Ondertussen

 Ondertussen……….

Hebben Anneke, Meike, Ties en Amarins een tripje naar Antigua gepland! We combineren het nuttige met het aangename; er moet op de boot rustig gewerkt kunnen worden en we hebben en moraal hoog te houden terwijl we wachten tot de werkzaamheden klaar zijn. Koppen bij elkaar gestoken dus, en al snel tot een leuke invulling gekomen: Meike en Anneke gaan een week Spaanse les volgen in Antigua, Amarins lekker sightsee-en in Antigua en Ties wil o.a. de Acatenango & Fuego-vulkanen gaan beklimmen.

Wachten op de bus

 Op dinsdagochtend vertrekken we vroeg met de dinghy naar de bus. Daar blijkt dat we nog een uurtje langer in bed hadden kunnen liggen, want de bus komt pas een uur later. Gelukkig is de koffie gratis en is er wifi, zullen we maar zeggen. De busrit duurt weliswaar lang (7 uren) maar los van een stukje file vanwege een gekantelde vrachtwagen rijdt het prima door. 

In de bus

We dreigen door het latere vertrek en de file wel onze aansluiting met het taxibusje naar Antigua te missen….. via de app neemt Anneke contact op met de taxidienst en ze boeken ons moeiteloos om naar ons moment van arriveren en komen ons als kers op de taart ook gewoon afhalen van het busstation ipv het reguliere opstappunt 20 minuten lopen verder!!! Alle lof, dit doet de reiziger in ons goed. Zo zijn we eind van de middag bij ons hostel; fijne kamer met twee stapelbedden en ieder heeft eigen kastruimte. 

Settlen in het hostel

In de avond zoeken we een pizzeria op, lopen we langs een van de prachtige kerkgebouwen die Antigua rijk is (in totaal 24 kerken/kathedralen binnen een vierkant van 9 straten!) en gaan we onze eerste nacht in. 

kantoortuin

Woensdag begint voor Anneke vroeg, met een aantal uren werk. Meike is er ook op tijd uit voor haar eerste lesdag Spaans tot 12 uur. We halen Meike gezellig op na haar les en lunchen lekker met z’n allen op een dakterras met prachtig uitzicht op de vulkanen in de omgeving. We zien de Fuego iedere 10 minuten ongeveer uitbarsten met een dikke rookwolk. 

Mooi kerkje

Er is onderweg door Ties en Amarins ook een tattooshop gespot en er volgt een research naar de kwaliteit van het werk daar; de kinderen hebben al langer het plan om tijdens deze reis een tattoo te laten zetten en omdat we nu tóch een aantal weken vastliggen en er niet in de oceaan gezwommen/gesurft wordt, is Guatemala de uitgelezen locatie om dit plan te realiseren. Zo’n week Antigua, de ‘lage’ prijzen hier en een shop met gerenommeerde artiesten maken dat ze de knoop doorhakken. Ze helpen elkaar met ideeën voor designs en plaatsing en komen alle drie tot een mooi idee. Op de terugweg naar het hostel bezoeken we een mooi klooster wat vanaf het dak een prachtig uitzicht biedt op de omgeving. 

Mooi uitzicht

Nog mooier kerkje

Het klimaat is trouwens heerlijk hier! In de nacht lekker fris en overdag warmt het op naar een graad of 23. Het lopen over alle cobblestones in Antigua blijft niet helemaal zonder schade; Anneke verstapt zich en breekt een sluiting van haar schoen. Aangezien we geen reserveschoenen mee hebben, volgt een houtjetouwtje restauratie met een stukje plastic draad, opgeofferd van een paar oordopjes. De noodreparatie blijkt nog wekenlang te werken. We eten bij een heerlijk Mexicaans restaurant, Ties gaat ’s avonds nog even ‘de stad in’ en de rest leest wat en gaat op tijd slapen. 

Lekker !

Op donderdag is Anneke, na al een paar weken hoesten in de nasleep van de griep, haar stem helemaal kwijt. Toffe timing, want: eerste dag Spaanse les voor haar 😊. We halen een zalige koffie bij Fernandez, tegenover ons hostel, onderweg naar Spaanse les. De eerste zin Spaans aan de juf is dan ook via Google ‘Tengo problemas con mi voz’. We redden ons er gelukkig prima mee. We halen na de les een lunchje bij de supermarkt en chillen in de prachtige binnentuin van het hostel. We eten in de avond bij de MacDonalds, wat normaliter niet onze voorkeur zou hebben maar deze heeft een prachtige binnentuin!

Bij de Starbucks

 Vrijdag beginnen Meike en Anneke weer met een to-go koffietje, deze keer bij de Starbucks die óók een prachtig interieur en dito binnentuin heeft. We doen weer ons best tijdens de Spaanse les. Meike krijgt gelukkig les van een docente die zelf Spaans gestudeerd heeft, want haar basisniveau ís al flink hoog. We zijn allebei blij met wat we leren en de manier waarop de stof aangeboden wordt. 

En Manuel, wat heb je in je mandje ?

Zicht op de Vulcan de Agua

We lunchen weer gezellig met z’n 4en op het dakterras met uitzicht en gaan in de middag mee met een groepsuitje van de Spaanse school. We bezoeken een dorpje in de buurt; San Juan del Obispo. We gaan er met de lokale ‘chickenbus’ heen, tot hilariteit van de kinderen; de schoolreisjemodus staat aan zegmaar 😊. We krijgen een (voor de een interessanter dan voor de ander) rondleiding door een kerk&klooster waar we in het Spaans leren over de regionale geschiedenis en architectuur. Daarna leren we (alweer) hoe chocola gemaakt wordt en slaan flink wat in om chocolademelk van te kunnen maken. We bezoeken nog kort een wijn/honingmakerij en een meubelmaker en gaan daarna weer met de chickenbus naar Antigua.  

Schoolreisje

Chocolademelk-pastilles in progress

Mooi..... !

Ook in het weekend gaat onze Spaanse les door, die Meike en Anneke beginnen met een koffie bij Ferandez; we love their coffee. In de middag is Meike als eerste aan de beurt om een tattoo te laten zetten. Het resultaat is een prachtig golfje dat rond haar enkel gaat. Dit overtuig Amarins om morgen ook te gaan. We vinden in de avond een restaurantje dichtbij het hostel waar lokaal en Italiaans eten wordt gemaakt. Heel betaalbaar, je moet alleen geen haast hebben. We vermaken ons prima tijdens het wachten, want in hun overdekte tuin loopt de huiskat rond en dat is een schatje. In de avond boekt Ties z’n hike de Acatenango- en Fuegovulkaan op. Dit is een overnight-hike waarvoor je een goede conditie moet hebben. Er zitten heel wat steile hoogtemeters in deze urenlange hike. Heel serieus gaat er een briefing aan vooraf, de dag vóór vertrek.  

Gezellig !

Zondagochtend heben Meike en Anneke Spaanse les in de verder bijzonder rustige Spaanse school, kennelijk nemen de meeste studenten op zondag vrij. We lunchen weer bij de bakker-met-dak-met-uitzicht alhoewel Amarins opvallend weinig kan eten….. het zullen toch de zenuwen voor de tattoo zijn. Toch valt het haar gelukkig in de middag reuze mee en ook zij is daarna de trotse bezitter van een voor haar betekenisvol stukje songtekst op haar arm.

Bij de tattooshop

De dag erna vertrekt Ties naar de vlukanen en treffen Anneke en Meike weer een volle Spaanse school. In de middag chillen we in de tuin van het hostel en we eten ’s avonds bij het Mexicaanse restaurant met uitzicht op de Fuego en Acatenango. Superleuk is dat we, als het eenmaal donker is, allemaal bewegende lichtjes ontwaren op de Fuego. We weten dat Ties 1 van die lichtjes moet zijn en zijn heel benieuwd naar hoe hij het daar heeft! We hopen maar dat hij wat kan slapen in de nacht, met die continu actieve vulkaan zo dichtbij. Hij slaapt in een tentje, terwijl het buiten 0 graden of kouder is en de wind flink doorwaait. 

Daar ergens is Ties

Dinsdag hebben Meike en Anneke hun laatste dag Spaanse les! Allebei superblijk met de voortgang sluiten we af en hebben een mooi bosje bloemen voor onze docentes meegenomen. Anneke werkt in de middag en de kinderen gaan de stad in. Ties voegt zich wat later bij hen, als hij veilig en wel weer terug is van zijn overnight hike. Hij heeft het heel tof gehad en heeft de meest indrukwekkende foto’s en filmpjes!!! 

De Fuego was prachtig actief en Ties vond de hike ‘goed te doen’. Tussen neus en lippen vertelt hij dat veel mensen moeite hadden met de hike, hoogteziekteklachten hadden en moesten overgeven. Compliment voor hem! Hij heeft geen oog dichtgedaan in de nacht, want iedere 10 minuten werd hij letterlijk en figuurlijk wakker geschud door de Fuego. 

De Arco de Santa Catalina

We gaan in de avond heerlijk uit eten en overleggen over de komende dagen: Ties wil nog blijven voor zijn tattoo en Meike wil graag naar de boot om haar studie weer op te pakken. Meike neemt morgen de bus, wij vrijdag. We kunnen nog verlengen in dezelfde hostelkamer en de eigenaar garandeert dat er niet nog ‘een vierde andere’ op onze kamer komt. Fijn! 

Op woensdag halen Meike en Anneke nog even een koffie bij Fernandez voordat Meike in de taxi naar Guatemala stapt. Ze heeft mazzel, want had een busje (goedkoper) geboekt maar omdat er kennelijk maar weinig boekingen waren rijden ze met een auto. Ties rust uit van zijn hike-avontuur en Anneke brengt een was bij de wasserette. 

Ontbijt bij Fernandez

We ontbijten relaxed met z’n drieën bij Fernandez in de binnentuin, lezen de rest van de middag. Toch fijn, zulke gezamenlijke hobbies! Ties gaat even langs de tattoo-artiest die zijn tattoo gaat zetten morgen. Hij wil namelijk wel iets heel bijzonders; twee zwaluwen op zijn borstkas. Als zeiler ‘mag’ je per 5.000 nautische mijlen een zwaluw laten tattooëren en hij ‘mag’ en ‘wil’ 😊. Een van de artiesten is specialist in dierentattoos en maakt een prachtig design voor hem; ze hebben er allebei zijn in. We sluiten de dag af bij het lokale restaurantje om de hoek en knuffelen lekker bij met de huiskat. De was is op tijd klaar, we hebben weer schone onderbroeken, shirts en sokken! 

De huiskat

Donderdag is Ties z’n tattoodag!! Na een heerlijk ontbijt bij Fernandez (Ties moet goed eten, hij ligt straks 5 uren plat) gaan Amarins en ik met hem mee, om te helpen besluiten over de precieze plaatsing. We laten hem en de artiest met succeswensen achter en gaan samen de stad in. We nemen een uitgebreide koffiepauze en bezoeken een prachtige ruïne van een kathedraal. Ergens in de middag komt Ties helemaal blij terug van de tattooshop en inderdaad, het resultaat is prachtig. We eten even snel bij de Taco Bell (nooit eerder geweest, heel voedzaam en opvallend goedkoop maar vást niet gezond) en pakken in de avond onze spullen voor de thuisreis van morgen. 

Laatste kerkje

Lekker koel

Op vrijdag nemen we met een laatste koffie afscheid van Fernandez en rijdt de taxi mooi op tijd voor om ons naar het Litegua-busstation in Guatemala te brengen. Deze keer hebben we maar geen taxibusje met een stukje lopen naar het busstation geboekt, want een paar dagen geleden is de noodtoestand afgeroepen in Guatemala, vanwege benderellen. Better safe than sorry, en het scheelt gesjouw met tassen waar vooral Ties met z’n pas-gezette-tattoo niet zoveel zin in heeft natuurlijk.  De Liteguabus zit deze keer helemaal vol, wat een ietwat minder luxe reisgevoel geeft dan de heenreis maar het gaat gelukkig vlot en om half zeven staan we goed en wel weer in Rio Dulce, waar Robert ons op komt halen met de dinghy. 

Bye bye Antigua

Antigua was fantastisch!! Ik mocht van de kinderen niet blijven herhalen ‘dat het zo op Cuzco (Peru) lijkt!!!!! Alleen dan kleiner!!!!’ Interessant feitje: Antigua kon niet hoger/groter gebouwd worden, ivm de herhaalde aardbevingen (immers, vulkanen….) en ergens in de 18e eeuw hebben ze verdere restauratie van kerken/kathedralen opgegeven en de hoofdstad naar de huidige locatie (Guatemala City) verplaatst.

Geen kinderen meer

 Op 3 januari hebben we ineens geen kinderen meer: Amarins is 18 jaar geworden en daarmee zijn we ineens officieel met 5 volwassenen aan boord. Amarins heeft inmiddels bijna meer verjaardagen in het buitenland gevierd dan thuis, en dus deze mijlpaal in Guatemala.

18 ! Of eigenlijk 17jr, 364dgn en 17 uur.

Anneke en Robert vinden bij de China Bazar (uiteraaard) de nodige decoraties om de boot te versieren. Al op de avond van 2 januari worden de rode cijfers uitgepakt. Amarins moet natuurlijk op de foto voor de Nederlandse vrienden en vriendinnen en daar lopen ze 7 uur voor op ons. Vanaf 17.00 bij ons is ze eigenlijk al jarig. Een verjaardag die dan ook 31 uur mag duren.

De eerste toegestane cocktail

We gaan 's avonds lekker uit eten en Amarins mag voor het eerste een cocktail bestellen. Niet dat er de laatste maanden ook maar ergens om haar leeftijd is gevraagd, maar nu mág het écht. De Sundog doet weer waar ie bekend om is: lekker eten en drinken in een ongedwongen sfeer.

Geen kinderen meer

Ze mag nu ook autorijden zonder begeleiding maar dat moet nog even wachten tot we ergens zijn waar je op je 18e in huurauto's mag rijden of tot in Nederland. Het verkeer in Guatemala leent zich niet echt voor nog niet heel ervaren bestuurders. De weg door Frontera blijft daar een mooi voorbeeld van: een lange continue stroom van brullende vrachtwagens, tuktuks, motorfietsen, en dat allemaal over asfalt van uiterst magere kwaliteit.

Personal Jezus

De dag erna kunnen we ons niet langer bedwingen: we hebben een  Rosca del Rey gekocht. Een brood wat met 3-koningen gegeten wordt en waar een baby-Jesus in verstopt zit en normalite ook een boon. Wie de boon vindt moet het brood betalen. Wie het beeldje vindt is deze dag de Rey (koning). Deze keer vinden we 1 personal Jezus, en niet zoals in Mexico een stuk of 10. Wel is ook deze geheel in de tijdsgeest van plastic.

Ons huis staat er nog

In Nederland is het ondertussen aardig winters aan het worden. Er valt veel sneeuw in Friesland, scholen gaan een dag dicht, bussen rijden niet, echt even lekker winter. We krijgen van een vriendin een foto van ons huis in de sneeuw. De huurders hebben het maar mooi daar. Terwijl wij hier in het buitenzwembad liggen genieten we van de foto's vanuit Nederland. Een klein beetje jammer is het wel dat we dit moois missen maar ruilen willen we zeker niet. Ander moois wat wordt gemist is de traditionele Krekt ski-trip. Gelukkig (en uiteraard) lukt het Irish Coffees maken even goed zonder Robert.

Irish Coffee uit les Trois Vallees

In de tweede week van Januari begint het werk aan onze boot. We hebben met Orlando, de onderhoudsmanager van de haven, afgesproken dat ze de dek-romp verbinding open slijpen, opnieuw kitten met MS Polymeer, opnieuw schroeven en daarna inpakken in 3 lagen glasvezel. Vervolgens wordt dit op de juiste kleur geschilderd, gepolijst en kan alle dekbeslag er weer op terug. En de stootlijst natuurlijk. We hadden zelf alle beslag al verwijderd, ook een beste klus: alle scepters, hekstoelen, arch, etc.etc. 

We konden het hier laten oplappen of écht laten repareren. Gezien de hoogte van het arbeidsloon in vergelijking met Nederland hebben we ervoor gekozen het hier echt te laten repareren. Een klus van 5 weken waardoor we hier wel wat langer zijn dan eerst gedacht. Dit is echter totaal geen straf: heerlijk weer, mooie omgeving, zwembaden in de haven, goede en betaalbare restaurants. Best uit te houden.

Ontbijtje aan de hoofdweg

Anneke en de kinderen maken van de gelegenheid gebruik om een week naar Antigua te gaan (niet het eiland maar de stad in Guatemala). Robert blijft op de boot om het werk in de gaten te houden en zelf gelijk maar wat onderhoud en verbetering te doen. Over de reis naar Antigua is een apart blog geschreven.

Familiekiekje

Eén van de dingen waar we aan boord mee beginnen is het weghalen van het behang. Behang ?  Ja behang. De vorige eigenaar had de boot van binnen behangen en vervolgens dit behang wit geschilderd. Dit om samen met de lichtblauwe kastjes een 'Scandinavische' sfeer aan de boot te geven. Onze vrees was dat het onderliggende houtwerk in slechte staat zou zijn, ondanks de bevestiging van de verkopers dat dit niet het geval was. 

Vers gelakt

Eraf dus. En op een paar wat mindere panelen na komt er mooi houtwerk onder vandaan. Toch bijzonder, het behangen en schilderen is ook een beste klus geweest dus ze hebben dit echt mooi gevonden. Waar de panelen door de lijm wat zijn beschadigd schuurt Robert deze op om ze van een nieuw laklaagje te voorzien. Dit knapt er zo van op dat we ook maar de niet beschadigde panelen één voor één meenemen. De tijd is er nu voor en het zal de boot bij terugkomst ook beter / makkelijker verkoopbaar maken.

Teiger volgt ons als een hondje

In de tussentijd wordt er door de werf buiten hard gewerkt. Er wordt een tent gemaakt, en geboord, geschuurd en geslepen. Alle polyester schuursel en schraapsel verdwijnt zo het water in: rondom de boot drijf een witte laag aan polyestervervuiling. Niet fraai maar wel hoe het hier gaat kennelijk. In Nederland was je enorm de sigaar geweest als je zo'n verontreiniging in het oppervlaktewater veroorzaakt. 

work in progress door de werf

Terwijl er prachtige foto's en filmpjes uit Antigua komen wordt er in de Rio Dulce hard doorgewerkt. Verschil moet er zijn. Eén klusje wat nog op de lijst stond was het aansluiten van stuurautomaat op de plotter. De vorige eigenaar had hiervoor al een halve NMEA2000 naar SeatalkNg installatie gemaakt maar werken deed het niet. Omdat onze 'nieuwe' ST60 Graphic een NMEA0183 ingang heeft kunnen we nu de plotter 0183 uitgang op de ST60 aansluiten waarmee de stuurautomaat ook via de Seatalk bus de data van de plotter krijgt. Job done. De windset krijgen we nog steeds niet aan de praat: daarvoor zullen we de mast in moeten om de transducer te controleren.

We hebben plotter data

Ook in de Rio Dulce is een kleine excursie gepland. Robert gaat met 3 kennissen van andere boten op bezoek bij 'Captain John'. Een Amerikaan die hier inmidddels 20 jaar woont en middenin de jungle een werkplaats heeft gebouwd met een lasersnijtafel en een plasmasnijtafel. Ook deze apparatuur heeft hij zelf gebouwd, inclusief de besturingselectronica en de installaties om het in de jungle te kunnen gebruiken (anti-condensatie, koeling, etc.). Indrukwekkend. We krijgen een rondleiding en een demonstratie en weten vanaf nu waar we moeten zijn om iets te laten snijden (of buigen of draaien, lassen of wat dan ook, hij heeft alles). John is inmiddels 80, activiteit houdt je jong.

Captain John bij de laser snijtafel

Op hetzelfde terrein ontmoeten we Eric, ook een lokale beroemdheid. Hij is hier ooit beland tijdens een zeilreis en werd door een Guatemalteekse vrouw gevraagd of hij iets kon betekenen voor een kind wat een hand miste. Na veel geexperimenteer wist hij een eenvoudige mechanische prothese te maken met 3D-geprinte onderdelen. Inmiddels heeft hij honderden protheses gemaakt voor de lokale bevolking. Hij maakt ze gratis, waar een 'officiele' prothese onbetaalbaar en onbereikbaar is. Een echte life-changer. Minder dronken gevechten met machetes en motorongelukken zouden zorgen dat hij wat minder klandizie had maar mooi dat hij voor zoveel mensen het verschil kan maken. Er is geen sociaal vangnet hier. Als je niet kunt werken moet je familie voor je zorgen of je bent veroordeeld tot de bedelstaf

205: PRINTING PROSTHETIC LIMBS FOR FREE - NEED A HAND?

Eric met zijn werk

Na een fijne tijd in Antigua komt eerst Meike terug naar Rio Dulce en dan de rest: we zijn weer compleet en het grofstoffelijke werk op de boot is zo'n beetje klaar dus er is ook weer fatsoenlijk aan boord te wonen. 

Da's pech, riem weg.

In het kader van tijdverdrijf. Reparaties stoppen nooit op een boot. Heb je iets gerepareerd gaat er meestal weer iets nieuws stuk. Deze keer is het iets serieus. Als we even de motor willen laten lopen komt er geen water uit de uitlaat maar wel rook uit de motorruimte. De buitenwaterpomp van de motor heeft een vastgelopen lager. Als gevolg slipt de aandrijfriem tot deze verbrand en breekt. 

Nieuwe lagers voor de waterpomp

Een nieuwe waterpomp kost 950 euro bij Volvo, of 450 als aftermarket part. maar deze in Guatemala laten bezorgen kan weken duren én er komt zomaar 30% invoerrechten bij (Tarifs ;) ). Robert waagt een poging de pomp te reviseren. Dit lukt.  Voor nog geen 20 euro aan lagers en een paar uur werk is de pomp weer als nieuw. Wél moeten we nog 2 nieuwe aandrijfriemen zien te bemachtigen, we hebben alleen nog een oude, versleten, riem en daar kunnen we niet op vertrouwen. De nieuwe die verbrand is zat er net een week op. Met 2 weken zouden de riemen hier moeten zijn. Aangezien de werf nog ongeveer 2 1/2 week werk heeft vertraagd dit ons niet. 

Teiger en Ballie op de mini-tennisbaan

Pitstop

We hebben snel onze draai gevonden in Guatemala. Letterlijk en figuurlijk: we zijn hier voor de feestdagen, om het land te bezoeken maar vooral ook om wat onderhoud en reparaties aan de boot te doen. De eerste schroeven zijn al snel uit het berghout gedraaid om één meter voetlijst weg te halen. De werkplaatschef van de haven gaat een offerte maken en wil graag aan boord zien wat het werk omvat. 

Bij de beste bakker van Frontera, een oase vlak aan de weg

Naast het reguliere onderhoud aan motor, zeilen en wat kleine reparaties gaan we ook de lekkende dek-romp-verbinding herstellen. Dat is geen kleine klus en omdat arbeid hier erg betaalbaar is besteden we het werk zo mogelijk graag uit.

Frontera, een lintdorp aan een doorgaande weg

Terwijl we wachten op de offerte van de haven beginnen we vast aan de simpele klussen. De kinderen halen vast het dekrandbeslag weg, Robert geeft de motor een servicebeurt, vervangt een ankerol en zet de handgreep bij de kajuitingang opnieuw vast. Anneke maakt binnen schoon schip, ook belangrijk als je met vijf volwassenen aan boord woont in dit klimaat.

De Deinde is ook aangekomen en komt gezellig voor ons liggen

Vlijtig als we zijn is het zomaar kerstavond. Traditioneel zijn hier dan de meeste festiviteiten en diners. Kunnen wij mooi van twee walletjes eten, of drie eigenlijk, met tweede kerstdag erbij. Meike en Amarins verzorgen 24 december een kerstdiner aan boord en Robert en Anneke worden om boodschappen gestuurd voor het menu. Gelukkig is in Frontera nagenoeg alles te krijgen. Alleen op de pijnboompitten en verse basilicum vangen we bot.

Eerst een ontbijtje, dan boodschappen doen

Een voor de kenners toepasselijke bootnaam

Tussen al het kerstgeweld door plannen we ook onze eerste binnenlandse trip. We gaan een paar dagen naar Isla Flores in het noorden van het land. Van daaruit kunnen we dagtochten maken naar Tikal en Yaxha. Tikal wordt gezien als de voornaamste / grootste stad van het oude Maya rijk. De stad is in de 19e eeuw bij toeval gevonden en ongeveer 10% is vrijgegraven en te bezichtigen. Yaxha is een andere oude Maya stad vlakbij Tikal.

Amarins demonteert de scepters

We kunnen met de chicken-bus (het lokale openbaar vervoer) maar dat is net wat te primitief voor een rit van 4 uur. Daarom boeken we 4 plekken in een toeristen-shuttlebus, iets meer ruimte en luxe en nog steeds goed te betalen. 4 plekken: Ties gaat niet mee. Hij stapt op 25 december om 12 uur 'nachts op de bus naar Antigua om een vriend op te zoeken die daar in een hostel werkt. Dat is toch wel handig met oudere kinderen: die kunnen als ze willen ook hun eigen gang gaan.

Meike en Ties doen de bakboordzijde

Traditie: kerstdinghy-optocht

Op 24 december is het druk buiten de boot met onderhoudswerk maar ook ín de boot waar Meike en Amarins het kerstdiner voorbereiden. Het resultaat mag er zijn: een amuse, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Alles vers en heerlijk. En dat uit een kleine bootkombuis. Petje af en we eten er heerlijk van.

Meike tovert het hoofdgerecht uit de oven

Crumble toetje met munt en verste frambozen

Op eerste kerstdag gaan we uit eten bij Sundog, een bij zeilers en locals heel populair restaurant. Uit eten met kerst is hier niet vergelijkbaar met Nederland: los van de versiering en lichtjes hanteren ze de standaard kaart. Druk is het wel, we bemachtigen nog net de een-na-laatste tafel en kort daarna moet je wachten op een tafel.

Voorgerecht om te smullen

'toetje' bij de Sundog

We nemen de tijd. Niet alleen omdat het gezellig en lekker is maar ook omdat Ties vanuit hier op de bus stapt die pas om middernacht vertrekt.Wij laten hem rond 21.00 uur achter aan de bar bij Sundag en krijgen later appjes dat hij in de juiste bus zit en onderweg is naar Guatemala stad.

Tweede kerstdag doen we geheel volgens lokale traditie niets aan kerst. Behalve dan naar Brabant videobellen. De hele familie Hol (behalve wij dan) is bij Opa en Oma dus we kletsen even lekker bij.We vermaken ons verder weer met het bootwerk wat moet gebeuren, afgewisseld met een duik in het zwembad en natuurlijk de snackytime rond 16.00 uur. En we moeten onze spullen pakken omdat we morgen naar Flores vertrekken. 

Olie, filters, impellor, aandrijfriem. Check.

Op derde kerstdag gaan we met de tuktuk vanuit de haven naar Frontera waar onze bus vertrekt. Normaliter gaan we met de dinghy naar de stad aan de overkant van de rivier. Alleen is dat nu niet niet handig omdat we een paar dagen weg blijven. In de tuktuk dus.

In de tuktuk

De busreis naar Flores gaat relatief vlot: 4 uur over een afstand van ongeveer 200 kilometer met een koffiepauze halverwege. Voor hier best snel, ook dankzij het feit dat de 'carretera a Peten' een van de beste wegen van Guatemala is. We zijn in de bus omringd door backpackers: Flores en Tikal is een must-see voor de meeste reizigers.

Hoog water in Flores

Aan het einde van de middag zijn we in Flores, checken in in ons hotel en gaan lekker eten in de stad. We moeten met een omweggetjes naar het restaurant dat we hebben uitgezocht. Het water in het meer staat zo hoog dat de randen van Flores-eiland zijn overstroomt.

Dit restaurant moet even dicht

Omdat we in Panama, Costa Rica en Honduras ook al abnormaal veel regen hadden (terwijl het droge seizoen is begonnen) zoeken we op of hier wat over geplubliceerd is en verrek, NOAA heeft er een volledig artikel aan gewijdt. Het is de laatste 3 maanden ook objectief veel (véél) natter dan normaal in dit deel van Centraal Amerika. Het wordt geweten aan onder andere verzwakte / afwezige bovenwinden waardoor buiensystemen en fronten bijna niet verplaatsen en de voeding van vochtige warme lucht door het relatief warme zeewater. Het ligt dus niet aan ons.

Om 02.40 wachten op de bus naar Tikal

We gaan na het eten op tijd naar bed: om 02.40 (nee, dit is geen typfout) moeten we klaar staan voor de bus naar Tikal. We hebben een sunrise tour geboekt: we komen dan voor zonsopgang bij één van de tempels aan om het oerwoud te horen ontwaken en de zon op te zien komen. Daarna gaan we met een gids verder het park bezoeken. 

Aapjes luisteren (en kijken)

De zon laat zich niet zien helaas maar het is wel leuk de brulapen en vogels wakker te horen worden, hoewel voor ons niet bijzonder: met de boot lig je vaak midden in de natuur en maak je dit elke ochtend mee. Wel apart is dat je met ongeveer 150 man/vrouw samen dit zit te beleven. Iedereen is muisstil en als er toch per ongeluk iemand iets fluistert naar een buurman wordt er gelijk door een gids 'sssst' gesist. Duidelijk. We zijn hier om naar het oerwoud te luisteren en nergens anders naar.

Bovenop één van de Maya tempels, in de mist

Het verdere bezoek aan het park is wel prachtig. We waren een paar jaar terug in Chichen Itza in Mexico. Chichen Itza is ongeveer 5 eeuwen nieuwer en kleiner. Tikal is vele malen groter en minder gerestaureerd en ligt middenin de jungle. In de hoogtijdagen woonden in Tikal 300.000 Mayas. In tegenstelling tot andere Maya steden zijn ze niet door de Spaanse kolonisten verdreven maar zelf vertrokken als reactie op uitputting van de bodem. Velen vertrokken naar de vulkanische berggebieden in het zuiden van Guatemala. Nu nog maakt het Maya volk 44% uit van de bevolking.

Tikal

Het weer werkt een groot deel van de ochtend nog niet mee: het is mistig en dampig. Vrij gebruikelijk in een regenwoud natuurlijk en ook wel lekker fris. In Chichen Itza liepen we in de verzengende hitte in open terrrein. De gids, zelf half Maya, onderwijst ons uitgebreid over de Maya cultuur en de geschiedenis van de stad en het volk wat hier leefde.

Prachtig bewaard gebleven masker

Helaas gaat Anneke zich gedurende de tour steeds minder lekker voelen: hoofdpijn, keelpijn en bij terugkomst in ons hotel ook koorts. We eten snel wat in de buurt en besluiten de volgende dag al weer terug te reizen naar de Rio Dulce. De bustickets zijn snel omgezet en na een voor Anneke beroerde rit zijn we de 29e weer terug op de boot. Er gaat hier in Guatemala kennelijk influenza-type-k rond en alles lijkt erop dat Anneke deze heeft weten op te lopen. Niets aan.

Tikal

Terug op de boot gaan we terwijl Anneke onder de wol kruipt weer verder in klusjesmodus. Ondanks een aantal reminders hebben we nog geen offerte van de haven dus we gaan maar gewoon zelf verder met het werk tot het punt waarop we het uit handen geven.

Tikal

Ook nadert oud en nieuw. Ties blijft nog tot 2 januari in Antigua, dus we zijn met zijn vieren (of drie en één zieke). Robert gaat met de meiden boodschappen doen in Frontera en we hebben een kar vol verzadigd vet en suiker. Was het idee eerst om zelf bitterballen te gaan maken (wat je zoals mist tijdens een reis), omdat een paar key-ingredienten missen hebben we lokale snacks uit de vriezer gevist. En voor Anneke veel vers fruit en yoghurt, die moet voorlopig nog niet denken aan bruin fruit of wat daarop lijkt,

Tikal

Gelukkig gaat het op oudjaarsdag al weer een klein beetje beter, hoewel nog ver van 'fris en fruitig'. Robert klust verder aan de boot en Meike en Amarins studeren en lezen. Dit alles onder muzikale begeleiding van de Top2000. Het is wel vreemd dat je alle grote classics in de middag hoort en niet in de avond en dat je om 16.55 afsluit met Bohemian Rapsody. 7 uur tijdverschil hebben we nu en wij hebben het feestje nog tegoed.

Met zijn 4-en in de tuktuk terug naar de Marina

We gaan halverwege de avond op de Deinde hitster spelen en hebben het reuze gezellig en het is zomaar 2026. Anneke wordt op onze boot wakker van het vuurwerk dus we gaan even snel heen-en-weer om elkaar gelukkig (en een hopelijk snel weer gezond) 2026 te wensen. Om ons heen gaat er voor een vermogen aan grote pijlen en cakes de lucht in. Daar wordt hier in Guatemala niet op bezuinigd.

Spitsuur bij de dinghydock, 31 december inkopen

Op 1 januari vervallen we weer in ons ritme van werken aan de boot, studeren en af en toe een duik in het zwembad. Anneke is weer een beetje beter dan gisteren dus met wat geluk is ze met een paar dagen weer op de been. Ze heeft een echte griep te pakken, hopelijk zijn wij niet aangestoken.

Bij gebrek aan doos maar op een rolletje tape

De offerte van de haven hebben we, ondanks meerdere toezeggingen van het type 'manana' nog steeds niet. En dit terwijl het werk al op 2 januari had kunnen starten qua beschikbaarheid van de medewerkers. Robert heeft ondertussen al aan beide zijden de voet- en stootlijsten verwijderd. Alweer stap 2 van het werk waarvoor we een quote hebben gevraagd. Zo verliezen ze hun eigen handel. 2 januari maar weer erheen en eens vragen waarom het zo lang moet duren.

Cake met personal Jesus, voor 3-koningen

Ach, het is heerlijk hier te zijn: een superfijne haven met zwembaden, goede winkels. En we willen nog in ieder geval twee binnenlandse trips doen van bij elkaar opgeteld twee weken. Dus we hebben geen haast.

Natuurlijk de top2000 erbij.

De eerste duik van 2026 in het zwembad is een bijzondere. Gaat de nieuwjaarsduik in Nederland niet door vanwege de harde wind / hoge golven, hier is dat allemaal geen probleem. Zonnetje, rond de 25 graden en een heerlijk buitenzwembad. Beter geregeld zeg maar, hoewel iets minder een 'prestatie'.