpe.

De D1 beroofd

We bunkeren nog even wat diesel en gaan daarna de stad in. Eerste de D1 beroven van wat essentials: deze Colombiaanse variant op de Lidl heeft in bulk en betaalbaar zaken als pesto, salsa's, nacho's, noten. Hamsteren dus na het relatief dure Panama. Daarna gaat de Sinterklaar-mijter op: Anneke en Robert gaan nog voor iedereen een extra cadeautje halen en de meiden gaan zelf wat door de stad slenteren. Winkels in overvloed, muziek, badgasten, surfwinkels, eettentjes, San Andres heeft een een fijne vibe.

Nene's marina op San Andres

Aan het einde van de dag terug op de boot maken we ons klaar om Sinterklaas te vieren maar niet nadat we onze uitreis Zarpe hebben opgehaald bij de agent én we wat zelfgebakken pepernoten op de Deinde hebben afgegeven. Uiteindelijk betalen we op aangeven van de agent geen immigratiefee, bijzonder, maar mooi meegenomen natuurlijk.

Sinterklaas heeft ons gevonden !

Sinterklaas, ook al is in het in de tropen, kan niet gevierd worden zonder warme chocolademelk, slagroom en pepernoten: in alles is voorzien. Met mooie gedichten en leuke cadeaus hebben we een gezellige avond met elkaar. Buiten regent het hard, dat maakt het wel een beetje Nederlands. 

De voorgenomen route

Na een goede nacht gaan we anker op om de tocht naar Guatemala te maken. De totale afstand is 850 mijl, een behoorlijke haal mét nog een paar 'bijzondere verrichtingen' erin. Voor de kust van Nicaragua en Honduras komt veel piraterij voor. Er liggen hier ver uit de kust een aantal ondieptes en banken waarop gevist wordt. Helaas vissen de vissers ook wel eens op jachten, in hun ogen varende schatkisten vol geld en kostbare apparatuur. Het beroerde is dat je eenmaal in de visgronden niet weet of een boot in de buurt goede bedoelingen heeft of niet. We plotten alle plekken met incidenten op de kaart en kiezen een route hier omheen waardoor we ongeveer 200 mijl uit de kust blijven.

We komen dichter bij Jamaica en de Caymans dan bij Nicaragua

Een forse omweg en daarom is het hebben van een goed weerwindow (met zuidoosten wind) cruciaal. Dit stuk tegen een noordooster in moeten opkruisen is niet leuk en zeer slecht voor het moreel. De verleiding om dan toch dicht bij de kust langs te gaan is dan groot. We hebben hier allemaal geen last van hoewel de eerste 75 mijl vanaf San Andres er nog niets te merken is van de voorspelde zuidoosten wind. Wel hebben we nog een knoop stroom tegen, even doorbijten dus en lang leve de Volvo Penta motor.

Ligt dit nu lekker Teiger ?

Eenmaal voorbij Providencia kunnen we (eindelijk !) zeilen. We gaan de nacht in met een 4x3 uurs schema. Anneke tot 23.00 uur, Ties tot 02.00, dan Robert tot 05.00 en tenslotte Meike en Amarins tot 08.00. Heerlijk hoor, kinderen die ook kunnen varen. Negen uur kunnen slapen hoewel Robert wel standbye is voor als er bijzonderheden zijn zoals koopvaardij op aanvaringkoers of squals (heftige regenbuien met veel wind)

Ons uitzicht voor de komende week

Tot aan de Serranilla bank is het doorbijten: hierna kunnen we de hoek om en zeilen we met wind en stroom mee op een 'gentleman course'. Op deze bank is een kleine Colombiaanse legerbasis, pal tegen de Hondurese en Nicaraguaanse wateren aan. Een soort drielandenpunt. De Deinde (met wie we samen opvaren) besluit al eerder bakboord uit te gaan door het Thunder Knol channel. Zij hebben niet genoeg hoogte gehouden in het eerste stuk, hebben nu dwarstroom en kunnen niet meer Serranilla bezeilen. Prompt komen ze een heel aantal visserijsschepen tegen met onduidelijke bedoelingen. Met wat koersverleggen ontwijken ze de meeste . Dit is precies wat wij wilden voorkomen. De stress van het niet bekend zijn met de intenties van de boten om je heen. Kwetsbaar als je bent met je gezin op een zeiljacht midden op zee.

Ties zijn applewatch gaat overboord: batterij is ontploft

Wij zijn uiteindelijk één licht op grote afstand en verder helemaal niets. Heerlijk. En als we Serranilla zijn gerond zit het zware werk erop. Voordeel van een wat bezeilder koers is dat er ook weer wat verfijnder gekookt kan worden aan boord. Komen we aan de wind niet verder dan pasta met groenten en vlees of rijst met kip en groenten, eenmaal wat rechterop kunnen we los. Het piece de la resistance is een pizza met gehakt en bacon: wat een feestmaal.

Lekker downwind eenmaal de hoek om

We besluiten om toch een tussenstop te maken op de Honduras Bay Island. We komen er zo goed als langs, en we hebben door het vele motoren aardig wat olie verbruikt en hebben nog maar 1 liter over. Omdat de laatste 150 mijl maar Guatemala volledig blak lijkt te gaan zijn en gestoomd moet worden is het hebben van wat extra olie wel fijn. Een fijn excuus om even vast te maken in Honduras.

Pizza !

Het vissen wil niet zo lekker. We slepen lijnen en hebben één aanbeet en daar blijft het bij. Geen tonijn of mahi helaas. Dat moet toch een keer beter worden: de laatste vis die we vingen was bij Aruba, inmiddels maanden geleden.

Ballie doet ook een nachtwacht mee

De mijltjes tikken rustig weg en dankzij een klein beetje stroom in de rug komen we ondanks de lichte wind prima vooruit. 's Nachts is het opletten met squals. Het weer is wat onbestendig en als na zonsondergang de bovenluchten afkoelen gaat de buienmotor aan. Goed opletten voor de nachtwacht. Radar is hierbij een fijn instrument: regenbuien zijn goed zichtbaar op radar. Hoe scherper de echo, hoe meer neerslag, hoe meer wind er in de bui zit.

Zo ziet een dikke regenbui eruit op de radar

We komen op vrijdag, na zes dagen zeilen, aan op Guanaja. Dit is het meest oostelijke van de Bay Islands. Het was geen record tijd maar wat geeft het: we hebben geen piraten gezien, niet hoeven opkruisen en heerlijk kunnen eten, drinken en slapen tijdens de toch. Dan maar een dagje langer onderweg. We ankeren bij Bonacca, een klein eilandje bij Guanaja waar we kunnen inklaren. Dit inklaren kost verrassend veel tijd. Niet omdat het ingewikkeld is. Wel omdat de immigration-officer Dennison ook als een soort lokale zelfverklaarde VVV functioneert. Bij ongeveer elke letter die hij typed voor het inklaren heeft hij wel een verhaal over een bezienswaardigheid, restaurant of andere bijzonder plek.  Ontzettend vriendelijk, gastvrij en nuttig, maar hierdoor duurt het inklaren ongeveer twee uur. De arme Deinde wordt zelfs zo sufgepraat dat ze bij vertrek hun registratie vergeten en deze later weer moeten ophalen (vanuit de ankerplaats 4 mijl verderop).

Bonacca

Wij varen na het inklaren naar Jone's Cay, aan de oostkant van het eiland. We weten net voordat er een enorme squal losbarst het anker in de grond te krijgen. Nu weten we meteen dat het goed houdt: in 25-30 knopen vlagen liggen we meteen goed vast. Een boerennacht volgt.

Bij Grahams' place

De volgende morgen doen we lekker rustig aan. Een beetje zwemmen, brunch, van het uitzicht op de groene heuvels en mooie Cays genieten. Een 'oversteekje' van 6 dagen kost toch altijd wel energie, zeker door een in principe onveilig gebied en met een groot deel in de wind op. Maar we zijn nu toch mooi in Honduras.

De sundowner

Wel een wat bijzonder stukje Honduras. De Bay Islands zijn niet te vergelijken met het vasteland. Deze eilanden hebben lang onder Brits bestuur gestaan dus er wordt veel Engels gesproken. Ook is het toerisme hier meer ontwikkeld en zijn de eilanden relatief welvarend en veilig (zeker vergeleken met het vasteland waar 40% van de bevolking onder de armoedegrens leeft. Guanaja is het minst ontwikkelde eiland van de drie, we vinden het heerlijk rustig.

De Cay waar we weer door het rif naar open zee kunnen

We brengen nog een bezoekje aan Grahams place op één van de Cays voor een sundowner. Er is hier een klein resort met bar en restaurant. De geul ernaartoe is verlicht als de Slenk bij Terschelling. Feels like home. De ontvangst is erg vriendelijk, het bier en de cocktails goedkoop. Opvallend zijn de vrolijke kleuren van de huizen en het 'straatmeubilair'. Alle fleurigheid doet wat denken aan Curacao, 

Tostis !

Na weer een goede nacht varen we door naar Roatan, het grootste en meest toeristische eiland van de drie. Zowaar, en tegen de voorspellingen in,  hebben we een heerlijke wind en we zeilen met een snelheid van 8 a 9 knopen in no-time naar Roatan. We komen zeker met licht aan wat een must is omdat de route naar de ankerplaats tussen een aantal riffen door loopt. Alleen met daglicht kun je aan de kleur van het water zien waar je wel en niet kunt varen. Hoewel de Navionics kaarten hier wel accuraat zouden zijn wil je liever met eigen ogen zien waar je door- en overheen vaart.

Blij ei, heerlijk zeilen

We besluiten een poging te wagen in de marina van Roatan Yacht Club af te meren maar de reacties op onze app-berichten zijn niet accuraat. De afdeling reservering is er niet vandaag (zondag) dus we meren maar af op een lege plek en lopen naar kantoor. Er is verder geen levende ziel in de haven, de douches en toiletten zijn stuk en het zwembad is leeg. Volgens kantoor zou het kunnen zijn dat de ligplaatseigenaar weer terug komt hoewel het bijna donker is. We vertellen dat we wel blijven liggen en verplaatsen wanneer er toch iemand aan komt maar na een uurtje komt de dame van kantoor naar de steiger om te vertellen dat we toch weg moeten. Na nog even water getanked te hebben, ankeren we vlak voor de steiger omdat we niet in het donker meer naar buiten willen. Een bijzondere gang van zaken en weinig gastvrij.

Door de regen stroom er veel slib in zee

We gaan 's avonds nog uit eten bij Lotos Grill. De wandeling erheen is al een ervaring. Veel mensen en verkeer op straat, veel aanspraak, ook veel rommel in een verder prachtige natuur: het ademt een soort vriendelijke rauwheid, op een prettige manier. Het eten bij Lotos is simpel en goedkoop maar fantastisch lekker. 's Ochtends vroeg verplaatsen we ons naar French Cay. De plek 's in de marina is nog net zo leeg als toen wij aankwamen.  We krijgen nog een appje dat er tot Februari geen plek is en of wel USD 20 willen betalen als we het dinghy dock willen gebruiken. Alles met een vriendelijke lach, dat wel.

We gaan onderweg om uit te klaren om dinsdag de tocht naar Guatemala voort te zetten. We moeten dit doen in Coaxen Hole, het stadje 12 kilometer verderop. We zijn van plan om een collectivo te nemen maar onderweg naar de hoofdweg krijgen we een lift van een van de cruise-shuttle-bussen die net gasten heeft afgezet bij één van de resorts hier. Supervriendelijk. De chauffeur stopt nog even bij een ATM die USD afgeeft, zet ons af bij immigration, en geeft nog instructies mee hoe naar de Port Captain te komen. Uitklaren gaat verder eenvoudig al kost het met elkaar toch ruim een halve dag. Bij de Port Captain zorgt een computer storing voor een paar uur vertraging.

2 van de 5 giga cruiseschepen vandaag op Roatan

Waren we van plan om nog een keer naar Loto's te gaan, overvloedige regen gooit roet in het eten. We blijven aan boord en koken zelf wat om in de ochtend anker-op te gaan voor de laatste 150 mijl naar Guatemala. Bij het opstaan zit de wind in het zuidwesten (....tegen) en is het donker, grijs en nat. Onze hoop is dat eenmaal onder het eiland uit het weer en de windrichting beter worden. Qua wind klopt dit, qua nattigheid niet en we worden getracteerd op een dag met regelmatig regen. 's avonds krijgen we de dikste squal tot nu toe over ons heen. Of eigenlijk is het meer een compleet front. Urenlang stortregens, harde wind met shifts van 90 graden heen en terug. Eén van de blokken van de bulletalies wordt in stukken getrokken in een onbedoelde gijp in een plotseling shift waarop we het grootzeil strijken: zonder bulletalie is het niet veilig met grootzeil te zeilen in dit soort omstandigheden.

Ontploft bulletalie blok

Bij zonsopkomst is het weer wat gekalmeerd en hebben we zicht op drie landen: aan bakboord Honduras, recht vooruit Guatemala en aan stuurboord Belize. Het is nog een kleine 25 mijl naar de ingang van de Rio Dulce en we kunnen zowaar een stukje zeilen. We zitten inmiddels ook in ondiep water dus de zee is rustig. We geven Raul, onze agent in Livingston, een verwachte aankomst tijd zodat hij zijn broer kan inschakelen met de sleepboot. Sleepboot ?

De aanbevolen route met virtuele tonnen

De ingang van de Rio Dulce is erg ondiep. Er ligt zoals normaal bij riviermondingen een drempel voor van zand en slik en als je meer diepgang hebt dan 1,5 meter is de kans groot dat je blijft steken. Voor 60 dollar per boot trekken ze je aan je mast scheef zodat je over de drempel heen komt naar dieper water. Zo geschiedde: rond drie uur zijn we bij de drempel en we lopen rustig vast in het slik. In no-time hebben we een verbinding met de sleper en worden met we met het gangboord op het water getrokken. Zo leggen we een honderd meter af totdat onze motor uitvalt. We liggen zo scheef dat onze motor geen diesel krijgt en stopt. 

Scheef, schever, scheefst

Voor geen gat te vangen wordt er een tweede sleper opgehaald en binnen 15 minuten zijn we weer onderweg. We hebben ondertussen onze eigen motor ook weer weten te starten (lang leve de zelfontluchting) zodat we eenmaal over de drempel onszelf weer kunnen redden. We zien als minste diepte 1m20 (we steken 1m85) maar eenmaal voor Livingston loopt de diepte op, worden we losgegooid en ankeren we in 2,5 mete diep water. We zijn binnen.

Livingston

Het ruikt hier een beetje naar Friesland: zoet water, een beetje organisch. Heel herkenbaar. Het heet ook niet voor niets de Rio Dulce. |Na een half uurtje komt er een lancha langszij met Raul en alle offcials om in te klaren. Ze blijven in hun boot, nemen paspoorten en bootpapieren aan en weg zijn ze weer. Over 40 minuten kunnen we alles weer ophalen en zijn we officieel 'binnen'. Omdat we toch niet meer voor donker de rivier op kunnen besluiten we hier de nacht door te brengen en ook pas in ochtend onze papieren op te halen. Robert slaapt in de kuip: petty theft is hier heel gebruikelijk dus een beetje preventie kan geen kwaad.

Een mooie start van de dag

Na een kalme nacht en prachtige zonsopkomst gaan Robert en Anneke naar de wal om onze papieren op te halen. De eerste kennismaking met Guatemala is aangenaam. Veel leven op straat, overal activeit, eten, kinderen, winkels, vriendelijke gezichten. Een openbare wasplaats, pick-up taxis vol met mensen onderweg naar school en werk. We zijn duidelijk weer op een 'nieuwe' plek. We trakteren ons op een heerlijk traditioneel ontbijt, een goede start van de dag.

Ontbijtje

Met alle papieren en vers gestempelde paspoorten gaan we anker-op om verder de rivier op te varen naar Frontera, waar we in jachthaven Nananjuana een plek hebben gereserveerd. Hier hebben ze én jachtservice en reparatiemogelijkheden én heerlijk zwembaden en een mooie parkachtige omgeving. Win-win. En we gaan natuurlijk vanuit hier meer van het land zien.

De ingang van de Rio Dulce

De tocht over de Rio Dulce is prachtig. We varen door een smalle kloof met kliffen en steile en beboste hellingen vol met leven. We zijn niet de enige: Livingstone is alleen bereikbaar over water en door de lucht dus er varen ook lanchas af en aan. Later wordt het landschap vlakker en steken we Lago Golfete over om uiteindelijk in Frontera uit te komen.

Op de rio

Bij de haven aangekomen proberen we contact te leggen om onze ligplaats aangewezen te krijgen maar dit lukt niet. Dat klopt dus aan de (verder positieve) reviews: ze reageren niet adequaat op telefoon en apps. We gaan voor anker en met de dingy de haven in, zoeken de havenmeester, en alles komt voor elkaar. We krijgen een mooie plek aan een langsteiger die, heel fijn, het grootste deel van de dag in de schaduw ligt. Nauwelijks aangemeerd staan de katten op de wal en liggen de kinderen in het zwembad.

Op de rio

Het organiseren van de walstroom is nog even een dingetje. We hebben niet een passende stekker maar ze zijn hier niet voor één gat te vangen. Onze kabel wordt in de schakelkast rechtstreeks op de automaat aangesloten. Dat doen ze hier kennelijk vaker want het is in een paar minuten gefixed. Meneer Arbo knijpt even een oogje dicht maar wij zijn geholpen.

Even de walstroom fixen

Op vrijdagmorgen melden we ons verder bij de havenmeester, betalen voor een maand en maken een afspraak met de service-afdeling om te kijken naar welk deel van het reparatiewerk zij kunnen doen en tegen welke prijs. In de middag gaan we met de dinghy naar Frontera. Een overweldigende ervaring: Frontera is een soort lintdorp maar dan niet idyllisch Fries maar met een continue stroom brullende vrachtwagens, tuktuks, autos. Honderden winkeltjes en bedrijfjes in de berm en ongeveer 1 meter ruimte tussen weg en berm om te lopen met velen tegelijk. Oversteken kan alleen veilig bij de verkeersregelaars die om de paar honderd meter staan opgesteld. We vinden de grote supermarkt, de watersportwinkels, het busstation en we brengen 's avonds een bezoek een één van de bij zeilers populaire restaurants hier: Hoppy House Taverna. Heerlijk eten, speciaalbier en met voor- hoofd- en na- voor 80 euro klaar voor vijf man. Hier gaan we nog vaker komen.

Heerlijk eten bij Hoppy House