You gotta Belize it !

Coulson Cays is niet helemaal wat we er van gehoopt hadden dus we bestuderen de kaarten wat er nog op onze weg naar Belize City ligt. Froukje vliegt woensdag vanuit Belize City terug naar Nederland en er wordt een stevige noordoosten wind verwacht dus idealiter zijn we al dichtbij de stad op dinsdag.

Prachtige strandvondsten

Op ongeveer 7 mijl van de stad ligt Robinson Island. Dit eiland biedt goede beschutting tegen de noordooster. Bij vertrek is de wind nog Oost dus we kunnen de 20 mijl vanuit Coulson heerlijk zeilen én vissen. We vangen helaas niets deze keer maar het tochtje is weer prachtig: azuurblauw vlak water en een lopend windje. Het is heerlijk zeilen in Belize dankzij de beschutting van het beroemde barrier reef voor de kust. 

'Hoofdpijnman'

Een halve mijl onderweg komt ons nog een kleine lancha achterop varen. Een man alleen komt vanuit Coulson vragen of we 'aspirin' voor hem hebben. Hij geeft aan hoofdpijn te hebben. Met een stripje paracetamol en een gebruiksadvies gaat hij weer dankbaar terug naar de eilanden. Hopelijk heeft het hem geholpen.

Niet op gaan staan !

Bij de tweede poging ligt ons anker goed in het zand bij Robinson Island en na een duik en een broodje gaan we met de dinghy naar de wal. We treffen er Angel en John, neven van de eigenaar van het eiland. We maken even kennis en mogen van hen ook op het eiland. Op dit eiland was vroeger een werf gevestigd en de kustlijn én het eiland ligt bezaaid met metalen scheepsonderdelen. Niet op een storende manier: het ligt er al zo lang dat de weelderige natuur weer de baas is.  We hebben een goede stop uitgekozen 

Het wrak, erachter onze boot

Aan het begin van de helling ligt een groot scheepswrak wat deels nog boven water uit steekt. We pakken de snorkels en duikbrillen en gaan op onderzoek uit. Het is er prachtig: overal waar je kijkt vissen in alle soorten en maten, inclusief een barracuda. Ook het koraal groeit weelderig op het wrak.

De noordkant van het eiland

Na het snorkelen maken we nog even een praatje met de mannen. Het eiland is in de familie gekomen toen de grootvader van de eigenaar het cadeau kreeg van de toenmalige Engelse koningin voor zijn verdiensten in de twee wereldoorlogen. 

De oude scheepshelling

Tot een paar jaar terug stond er nog een mooi familiehuis op het eiland tot dit door een hurricane werd verwoest, of 'gestolen door piraten' zoals de mannen vertellen. Ze zijn nu bezig opnieuw een woning te bouwen. We vragen of ze nog iets nodig hebben maar hun oom komt morgen terug uit Belize City met nieuwe voorraden. Alleen het ijs is op, maar dat hebben we nu net niet voor ze. 

In het wrak

De dag is zomaar voorbij (zoals altijd) en na een goede nachtrust en ontbijt gaan we nog even terug naar het eiland om te snorkelen. We treffen nu ook de oom/eigenaar. Hij vertelt over zijn plannen om het eiland toegankelijk te maken voor gasten. Wel low-impact: een soort glamping eiland moet het worden. Dit zou moeten kunnen slagen, zo'n mooie plek, met een mooi snorkelwrak en niet ver van het vliegveld in Belize City.  

Snif, tot in Nederland

In de loop van de middag varen we het laatste stukje naar Belize City. Morgen vliegt Froukje, met een paar omwegen, terug naar Nederland en we willen op tijd vervoer naar de luchthaven geregeld hebben. We ankeren bij Cucumber Beach Marina waar we bij Colette (de havenmeesterin) een taxi regelen voor de volgende dag. We kunnen met de grote boot de haven niet in omdag de ingang verzand is. En dan is het woensdag zomaar zover: Froukje moet op de taxi. De weken zijn voorbij gevlogen en waren prachtig. Maar thuis wachten de (klein-)kinderen die hun Omi ook wel weer eens willen zien. Via de whatsapp houden we contact over het verloop van de reis en na wat vertraging in de US en het daardoor missen van de aansluiting in London is Froukje donderdag weer veilig thuis.

Wind en regen op komst, een Northerly

Met pas overmorgen een goed moment om verder naar het Noorden van Belize te varen huren we een auto om wat van het binnenland van Belize te kunnen zien. Vlak voordat we de auto willen gaan ophalen merken we dat we in de (harde wind) langzaam krabben. Niet veel, meer met elke gier komt er op de plotter een streepje in de track bij. Zo kunnen we niet weg, en gezien de windvoorspelling voor morgen wordt het morgen ook niet beter. We gaan opnieuw voor anker maar nu een mijl of 2 verder naar het Noordoosten en wat dichter onder de wal.  De autoverhuurder is begripvol als we hem appen dat we niet van boord kunnen en de auto willen annuleren 'Safety first' reageert hij. De volgende morgen zeilen we terug naar Robinson Island om de harde wind verder af te wachten. Hier treffen we ook weer superjacht 'Santosha', te huur vanaf 400.000 USD per week. Daar lig je dan, als zelfkant van de nautische samenleving.

Voor dag en dauw

De volgende morgen gaan we met het eerste daglicht onderweg naar Caye Caulker. De binnendoorroute is voor ons te ondiep: we zouden blijven steken bij Port of Stuck (hoe toepasselijk) dus we moeten buitenom. Dit is ongeveer 40 mijl varen en we willen aan het begin van de middag bij de rifdoorgang zijn zodat we goed zonlicht hebben bij de passage. Eerst varen we door de English Channel naar zee. Dit is de grote schepen doorgang van en naar Belize City. Hier komen we Mein Schiff tegen die via de VHF contact zoekt over de te varen tegenkoers. Het English channel kent een paar scherpe bochten en is voor zo'n groot cruiseschip niet heel breed. Na een paar uur zijn we erdoor en op open zee en varen we noordwaarts naar 'Long Cay Passage'. Dit is een doorgang terug naar binnen door het barrierrif die wij kunnen nemen om met voldoende diep water bij Caulker te komen. Halverwege komen we een springende Marlijn tegen. Belize blijft ons verrassen.

Weer binnen het rif in ondiep, vlak, water

De doorgang door het rif is goed te zien en zonder problemen zijn we weer binnen het Barrier Reef. Met een scherpe blik op de dieptemeter zoeken we verder onze weg binnendoor naar Caye Caulker. Minste diepte die we zien is 210 centimeter rond laag water. (we steken 180cm). Dit is een gigantisch zeilparadijs: 2 tot 4 meter diep glashelder water, vlak water achter het rif maar wel wind, en overal mooie eilanden en riffen. Wat een paradijs. Net voor snackytime (uiteraard) gaat het anker in de grond in Cay Caulker. We vinden een plekje van iets meer dan 2 meter diep met zand en het anker verdwijnt geheel in het fijne zand. Hier liggen we wel even goed.

Caye Caulker is een van de beroemdste eilanden in Belize (samen met San Pedro) . Het heeft een heel relaxte sfeer en het ligt heel dicht bij het rif waar het ongevenaard duiken en snorkelen is. Zoals alle eilanden in de Carieb is het wel wat rommelig hier en daar maar het stoort niet. 

Rommeltje

De katten vertonen in het gedrag dat ze mogelijk last hebben van parasieten. Bijna 3 maanden à la carte buiten de deur eten in Guatemala gaat je als kat niet in de koude kleren zitten dus raar zou het niet zijn. Helaas zijn onze ontwormingspillen op. Anneke zoekt contact met de 'Human Society', een dierenartskliniek op het eiland. Ze krijgt zowaar een antwoord in het Nederlands van Monique die al 15 jaar hier op het eiland woont en voor de kliniek werkt. Ze hebben de pillen en we kunnen ze komen halen. 

De dierenkliniek

Bij het afhalen vragen we of het ook mogelijk is de katten een health-check te geven én een nieuwe gezondheidsverklaring. Ook dit kan en we maken een afspraak voor later in de week. Alle hulp is op vrijwillige basis, je mag doneren wat je wil en kunt missen. Op deze manier kunnen ze breed goede dierenzorg leveren op het eiland (en op meer plekken in Belize waar de Human Society is gevestigd)

Iets wat je niet mag missen op het eiland is de 'fryjack', het traditionele ontbijt. Hoewel ontbijt: op één fryjack kun je een hele dag zware arbeid verrichten. Het is gefrituurd brood, gevuld met naar keuze kip, beef, bonen, ei, of alles samen.  Het smaakt heerlijk.

Fryjack eten

Bij 'the split' (de doorgang tussen de twee aparte eilanden die samen Cay Caulker vormen) zoeken we Henry op van Kite-Belize. Hij kan voor ons een kite-trip regelen naar een zandbank bij Long Cay, en een surftrip op een geheime plek op het barrierrif: telefoons, i-watches, of wat dan ook met gps en bereik mogen niet mee. We spreken met hem af dat hij contact opneemt als de condities goed zijn om te surfen of te kiten.

Mooie zonsondergang # zoveel

Condities die we zelf in de gaten houden zijn de windvoorspellingen voor de iets langere termijn om naar het Oosten te kunnen varen. De klok tikt en het is nog 1000 mijl zeilen tegen de heersende winden in naar de Dominicaanse Republiek vanwaar we de oversteek willen starten. We kunnen eerst noordwaarts naar Mexico en dan onder Cuba door met een noordoosten wind, of juist naar het zuiden en dan met een zuidoosten wind oversteken. Voorlopig kan beide niet: oostenwind-ohne-ende in de modellen. We zijn door de vertraging in Guatemala wat laat en hoe later in het seizoen hoe meer er oost tot zuidoost in de heersende winden komt (ten koste van de noordooster). Geduld. 

Parrotfish, onder de steiger

Op een avond gaan we een drankje doen bij de Iguana Bar. De kinderen gaan verder de stad in waar meer jongerenvertier is. Anneke en Robert vergapen zich aan het waterleven bij Iguana. De slimmeriken hebben lampen onder de steiger waardoor je alles kunt zien wat er zwemt en leeft. Tarpons, Roggen, Papegaaivissen en we zien zelfs een verpleegsterhaai. De dieren worden hier ook één keer per dag gevoerd, dat helpt vast.

De verpleegsterhaai zuigt de prooi uit de emmer

Bij Iguana is ook een plek waar zeepaardjes te vinden zijn. Hier gaan we de volgende dag bij daglicht kijken. We weten er één te spotten en maken een foto voor de Sailhorse appgroep. In Nederland gaan de sailhorses ook weer te water en hier dus ook.

Een zeepaardje in het wild

We verkennen verder Caye Caulker wat. Welke supermarkten moet je zijn, wat zijn de leuke restaurants en barretjes.Het is (lijkt) er niet druk zoals ons op eerder plekken ook al opviel.

De ankerplaats, blauw, blauwer, blauwst

Alle straten zijn onverhard

Kreeftenfuiken, het seizoen is voorbij

Wat wel een minpuntje is op de ankerplaats is het lawaai van de generators op de wal. We liggen ongeveer een kilometer uit de wal en toch is het geluid dominant aanwezig. Caye Caulker heeft nog geen electriciteitskabel naar de wal en moet zich bedruipen met zijn eigen 'powerplant'. Door de snelle groei van het eiland moest er extra capaciteit komen in de vorm van mobiele generator-trailers en deze staan bijna de hele dag te stampen en te dreunen. Als je de dinghy bij het tankstation aanlegt loop je er langs: een surrealistische beleving op dit verder prachtige eiland in een prachtige natuur. In 2026 (eigenlijk al eind 2025) zou de walaansluiting gereed moeten zijn en worden de generatoren verplaatst naar het noordeiland om als noodvoorziening te kunnen dienen.

De powerplant

Een andere verrassing is dat we echte kaas vinden in de supermarkt. Een bol Edammer van 1,4 kilo voor 30 USD. Die is voor ons en we verlekkeren ons aan echte kaas. Na al die mozzarella en cheddar een heerlijke afwisseling. Door het warme weer (denken we?) is de kaas nog wat extra gerijpt en houdt deze het midden tussen belegen en oude kaas, heerlijk !

Say cheese  ! 

Op dinsdag 24 maart maken we een snorkelexcursie. We gaan op drie plekken te water: South Channel, Coral Gardens en Shark Ray alley. We hebben er prachtig weer bij: zon en niet te veel wind dus kristalhelder water. Na het uitzoeken van flippers, brillen en snorkels gaan we met gids Eduardo op pad.

Zicht op het barrierrif

De eerste stop is South Channel. Dit is een doorgang in het barrierrif en een beroemde snorkelplek. We kijken onze ogen uit op het prachtige koraal en de ontelbaar veel prachtige tropische vissen, een rog en een zeeschildpad. Ook zien we er metalen rekken die gebruikt worden om koraal op te kweken. We moeten behoedzaam snorkelen want er staat wat stroming en op plekken komt het koraal bijna tot aan het wateroppervlak.

Verpleegsterhaai

De tweede stop is Coral Gardens. Dit is een plek direct achter het barrierrif. We hebben ze niet kunnen tellen maar denken wel 100 soorten vissen gezien te hebben.

Rog

De derde stop is Shark Ray alley. Waarom het zo heet ? Dat liet weinig te raden over. Er zwemmen zoveel (verpleegsters-)haaien en roggen dat je bijna niet uit de boot durft te springen bang om er bovenop eentje te gaan staan.

Shark Ray Alley

Er wordt hier wel een beetje vals gespeeld. Vroeger kwamen vissers hier van zee terug achter het rif om in kalmer water hun vangst schoon te maken. Er gingen dus veel visresten overboord waardoor de plek al snel werd overspoeld met haaien, roggen en andere aaseters. Nu worden de dieren regelmatig gevoerd ten gunste van het toerisme. Het maakt het niet minder indrukwekkend: zwemmen tussen haaien en roggen. Gelukkig zijn het verpleegstershaaien: deze zuigen hun prooi uit hun schuilplaats in plaats van dat ze deze bejagen en met scherpe tanden verscheuren. Ze zijn niet gevaarlijk voor mensen en je kunt (deze dan) zelfs aaien.

Nog maar eentje

Belize is helemaal goedgekeurd: de mensen, de sfeer, het weer, het water maar vooral de wereld onder water: het land is één groot openlucht tropisch zeeaquarium. Wat een pracht en wat moeten we hier als mensen zuinig op zijn. We gaan 's avonds een drankje doen bij Monique op de steiger. Ze heeft een aantal vakantieverblijven aan het water met ervoor een grote t-steiger om op te zitten en heeft ons uitgenodigd op bezoek te komen. We hebben een gezellige avond en krijgen (ja, alweer) een prachtige zonsondergang cadeau.

De Mennonieten gaan terug naar de vaste wal

Er is in Belize nog iets bijzonders: er leven ongeveer 13.000 Mennonieten, en dan vooral in het noorden van Belize waar wij nu zijn. Ze zijn eind jaren 50 naar Belize gemigreerd op zoek naar land en ruimte voor hun boerderijen. De regering van Belize moedigde dit aan om de agrarische ontwikkeling van het land te stimuleren. Elke dinsdag komt een groep naar Cay Caulker om hun waar (vooral groenten, fruit en vlees) te verkopen. Het schijnt dat ze ook andere, minder openbaar te verhandelen, 'kruiden' verbouwen en verkopen maar daar zien we zelf niets van. Het is intrigerend om zulke 'Europese' mensen hier te zien met hun tuinbroeken en strohoeden. Het is ook leuk om hun taal (Platdiets) te horen: het is erg herkenbaar want verwant aan Nederlands en Duits.

Maak ff ruimte ja !

Op woensdag is het dan weer 'kat-in-het-bakkie'-dag. We hebben de afspraak bij de dierenarts. Teiger en Ballie gaan gedwee in één reismand in de dingy, op een golfcart-taxi, en bij de dierenarts op de tafel. Beiden zijn gelukkig gezond en we krijgen vlak voor vertrek een nieuwe gezondsverklaring zodat we met verse papieren in kunnen klaren op de volgende bestemming. 

Teiger is goedgekeurd

De echgenoot van Monique, Maurice runt een restaurant op het eiland: 'Wish Willy. Het is bij hun huis en heerlijk laagdrempelig, maar wel goed. lange houten picknicktafels in de tuin, zelf je drankjes halen, en heerlijk eten van de barbeque. We gaan er 's avonds een hapje eten en worden in het gebroken Nederlands begroet door Maurice (die zelf uit Belize komt en wat Nederlandse woorden van Monique heeft geleerd). We zijn ongeveer 10 minuten de enige gasten en niet lang daarna stroom het helemaal vol. Een populaire plek, maar dat hadden we al gelezen.

Bij Wish Willy

Zo rijgen de dagen zich aaneen (in positieve zin). We genieten van de omgeving en het weer en houden in de tussentijd de weermodellen heel scherp in de gaten. Als 'worst case scenario' houden we als optie om naar Isla Mujeres (Mexico) te zeilen en daar te wachten op een 4 à 5 dagen noordoosten wind. Hopelijk hoeft dit niet. Mujeres is superleuk (we waren daar al eens in 2021) maar tegenwoordig ook erg duur: je moet verplicht in een marina en inchecken kan alleen nog maar met agent. Alleen het inklaren schudt al USD 600 uit je zakken (slik!) dus dat doe je liever niet als je maar een weekje  blijft. Maar het is een optie. 

 

Gewoon mooi

Zoals het nu lijkt kunnen we donderdag 2 april onderweg en zouden we dan met een slag onder Cuba door tot in Jamaica kunnen komen. Ook al veranderen de modellen dagelijks, we houden ons maar even aan dit idee vast. Ook omdat Floor (uit El Paredon) en een vriendin naar Cay Caulker komen op dinsdag en woensdag.

Een Hershey shake, lekker !