In een warm bad

We genieten volop van het havenleven in Samana. De sportschool wordt elke dag met een bezoek verblijd, evenals het zwembad en de bijbehorende bar. Tussen al dit vermaak door doen we ook nog wat noodzakelijk onderhoud aan de boot en regelen we met een lokale dierenarts dat de katten een titertest wordt afgenomen. Ook tellen we (snel)  af tot Amarins terug komt uit Nederland, en langzaam af tot daarna Ties naar Spanje vertrekt.

Onderweg naar Santa Barbara

We gaan even in Santa Barbara de Samana kijken, de redelijk grote plaats die via een mooi wandeling door het bos en langs de kust te bereiken is. Het lijkt heel toeristisch maar op dit moment zeker niet druk. Veel bars en disco zijn dicht. Wel zijn er een aantal kleinere supermarkten en een groentemarkt waar we heerlijk vers in kunnen kopen. 

Doorkijkje tijdens de wandeltocht

We combineren weer eens het nuttige met het aangename. Het wordt tijd weer eens wat groter boodschappen te doen en we hebben wat plaatmateriaal nodig om een aantal zijwanden en plafonds in de boot weer te herstellen: in Guatemala moesten we e.e.a. verwijderen om bij het dekbeslag te kunnen komen. Omdat in deze regio ook nog niet veel van de omgeving hebben gezien huren we een auto bij Freddy om te gaan toeren én de nodige spullen te gaan halen.

Froukje en Amarins bij Harry Styles

Amarins vermaakt zich ondertussen nog volop in Nederland. Ze wordt heerlijk vertroeteld bij Froukje, geniet van alle concerten en is weer tussen al haar vrienden en vriendinnen. Op 20 mei gaan Amarins en Froukje naar Harry Styles, een superconcert, en supergezellig met zijn 2-en op pad.

Salto de Limon

Freddy brengt de huurauto in de haven en we gaan op pad. Eerst naar de Salto de Limon, prachtige watervallen middenin de bossen, te bereiken na een prachtige wandeling, een aantal steile trappen en het doorwaden van een (kleine) rivier. De route gaat daarna verder naar de kust en naar Las Terrenas: een van toeristischer kustplaatsen. Tot onze stomme verbazing zien we een uithangbord voor Nederlandse stroopwafels. Na snel de auto geparkeerd te hebben lopen we een koffie- en broodjeszaak in gerund door twee Nederlanders. 

Say no more

We trakteren ons op vers gemaakte stroopwafels. Wat we niet wisten is dat om dit bord te mogen voeren je dus ook het beslag en de stroop uit Nederland moet laten komen. We krijgen dus 'echte' stroopwafels en dat hier in de Dominicaanse Republiek. Gelukkig niet tegen 'echte' Amsterdamse prijzen maar ook nog goed betaalbaar. We praten wat langer door met de eigenaren over hoe is om hier te wonen en te ondernemen en los van de bureaucratie om dingen geleverd en geregeld te krijgen bevalt het hen reuze goed. Ze weten ons ook nog naar een bouwmarkt te wijzen die de beste kans geeft om plaatmateriaal te vinden.

Lekker !

Bij de houtboer aangekomen hebben ze inderdaad allerlei soorten multiplex en ook in de diktes die wij nodig hebben. Het kost nog wat moeite om e.e.a, gezaagd te krijgen. Overal in de houtstellingen liggen mensen te slapen en het is onduidelijk wie hier nu werkt (of zou moeten werken) en wie hier gewoon wat rondhangt. We kunnen ons niet voorstellen dat het allemaal werknemers zijn want zoveel klandizie hebben ze hier niet dat dat nodig is. Uiteindelijk hebben we onze stroken 3mm okumé en nog wat klein gereedschap, ligt alles in de auto en kunnen we weer verder op pad.

Hoe werkt dat hier 

We vervolgen onze route langs de kust om daarna onderlangs via Sanchez weer terug naar Santa Barbara te rijden. De noordkust is prachtig met steeds mooie uitzichten op de heuvels en op de oceaan. Hier varen we straks langs onderweg naar Luperon, leuk om het ook eens van de 'landrottenzijde' te bekijken.

Uitzicht voorbij Las Terrenas

Een grote hypermarkt kwamen we onderweg niet tegen dus we halen nog wat basics in Santa Barbara en vragen aan Freddy of we de auto daar aan hem terug kunnen geven in plaats van in de haven. We kunnen dan uit eten in Santa Barbara en vervolgens zien we aan het eind van de avond wel hoe we terug in de haven komen. Freddy vindt dit geen enkel probleem, en brengt ons later op de avond terug naar de haven. Topservice. 

Klimmen voor de foto

Weer terug op de boot gaat Robert aan de slag met het timmerwerk binnen. We willen als we straks in Luperon zijn de boot ook 'fotowaardig' hebben dus werk aan de winkel. Bovendien is Amarins nog niet aan boord dus er is ook nog wat meer ruimte om spullen te verplaatsen en zo ruimte te maken om overal goed bij te kunnen. In twee dagen zitten alle panelen er netjes in en is alles 2 of zonodig 3 keer geschilderd. Laat de jachtmakelaar maar komen met de camera. Anneke is weer een keer op Omrop Fryslan te horen. Deze keer niet als de vaste omroeppsycholoog die ze inmiddels een beetje is geworden, maar over onze reis. Reuze leuk: op dinsdag op de radio en later in de week ook op de webside van de omroep. Er zit wel een klein foutje in: Anneke en Amarins gaan niet 8 juni al terug naar Nederland, maar 8 juli. Eind juni komt er een bezorgd bericht uit Nederland: waar zijn ze, en waarom is er nog geen nieuw blog. Mea Culpa, bij deze. 

Klusserdeklus

Op woensdag 27 mei hebben we weer een auto van Freddy nodig, deze keer om Amarins op te halen in Punta Cana, een dikke 4 uur rijden vanuit Samana. De rit heen gaat in verhouding vlot en we zijn mooi op tijd op de luchthaven. Na een uurtje wachten komt Amarins door de uitgang gelopen, met een extra koffer met wat bootonderdelen en Nederlandse lekkernijen, maar vooral ook veel verhalen over de afgelopen paar weken in Nederland. En een beetje moe van de lange reis: eerst met Pake en Beppe naar Schiphol, en toen een heel eind vliegen. We bezoeken de Pollo Victorina vlakbij het vliegveld en daarna is het licht snel uit bij Amarins.

Toch maar niet de heuvel raken

De terugreis verloopt wat minder vlot. Na Santo Domingo wordt het al snel donker en het is regenachtig weer. Auto's en vrachtwagens in de Dominicaanse Republiek hebben bijna zonder uitzondering altijd groot licht op, en vaak veel extra en erg felle verlichting, al dan niet knipperend. Je wordt dus continu verblind en als het dan ook nog regent zie je helemaal geen zier. Op de koop toe zijn de wegen meest onverlicht en tweebaans. Voorzichtig en langzaam rijden dus. Op enig moment komen we achter iemand te rijden die nog voorzichtiger is en vaak niet boven de 40km/u rijdt en dan weer sneller en dan weer langzamer. Inhalen willen we niet op onbekende wegen dus het duurt en duurt. Uiteindelijk zijn we om ongeveer 22.00 weer in Samana, knap laat maar heelhuids en dat is het belangrijkste.

Weer 'thuis'

Amarins kan bijslapen van de lange reis maar de volgende dag gaan we toch even op pad met zijn 4-en. We hebben de auto voor meerdere dagen omdat Ties vrijdag naar Santo Domingo gebracht moet worden. Donderdag gaan we daarom toeren naar Las Galeras en Playa Rincon. Leuk om te bekijken maar allebei aardig uitgestorven. op Playa Rincon ligt enorm veel Sargassowier, zonde want verder is het een prachtig strand in een heel mooie omgeving. Hier komt voorlopig niemand recreeren. Wel worden we (als enige) hartelijk begroet door de lokale politie en krijgen een parkeerkaart om op de verder uitgestorven parkeerplaats te parkeren.

Veel sargasso bij Playa Rincon

Vrijdag hebben we weer een behoorlijk rit op het programma. Ties vliegt vandaag naar Spanje voor het (kite-)surfseizoen én voor een sollicitatiegesprek in Nederland. Hij heeft gesolliciteerd voor een opleidingsplaats in de keuken van de Heeren van Harinxma, een top (en Michelinster-)restaurant in Beetsterzwaag. Ze willen hem graag spreken maar dan wel in persoon. Ties laat deze kans niet lopen en vliegt vanuit Spanje voor een paar dagen terug naar Nederland. Niet helemaal optimaal maar dat wisten we nog niet toen we de tickets naar Spanje boekten. En het is voor de goede zaak, dus het is het als het goed is allemaal waard. 

Strand bij Las Terrenas

Heen en terug naar het vliegveld van Santo Domingo gaat vlot. We gaan ook hier langs de Pollo Victorino als een soort afscheid. Bij de immigratiebalie betalen we de overstay-penalty van 40 euro. Als je langer dan 30 dagen in de Dominicaanse Republiek bent is er op zich niets aan de hand behalve dat je bij vertrek een boete betaalt die afhangt van hoe lang je (te lang) in het land was. We zwaaien Ties uit: pas begin Augustus zien we hem weer terug in Nederland. Op de terugweg naar Samana gaan  we nog langs de Ole hypermarkt: hier kunnen we nog groot boodschappen doen voordat we naar Luperon zeilen.

Visfuiken

 

We zijn mooi op tijd terug in Samana en appen Freddy dat hij de auto weer kan komen ophalen. In de ochtend hadden we al havengeld betaald en morgenvroeg kunnen we bij de Armada onze despacho ophalen en dan zijn we 'good-to-go' om naar Luperon te varen. We willen graag zo vroeg mogelijk weg maar dat lijkt niet te lukken: de dame van immigratie kan pas om 08.00 op de haven zijn. Er is hier heel veel dagelijks gang in de wind en we willen de baai van Samana uit zijn voordat de middagwinden opsteken en we tegen harde wind in op moeten. Als we zaterdagmorgen opstaan is er net een andere boot bezig af te varen mét Armada en Immigration op de steiger. Snel melden we ons dat we ook nu weg willen het uiteindelijk varen we toch om 06.30 af zoals we wilden. Geen idee wat er nu anders was maar mooi dat we er van konden profiteren.

Laatste nachtwacht voorlopig

De reis naar Luperon is verder voorspoedig. Het eerste stuk de baai uit is kalm en daarna is het langs de Noordkust scherp uitkijk houden voor visfuiken en de boeien en jerrycans waarmee ze gemarkeerd zijn. Deze liggen in grote getale tot soms wel in 4 kilometer diep water en als je over eentje heen vaart kun je aardig vast komen zitten of roer of schroefas beschadigen. Allemaal niet handig op open zee.

Prachtige natuur

We zeilen heerlijk de voorlopig laatste nacht van de reis in. Met een kalme zee en een rustig windje krijgen we een fijne uitsmijter. Bij het eerste daglicht zijn we al bij Puerto Plata voor de deur dus we zijn zoals gepland mooi in de ochtendkalmte bij Luperon. In de appgroep van Luperon zien we wel berichten van jachten die voor ons varen en in visfuiken verstrikt zijn geraakt. Nog steeds goed opletten dus de laatste mijltjes, maar we varen zonder problemen de baai in. Ondertussen krijgen we van Ties berichten dat hij goed in Muros is aangekomen. Mooring baas Papo kan ons vandaag (zondag) nog niet naar een mooring brengen dus we brengen de dag en eerste nacht door voor anker aan het begin van de baai. Helemaal prima. Niels en Berny en hun 3 kids van een andere Nederlandse boot komen met de rib langs om kennis te maken. De AIS verraadt onze aankomst.

Mooi weer

Op maandagmorgen komt Papo ons voorvaren naar onze mooring. Deze ligt echter zo dicht bij een grote catamaran dat wij met onze 50 voet niet vrij kunnen zwaaien (of hij niet, net hoe je het bekijkt). Het is wel typisch voor hier: er liggen hier zo veel boten in het hurricaneseizoen dan je, vooral er geen wind is en iedereen in een random richting ligt, soms bijna bij elkaar aan boord kunt stappen. Wij vragen een andere plek en krijgen een balletje op een plek met wat meer zwaairuimte. 

Ook Salto de Limon

Eenmaal op de plek kunnen we all-in in Luperon: we maken kennis met wat cruisers waaronder een aantal Nederlandse boten. Robert etaleert zijn technische kennis in de 'onderhouds' appgroep wanneer iemand een roerprobleem heeft en kan prompt op twee boten aan de slag die problemen met de stuurinrichting hebben. We hebben contact met Erica over de verkoop van de boot en gaan een aantal van de vaste zeilersactiviteiten af: de Captains Table bij Las Velas op donderdag, Pizza en Gyros bij Bart van New Amsterdam op zondag,  en zo nog wat. Elke dag is er wel wat te doen. Anneke heeft geluk: er is elke dinsdag Jamnight bij de Chillout op dinsdag maar wij hebben geen instrumenten mee aan boord. Op een oproep of iemand een accordeon heeft komt vrijwel direct respons. Hilde en Rob van de Happy Hour hebben een accordeon die we mogen lenen. 

De oude turbo. Amarins had een nieuwe in de koffer

Het is een warm bad waar we in terecht komen. Iedereen helpt elkaar waar het kan, let op elkaars boten en spullen en er is altijd ergens wel wat te doen. Het is ook letterlijk een warm bad: het water in Luperon is erg beschut en ververst door de nauwe doorgang naar zee niet zo snel. Dit is één van de redenen dat Luperon zo'n goeie hurricane hole is, maar hierdoor is het water ook warm en vies.

Onweer boven de baai

 Zwemmen is er niet bij, watermaken alleen maar als je heel vaak je filters vervangt en goed oplet dat er geen olie of diesel op het water drijft maar vooral: je onderwaterschip groeit net zo snel aan als tuinkers groeit in de vensterbank. Snel dus. Eén keer per maand of twee maanden je onderwaterschip laten schoonmaken is echt nodig wil je niet tot een grote schelpenbank verworden. Gelukkig zijn er hier meerdere locals die dit voor je kunnen doen.

Een laadbak vol geiten, sommige al dood :(

Ties is op dinsdag ondertussen naar Nederland gevlogen voor zijn sollicitatie. Een vriend haalt hem op van Schiphol en hij mag, net als Amarins, bij Froukje logeren. Superfijn. Het gesprek gaat top en hij mag op vrijdag direct een dag proefdraaien in de keuken. Aan het eind van een lange maar vooral heel leuke dag in de topkeuken komt het verlossende woord: je bent aangenomen. De beste start die je je kunt wensen voor de opleiding en het heen en weer vliegen meer dan waard. Na nog een nacht Drachten onveilig gemaakt te hebben vliegt Ties op zaterdag weer terug naar Spanje om zich vol te storten op het surfen en natuurlijk een boel gezelligheid tot het schooljaar in Nederland begint.

Het monument in Santiago

Ondertussen hebben Robert, Anneke en Amarins in Luperon ook een uitje. We huren voor een paar dagen een auto om naar Santiago te gaan. de twee-na-grootste stad van het land. We boeken de auto bij Nino maar deze appt dat hij de beloofde auto zelf niet terug heeft gekregen van de vorige huurder en Franklin één van zijn auto's komt brengen. Helemaal prima, en zo makkelijk gaat dat hier kennelijk. De auto staat klaar met de sleutel onder de mat en zet hem na gebruik daar maar weer terug. Ook deze witte Hyundai Sonata is vroeger oranje geweest; dit is duidelijk te zien aan onder de verschillende krassen en schrammen die er op zitten. De zoveelste, we hebben al zoveel oranje Sonata's gezien dat we toch maar eens vragen hoe dit zit. 

Schilderij in het museum bij het momument

Wat blijkt: het zijn oude afgeschreven Koreaanse taxi's die hier een tweede leven krijgen. Ze kosten een prikkie, en soms worden ze overgespoten. Dat verklaart ook direct de kilometerstand: we begrepen al niet hoe je een huurauto in Luperon op een kilometerstand van 550.000 kon krijgen. Maar dit zijn vooral Koreaanse taxi kilometers, mysterie opgelost. Overigens rijden en schakelen de (LPG-)autos nog wonderwel goed en zit er onder de butsen en schrammen nog een technisch best aardige auto. Misschien toch eens in Nederland naar een Hyundai kijken.

 Proeven. Lang geleden

In Santiago boeken we een appartement met wasmachine en droger en ook nog een gym en rooftop zwembad. Lekker luxe. De rit naar de stad is mooi. We lunchen bij een hippe koffie-/broodjeszaak en bezoeken het centrale monument. Anneke en Amarins vermaken zich ook nog een paar uur in de enorme mall met zaken als de Stradivarius en Berschka. 's avonds kijken we de eerste WK2026 wedstrijd van Hessel onder het genot van een heleboel ovensnackjes. Bij gebrek aan bitterballen laven we ons aan kipvingers en kaassouffleetjes of wat er op moet lijken.

In de sigarenfabriek

De dag erop brengen we een bezoek aan de Aurora sigarenfabriek. We krijgen hier een zeer uitgebreide toer door de verschillende afdelingen waar sigaren worden gemaakt en verpakt, en waar tabak wordt gefermenteerd. Natuurlijk mogen we ook proeven maar daar maken Amarins en Anneke begrijpelijkerwijs geen gebruik van. Al proevend lopen we als groep door de fabriek: uit een groep van ongeveer 30 bezoekers zijn er zeker 15 een dikke sigaar aan het roken en zo lopen we paffend en stomend langs alle medewerkers waarvan er een groot deel ook gewoon tijdens het werk sigaren rookt. Heel bijzonder dat dit kan en mag qua gezondheid en brandgevaar maar daarom niet minder leuk.

Onze rokende gids

We vermaken ons hierna nog wat in de stad en gaan na een paar leuke dagen weer op Luperon aan. Fijn om weer in een grote stad geweest te zijn maar ook fijn om nu weer terug naar de boot te gaan. We rijden een andere route terug: de meer scenic route kronkelt door heuvels en bergen en brengt ons uiteindelijk in Puerto Plata vanwaar het nog een goed anderhalf uur rijden is naar Luperon. 

Ook in de stad een mooie zonsondergang

Bij aankomst in Luperon wacht ons er een iets minder leuke verrassing. Als we met de rib terugvaren zien we stootwillen aan onze boot hangen die er eerst niet hingen. Onze Duitse buren komen langs om te vertellen dat de verlaten boot die aan onze andere kant ligt in het weekend van zijn hekanker is geslagen en tegen ons aan is gewaaid. De buren hebben toen ze het zagen stootwillen bij ons opgehangen de losgeslagen boot opnieuwe geankerd. Wij hebben wat (kleine) gelcoatschade. Niet ernstig maar wel vervelend op je pas gespoten romp. Het is als een eerste kras op een nieuwe auto: extra jammer.

Robert met Miles en Allison de buurman aan het verslepen

Robert doet een oproep in de Luperon groepsapp of iemand weet van wie de boot is en het blijkt dat Allison en Miles bootoppasser zijn van ook dit jacht. Ze komen direct langs we proberen de boot verder weg voor anker te leggen wat maar half lukt omdat het hoofdanker enorm vast zit. De eigenaar van de boot is hoogbejaard, wat verward, en niet verzekerd dus laten het er maar bij. De schade is ook maar klein en Robert repareert het snel. Wel verzoeken we Papo ons later naar een andere mooring te brengen. Als we in Augustus naar Nederland zijn en de boot is niet verkocht liggen we hier liever niet naast als er een tropische storm over komt en het jacht nog eens los slaat.

Bij de vet

Weer ondergedompeld in het relaxte zeilerswereldje hier valt ons op dat Tijger erg lusteloos is. Er zit lang niet zoveel energie in als normaal en dat baart ons wat zorgen. We maken een afspraak bij een dierenarts in Puerto Plata, huren weer een auto bij Nino, en gaan met hem op consult. De dierenarts snap eerst niet wat er loos is: zijn poot is goed genezen, organen voelen goed. Uit 'bloedwerk' blijkt dat Tijger ernstige bloedarmoede heeft maar ook dat moet een oorzaak hebben. Een ontsteking is het niet, maar een paar tests later wordt het duidelijk: hij heeft FIV (kattenaids). Fireball heeft het dan waarschijnlijk ook omdat ze dicht op elkaar leven. Ze kunnen er normaal oud mee worden (zijn ze al) maar het advies is om extra vitamienen en ijzer te geven en ze wat wij te voeren met kippelevers.

Kippelevertjes uitzoeken

De opvolgende dagen volgen we trouw het advies van de dierenarts en elke dag gaat het beter met Tijger: meer energie, meer interactie en niet veel later springt hij bij elke kookbeweging op het aanrecht en in- en uit de boot door luiken. Fijn dat hij zo snel weer opknapt en zijn gretigheid is weer bijna op het niveau dat je hem af en toe weer in slaapstand zou willen zetten. Fireball die in principe nergens last van heeft profiteert lekker mee van extra lekkers.

Omnomnom

Zo onderhand zijn ook al weer een paar weken in Luperon en het moment dat Anneke en Amarins terug nar Nederland gaan (8 juli) komt steeds dichterbij. Het lijkt ons leuk om nog als een soort van een laatste 'vakantie-in-een-vakantie' heel luxe naar een nabijgelegen resort te gaan. Dit hebben we nog nooit gedaan maar een airconditioned kamer, all inclusive eten en drinken, catamaran zeilen en allerlei andere activiteiten klinkt aanlokkelijk en nu we hier toch al zijn.... We vinden een mooie resort in Puerto Plata en nadat we zeker zijn van oppas voor de katten boeken we het voor een kleine week, we gaan het meemaken.

Mooi uitzicht bij Playa Rincon

Ondertussen maakt Meike zich klaar om naar Nederland te gaan. Vriendin Mirthe gaat vrijdag 26 juni trouwen en daarvoor gaat Meike natuurlijk heen en weer uit Spanje. Ze zou dit met de auto kunnen doen: surfschoolschool eigenaar Abel heeft voor Meike in Spanje een autootje geregeld zodat ze niet altijd de surfbus hoeft te gebruiken. Ze is (terecht, want het is een mooi wagentje) superblij met haar eerste eigen auto. Uiteraard gaat ze wel met het vliegtuig heen en weer en ze mag ook weer bij Froukje logeren nadat Heit en Mem haar van Schiphol hebben opgehaald. Superfijn en lief weer. 

Foutje !

 Santa Domingo is de oudste stad van de Amerika's. Gesticht in 1496 door (uiteraard) de Spanjaarden en inmiddels uitgegroeid tot de grootste stad in het Caribisch gebied met maar liefst 4,3 miljoen inwoners. Het oude koloniale is mooi bewaard gebleven en uiteraard een Unesco wereld erfgoed.

Een drankje op Plaza Espagna

En wij liggen daar middin in deze stadshaven. Nou ja, haven is misschien wat veel gezegd. Je moet je door een meter modder worstelen om er in te komen, de electra is volledig gesloopt en het sanitairgebouw doet er qua conditie niet voor onder. Naast ons ligt er nog een cruiser, en verder is het groen uitgeslagen en verwaarloosde longstay.

Even een 'visje halen'

Maar de deplorabele staat van de haven wordt meer dan goed gemaakt door de locatie en de hulp van havenmeester Ivan. We liggen op 10 minuten lopen van de oude stad (als je het oversteken van de drukke weg overleeft tenminste) en er is 24/7 bewaking. Ivan regelt alles voor je: drinkwatercontainers op het dok, een gasfles gevuld in een uurtje tijd, vragen over winkels in de buurt, het regelen van de despacho. Alles goed en snel.

Zicht op de oude stad

Op maandag doen we een stadsrondwandeling. We treffen onze gids op de afgesproken tijd en wandelen in twee uurtjes langs de meeste highlights. 

Bovenop de vesting

We bezoeken onder andere de eerste verharde weg van de stad-in-oprichting: hier kwamen de voorname dames vanuit de schepen door de poort naar het fort en paleis gelopen. Ook bezoeken we het oudste ziekenhuis van de Amerika's, Het was gevestiged in een kloostergebouw. Van het gebouw is niet meer veel over en het is inmiddels bewoond door duiven en papagaaien. Het is wel nog goed voor te stellen hoe hier bijna 600 jaar geleden kolonisten maar ook locals werden verzorgd.

Het oude klooster / ziekenhuis

Niet officieel in de tour opgenomen maar wel door Amarins en Ties gespot op straat is de zogenaamde 'Dominican Papi': de internetmeme bestaat in real life. Een afgetrainde,verzorgde Dominicaanse man in een te strakke korte broek en met strakke polo of ander shirt met het kraagje omhoog. Deze zag je in de 15e eeuw nog niet, wat een vooruitgang in die 6 eeuwen tijd.

Amarins zedelijk bedekt

In de kathedraal 'Sante Maria de menor' koelen we even af. Het is niet een hoog gebouw (wat je zou verwachten) omdat de Spanjaarden de stad niet van veraf vanaf zee vindbaar wilden laten zijn door de vijanden). De kerk is van binnen prachtig. Amarins moet even in dekens ingepakt worden om naar binnen te mogen. Niet vanwege de koelte maar omdat haar kleding iets te bloot is om door de ingangsballotage te komen.

Playmobil kerststal

Na nog een stop bij het fort zit de wandeling erop en zoeken we een plek om te gaan lunchen. We trakteren ons op een toeristenmenu in een restaurant met airca en laven ons aan vooral aan veel ijskoude cola. Het is warm in de stad.

In de namiddag lopen Anneke en Robert naar de Ole hypermarkt om te kijken wat er zoal te krijgen is. Het is een boodschappenparadijs. Ze hebben (bijna) alles wat je verzinnen kunt en het is ook nog buitengewoon goedkoop. Hier gaan we goed slagen. Met vooral verse groenten en fruit komen we bij de uitgang waar we direct een taxi terug naar de haven aangewezen krijgen. 

Welke geur wasparfum wil je ?

De chauffeur rijdt eerst onze haven voorbij omdat hij denkt dat we bij de ferry-haven moeten zijn. Zo vaak ligger en er dus passanten in onze 'marina'. Hij geeft ons zijn kaartje zodat we hem direct kunnen contacten als we ergens heen willen. Handig. 

Anneke en Amarins maken daar de volgende dag gebruik van als ze een dagje naar de Mall gaan. Er ligt aan de andere kant van het centrum een enorm winkelcentrum met alle gehoopte winkels dus de dames gaan een dagje shoppen. Ties en Robert laten dit uiteraard voorbij gaan. De chauffeur brengt ze weg en ze komen met een Uber weer terug. Dat werkt hier ook goed. Even laten proberen we InDrive, ook die app werkt hier uitstekend en vaak zijn de ritten nog wat voordeliger dan met Uber.

Tres Ojos

Op woensdag brengen we een bezoek een Les Tres Ojos. Een natonaal park wat eigenlijk nog in de stad ligt. Het is één van de grootste toeristische trekpleisters van het land en om de hoek. Het is inderdaad erg mooi: het zijn een verzameling verbonden cenotes met helder water en mooie steenformaties. Één van de cenotes is met een kabelpontje door een grot te bereiken. Erg leuk. 

Tres Ojos

We krijgen al de hele week mooie beelden van Meike uit de Verenigde Staten. Key West, Miami, Fort Lauderdale, ze maakt er met Gabriel en zijn familie een paar mooie weken van. Maar dan is het moment dat ze zich weer bij ons aansluit. 

Hemingways'

Op donderdag nemen we een Uber naar het vliegveld om Meike op te halen. We moeten even wat langer wachten omdat de vlucht vertraging heeft maar anderhalf uur later dan verwacht is ze er dan toch. Op zich blij maar ook niet: ze heeft een fantastische tijd in Florida gehad en (tijdelijk) afscheid nemen is niet leuk.

Even wachten nog

Om te vieren dat we weer compleet zijn gaan we 's avonds uit eten in een 'echt' restaurant. We laten ons verwennen bij Buche Perico in het oude centrum. We genieten van allerlei lekkers met een uitstekende bijpassende wijn. Goedkoop is het niet, zeker niet voor hier. Maar het is erg leuk om weer een keer 'luxe' en 'uitgebreid' uit eten te gaan in plaats van de eenvoudigere restaurants en het streetfood wat we normaal uitkiezen. 

Mooie ambiance bij Buche Perico

Na een kleine week hebben we het wel gezien in Santo Domingo. We gaan op vrijdag nog een keer naar de Mall, regelen onze despacho (een document wat je nodig hebt om je met de boot binnenlands te mogen verplaatsen), een nieuwe voorraad drinkwater en betalen het liggeld. 'We regelen' is eigenlijk 'Ivan regelt het als wij hem vragen'. Ideaal. 

Brothers

We willen de volgende morgen (zaterdag) op tijd weg om voordat de wind aan gaat in Boca Chica te zijn. 's ochtends om 08.00 staan de officials klaar met de despacho. Immigratie zegt dat we nog even mee moeten naar kantoor om onze paspoorten te laten stempelen maar dit is een vergissing: we gaan niet het land uit.  Na overleg met haar supervisor ziet ze dit ook in en kunnen we weg. Een medewerker van de haven haalt de afvalkering weg zodat we eruit kunnen. Eruit gaat niet zonder hulp. Achteruit hebben we minder vermogen en het water is wat lager dan bij aankomst, Gesleept door een havenboot komen we uiteindelijk uit de modder. De dieptemeter heeft minimaal 1 meter aangegeven, toch 80cm tekort voor onze 1m80 diepgang.

Door de prut de haven uit

Na een rustige tocht komen we vroeg in de middag bij Boca Chica aan. We ankeren kort om bij Isla La Piedra het roer te inspecteren, We vermoeden dat er speling op het onderlager zit maar dit blijkt niet zo te zijn. De 'klunk' moet ergens anders uit de stuurinrichting komen maar gelukkig niet uit een in het water niet te vervangen lager.

Boca Chica in de ochtend

Boca Chica doet haar reputatie eer aan. De reviews van de haven zijn duidelijk: het is hier een klereherrie. We kunnen dit beamen. Vanaf halverwege de middag ankeren tientallen motorboten met extreem luide muziek op ongeveer 100 meter van de haven. Eromheen razen talloze jetski's. Dit gaat door tot ver in de nacht hoewel de jetski's gelukkig rond 18.00 stoppen met racen. Het lijkt alsof je op een kermis staat maar dan nog 2 keer zo luid. Ongelovelijk. Het schijnt een van de meest populaire uitjes te zijn voor Dominicanen. Je moet er maar lol aan beleven.

In het filmpje hierboven een idee. Hier is het al na middernacht, dus relatief rustig.

's Ochtends is het dan weer rustig tot de ellende halverwege de middag weer opnieuw begint. Ergens is het leuk om te zien, maar ook niet. Maar goed, wij liggen hier niet voor onze rust maar omdat we vanuit hier makkelijk een auto kunnen huren om Meike en Amarins later naar Punta Cana te brengen. En er is een goede surfspot.

Meike en Ties staan de volgende dag om 06.00 op om te gaan surfen en Anneke en Robert halen later op de dag op het vliegveld een huurauto op.

Goede surfspot

Daarvoor gaan Anneke en Robert even aan de wandel naar het strand van Boca Chica. Het is vandaag zondag en aan het strand hebben zich ontelbare families gevestigd met opnieuw vaak muziek op gehoorbeschadiging niveau. Uit auto's met openstaande deuren, of uit enorme boomboxen. Praten is onmogelijk in een ruime straal. Dat hoeft kennelijk niet als je met elkaar 'gezellig' een dagje naar het strand gaat. Luidruchtig volk. Ooit schreven we dat de bewoners van Tobago het meest lawaai maakte. Nu zijn zij naar de tweede plaats verdreven.

Salto Alto

We hebben de auto voor een paar dagen gehuurd zodat we ook wat van het binnenland kunnen zien. Terwijl Ties gaat surfen gaat de rest onderweg naar de Salto Alto watervallen, Een waterval met zwempoelen midden in het woud.

Salto Alto

De rit erheen is makkelijk. De wegen zijn goed (zeker in vergelijking met Jamaica) en het is niet bijzonder druk buiten de grote plaatsen. Het is duidelijk een trekpleister voor de Dominicanen. We zijn zo'n beetje de enige toeristen. Hele families badderen in de poel onder de waterval. Veel met reddingvesten. Aan de kant wordt er op de rotsen gepicknicked. Een populair uitje.

Heerlijk sufen hier

Op woensdag is het vertrekdag. Amarins en Meike vliegen vandaag vanuit Punta Cana naar Madrid en Amsterdam. We melden ons bij immigration om af te monsteren van de boot. Dit gaat niet helemaal goed. De paspoorten worden al afgestempeld alsof ze het land al uit zijn maar zo kun je niet op het vliegveld door immigration heen. 5 man bemoeit zich er mee, iedereen met een stukje kennis of ervaring en er wordt naar het vliegveld gebeld. Uiteindelijk krijgen we een brief van de immigratiedienst waarin staat dat ze deze fout hebben gemaakt en wordt het stempel in het paspoort doorgekrast. 

Foutje !

Ties plukt de dag en is weer te surfen dus we gaan met zijn vieren onderweg naar Punta Cana. Na een rustig rit van twee uurtjes parkeren we voor de luchthaven. Niet veel later kunnen de dames hun bagage inchecken en door security. Missie geslaagd. Meike onderweg naar de surfschool voor weer een zomer in Galicie. Amarins onderweg naar Nederland voor vriendinnenbezoek en een serie concerten.

Geboard, ready to go.

De vlucht vertrekt op tijd en ze zijn net onderweg als Anneke en Robert weer in Punta Cana zijn. 's Avonds gaan we met zijn drieen naar 'Knife'. In het centrum van Santo Domingo geeft een beroemde chef kookworkshops en wij hebben eentje geboekt.

De weg erheen is nog niet zo makkelijk. Het is enorm druk en vooral de laatste paar kilometer schiet niet op. Robert wil in de file (iets te agressief, zelfs voor hier) een baantje opschuiven en wordt linksachter zachtjes aangetikt door een grote SUV die geen ruimte geeft. We rijden even naast elkaar, zeggen sorry, en gaan weer verder. We hebben met de huurauto alle risico's afgedekt maar hier midden in de stad een schade regelen is niet wat je wil. Als we bij aankomst de auto inspecteren hebben wij in ieder geval geen zichtbare schade. 

Bij de kookworkshop

De kookworkshop is erg leuk. We maken traditionele vullingen voor tacos: birria, gambas, pulled chicken. Met een meer dan volle maag en een paar doggy bags rijden we terug naar Boca Chica.

De volgende morgen maken we nog even gebruikt van de huurauto om groot boodschappen te doen bij de hypermarket. We overwegen nog steeds (daarover later meer) binnenkort over te gaan steken naar de Azoren maar ook als we aan deze kant blijven komt de voorraad wel op. Met 500 euro aan boodschappen in de auto komen we voorlopig niet om van de honger.

Boodschappen XL

Vlakbij de haven zoeken we nog naar de watersportwinkel die er zou moeten zijn. En verdraaid er is een hele uitgebreide bijna tegenover de marina. En nog verdraaider: ze hebben er Sika 295UV, een lijm waar we al sinds Guatemala naar op zoek waren. Een paar van de luiken lekten en pogingen deze opnieuw te verlijmen mislukten steeds omdat we geen lijm konden vinden die houdt op acrylglas. En nu dus wel !

Eindelijk Sika 295UV

Inmiddels is Amarins na een lange overstap in Madrid in Amsterdam aangekomen. We krijgen foto's van Heit en Mem die haar ophalen op Schiphol. Meike is in Madrid gebleven bij een vriendin van de surfschool en reist later door naar Muros. Amarins mag de komende weken bij Froukje logeren, super vertrouwd, dichtbij al haar vriendinnen en in haar eigen dorp.

Aangekomen !

Wij hebben het in Boca Chica meer dan gezien. Ons doel waarom we hier waren is bereikt en nu maken we dat we zo snel mogelijk weg komen. We willen naar Punta Cana varen, wat een nachtje door is, maar een rottige zee en her en der slecht zichtbare visfuiken doet ons besluiten om niet 's nachts door te varen maar een tussenstop te maken bij Isla Catalina en bij Isla Saona. Mooie plekken en dan maar wat langer onderweg, haast hebben we niet. Wel zegt onze despacho 'Cap Cana' maar zolang we geen Armada tegenkomen en niet van boord gaan zou dat geen probleem moeten zijn.

Nederlands ontbijt.

De stop bij het stille Isla Catalina is welkom na al de herrie en drukte van Boca Chica. Er ligt één andere boot en ondanks dat het wat rolt slapen we er heerlijk.

Onderweg naar The Neighbourhood

De volgende morgen varen we door naar Isla Saona. Dit eiland is gebruikt als decor voor een Pirates of the Caribean film en ook Robinson Griekenland schijnt hier te worden opgenomen. We lezen later dat een deelnemer hier zijn onderbeen verliest wanneer hij wordt overvaren door een motorboot.

Saona, aardig paradijselijk

We ankeren vlak bij de zuidwest punt van Isla Saona, zodat we morgenvroeg met het eerste licht direct de kaap om kunnen. Hierdoor is het wel weer wat rolly maar goed te doen. We zijn de enige nadat alle dagcharters zijn verdwenen.

Bij het eerste licht (05.30) gaan we onderweg en we hebben uiteindelijk tot 14.00 uur nodig om het hoekje om te komen. Deze kaap heeft op de zuidoost punt nog ver uitstrekkende ondieptes waar een slechte zee staat. Het is het begin van de Mona Passage, de zee straat tussen de Dominicaanse Republiek en Porto Rico. Een slecht stuk water. We moeten ver om en tegen wind en golven in.

Zonsopgang boven Saona

Eenmaal de hoek om kunnen we zeilen naar Cap Cana. Hier en daar is de zee nog erg chaotische maar het is goed te doen en we varen rond 18.00 uur de haven van Cap Cana binnen. De marina staff en Armada staat al op ons te wachten en niet veel later liggen we vast én zijn we ingechecked.

Dapper !

Voor ons ligt een Amerikaanse catamaran die het geluid maakt van een stadsfontein. Op wel 4 plekken loopt er een grote straal water uit. De eigenaar vertelt dat hij 4 (!) airco units heeft draaien. En dat terwijl ze maar met 2 man aan boord zijn. Amerikanen, tja.

Wij gaan over op wat boot onderhoud werk. Anneke gaat de mast in voor een check van verstaging. Alles ziet er nog piekfijn uit. Of we ook gaan oversteken is nog steeds de vraag: niet iedereen heeft er evenveel zin in, Robert vindt de boot technisch ok, maar we hebben o.a. geen reserve autopilot en geen stormzeilen. En daarbij willen we deze boot niet houden in Nederland, dus overzeilen heeft alleen zin als we daardoor beter kunnen verkopen.

We hakken de knoop door. We blijven aan deze kant. Wat dan de vraag oproept of en wanneer we naar Curacao zeilen of dat we hier in de Dominicaanse Republiek blijven: hier in Luperon ben je tijdens het stormseizoen ook veilig.

We bellen met de Curacaose jachtmakelaar, en die in Luperon, en vergelijken liggelden en komen tot de beslissing naar Luperon te gaan en daar de boot te verkopen. 

Wat we kort daarna ontdekken is dat we niet eens een keuze hebben. De DR is een land met een verhoogd Rabies risico. Hiervandaan naar Europa vliegen vereist een titertest én een wachtperiode van 3 maanden. Eén van ons blijft hier in ieder geval tot half augustus, of we zoeken een catsitter. En als de boot heel snel verkocht wordt moeten we hier op de wal iets zoeken.

Prima pizza's in Cap Cana

Ook Curacao stelt dezelfde eisen qua invoer van katten. Als we dus naar Curacao zouden zeilen zouden we nooit met de katten binnen komen, en als je ze 'illegaal' het land in brengt kun je niet met ze naar huis vliegen. Voor de Azoren geldt hetzelfde, hoewel je dan niet hoeft te vliegen om Nederland in te komen.

Door 'zomaar' de Dominicaanse Republiek in te zeilen hebben we onszelf klem gevaren. Dit hebben we ons nooit vooraf gerealiseerd. Dus Luperon it is.

Het strand is wel mooi hier in Cap Cana

We checken met onze verzekeraar of in ieder geval onze WA dekking wél blijf bestaan bij stormschade wat zo is, en spreken met de makelaar in Luperon af dat zij onze boot gaat bemiddelen.

Is Punta Cana verder een oersaaie (en dure) haven, we hebben hier wel ons doel bereikt: kiezen hoe we de reis gaan voltooien.

Eenmaal zover willen we hier ook weg en besluiten donderdag naar Samana te varen. Een veel mooiere plek met een veel mooiere haven en ongeveer halverwege naar Luperon. Er is wel een obstakel: we hebben Teiger al de hele dat niet gezien terwijl deze normaliter 's ochtends (weer) aan boord is. We maken een aantal zoekwandelingen door de haven maar vinden hem niet. 

Weer terecht gelukkig.

Woensdagmiddag staat Teiger ineens weer aan dek. Hij beweegt zich duidelijk met pijn naar binnen, haalt heel erg snel adem, en heeft continu zijn bek open. Wat er gebeurt is is niet duidelijk maar hij is duidelijk volledig uitgeput en heeft pijn aan een achterpoot. Weer een leven verspeeld. We krijgen er met moeite wat eten en drinken maar na een paar uurtjes is zijn ademhaling weer redelijk normaal. Van de plek komen doet hij niet. Die heeft duidelijk rust en herstel nodig.

Donderdag gaan we halverwege de middag onderweg naar Samana. Eén nachtje doorzeilen en zowaar kunnen we ook het meeste zeilen. Pas 's ochtends om een uur 6 gaat de motor een paar uurtjes bij tot er weer wind is. Om 13.00 zijn we in Samana. Teiger komt nog niet van de plek.

In de infinity pool

We maken een afspraak met een dierenarts voor de titertests en vragen gelijk of hij dan ook Teiger kan onderzoeken. Maandag komt hij bij ons aan boord.

De haven van Puerto Bahia in Samana staat in schril contrast met de eerdere drie jachthavens. Rustige plek, goede voorzieningen, een biljart, een fitness ruimte, een infinity pool, een koele werkruimte. Heerlijk om even een paar dagen te liggen.

Uitzicht vanuit de gym

Anneke heeft begin van de week een paar belangrijke afspraken en we wachten op de dierenarts. Teiger loopt op zondag al weer een klein beetje beter hoewel hij duidelijk nog pijn heeft. Ties heeft zijn ticket naar Spanje (naar de surfschool) geboekt en Amarins komt de 27e weer terug. En ondertussen genieten van de gym en het zwembad. Volgende en laatste stop Luperon.